Rough Road In Tagalog Novels & Stories

Hinayaan niya akong ilabas ang emosyon ko hanggang sa lubos akong kumalma. Pasado alas onse na ng umaga kami tumulak patungo sa bahay ng kaibigan ni Engineer sa Barangay San Roque. Mabagal lang ang takbo ng sasakyan namin dahil kumikipot ang daan sa kaliwa't kanang mga nagtitinda ng lobo at sari-saring mga laruan. Ramdam sa mga bandiritas at dami ng mga parokyanong namimista ang sigla ng kapistahan ni San Roque sa buong barrio.

aniya at hindi pinahalatang apektadong apektado siya dito. She then drove her motorcycle like a mad man, dahil sa subrang inis niya. Medyo malubak dahil may portion sa daan na walang semento at nasira dahil sa malalakas na ulan sa lugar. Pero dahil sanay ay madali lamang sakanya ang ginagawa. Naramdaman niyang napahawak ito sa beywang niya at malutong na nagmura. “Fuck, can you slowdown.. Kita mo ng sira ang daan—”

Kahit naiinis ako sa higpit ng security na ipinatutupad ni Daddy Adrian, minsan ay naiintindihan ko rin kung bakit. Lumabas kami sa main road ng Tagaytay-Calamba road. Lampas hatinggabi na. Ang makipot at paliko-likong kalsada ay napalilibutan ng matatayog na puno ng pine at matinding fog. Halos walang ibang sasakyang dumadaan sa kadiliman. I opened my phone to check my emails, but my mind suddenly drifted back to last night at The Pit sa Batangas.

Charot. “Grabe, parang ibang planeta pala talaga ’to,” bulong ko sa sarili ko habang nasa jeep. Kaliwa’t kanan ang mga ilaw, ang daming tao, tapos may Grab, may Angkas, may hindi ko maintindihang mga app na ginagamit nila. Sa probinsya kasi, ang pinakamasosyal naming transpo ay padyak!

"Sige, bahala ka, hiyaaahh!!" Namilog ang mga mata kong napayakap ng mahigpit dito sa biglaan niyang pagpatakbo ng kabayo na ngayo'y kumakaripas na sa kahabaan ng rough road na kalsada! Lumilipad tuloy ang makapal na alikabok sa bilis ng pagtakbo ng kabayong sinasakyan namin. Napapikit na lamang akong mahigpit itong yakap na akala yata nasa laro kami ng karerahan!

Kailangan pa talaga pagmukhaing tanga ang sarili niya. Mahinang tawa na lang ang itinugon ni Rolan, "Malapit lapit na tayo sa destinasyon natin," biglang saad niya. Sinubukan ko namang ilibot ang tingin ko sa paligid pero hindi pa din pamilyar sa akin ang daan na tinatahak namin. "Saan ba talaga tayo pupunta?" takang tanong ko. "Malalaman niyo rin," sagot ni Rolan at mas lalong pinabilis ang takbo ng mga kabayo.

Nakaharap sa dagat ang compound at sa kanluran ay nababakuran ng malagong kabundukan. Delikado para sa mga ordinaryong tao ang basta na lang pumasok dito dahil walang exit para tumakas. Ang may 25 kilometers na haba ng national road ay dadaan sa mga bahay ng mga miembro na nagpapanggap na mga ordinaryong tao. Isla ang tawag pero hindi nakabukod ng literal sa kapatagan. Isla dahil pugad ito ng mga mamamatay tao.

From Anthony: Baby, nandoon na 'yung mga tauhan ko. Remember sa Imus, San Fermin muna kayo pupunta. Huwag kang magmadali sa pagpunta rito. Enjoy the rides there. Wala ka nang poproblemahin sa bayad sa rides, I already paid it, nakapangalan sa'yo. I miss you. See you later :) Mabilis naman akong napangiti nang mabasa ang mensahe ni Anthony.

sabi ni James Pamaya maya lang ay nakita na namin ang mala express way nga na daan, wala pang dumadaan na mga malalaking sasakyan dito. Marami din na tao, may naka bike, motor at yung iba jogging, yung iba naman ay sasakyan. "Talaga dinadayo dito" sabi ni Timothy "Express way ba naman sa Aliaga" sabi ni Kaithlyn. Walang gaanong bahay dito kaya kapag nagutom kami, nganga. "Goto tayo dun sa may Sta. Cruz mamaya" aya ni Johnray

It feels so good to be here. Napaka-aliwalas ng paligid. The road here is not constant, but a wavy one. Malinis at puro mga puno ng niyog ang kadalasang makikita. We are on the sidewalk while looking at those tricycle’s passing by. Minsan ko pang nakikita ang ibang mga driver na kumakaway kina Buboy at Sasha. Nakahawak siya sa railing at napalingon sa di kalayuan.