روايات وقصص ضمن Rough Road In Tagalog

wika niya. Nasa kahabaan na sila ng zigzag road. "Baka pauwi na ring katulad natin na nag-getaway," balewalang wika ng kaibigan. Hindi na lang din niya iyon pinansin, pero nag-overtake ito at tinabihan ang sasakyan nila. Mabuti na lang, mabilis nakabig ng kaibigan ang manibela papuntang kanan. Kung hindi, nasagi na sila nito.

Wala naman nang mangyayari samin at baka talagang nagkataon lang naman ang lahat. As we are on our way.. dumaan ang tricycle sa medyo madilim na parte. Siguro kasi late na kaya sarado na halos lahat nang nadadaanan namin at wala na rin halos bumabyaheng tricycle. May malakas na harurot ng saksakyan ang dumaan samin and I even heard the tricycle driver muttered "pasikat. Maraot man an tunog san sarakyan." Kumunot ang noo ko. What does that mean? Ngumuso ako at nilingon si Carriuz na matamang nakatingin sakin. Ngumiti siya. "Are you okay?"

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

ANGELO "HOY BATA, tulog ka na naman, ang aga aga!" Sinikil ako ni Padre Tiago sa sasakyan nang siya ay makasakay na. Panaginip lang pala ang lahat? Ibig sabihin ay hindi totoo ang pagpunta naming dalawa sa masukal na kakahuyan? Tumingin ako sa kanyang kamay at wala na rin ang dugo na nakita ko mula sa kanyang braso sa aking panaginip?

I moved on. Madilim na ang kalangitan ng makarating ako sa isang lumang bahay. I crossed the very long bumpy road of Bicol just to get here. I also asked questions to the people I passed so I wouldn’t get lost. I passed a very large and very long rice field and only large coconut trees were exposed to me. Nahirapan din akong magtanong tanong dahil wala akong makitang sasakyan o tao sa kalsada, napakatahimik at napakalayo sa Manila.

Parang sira ulong santa clause. "Every year ay ginaganap natin ang class hunting na siyang hahasa sa abilidad ninyong lahat. Mapabampira man, asong lobo, o 'di kaya ay mangkukulam isama narin natin ang taga ibang mundo na bigla-bigla nalang dumating sa mundo natin dahil lumayas." "Sira-ulo talaga." Rinig kong bulong ni Virgo. Nang tignan ko si Madrigal ay nakangisi itong nakatingin sa gawi ko.

“What do you want again? Alam mo ang tahimik ng buong linggo ko dahil walang liah na nanggugulo sa akin.” Sumimangot siya at inirapan ako. “Whatever. Let’s go.” “Saan mo na naman ako dadalhin? Hindi ko natatandaan na may lakad tayo ngayon.” “You’ll see. Huwag ka nang maraming dada riyan old corn.” “Old corn?” Napataas ang kilay ko sa sinabi niya. “Matandang mais sa tagalog.” “Saan mo naman napulot ang tawag na iyan? You are disrespecting me.”

Excitement and happiness dawned in her that's why she failed to notice the vehicles running around her. Ang malakas na busina mula sa isang malaking truck ang bumuhay ng sobra-sobra sa diwa niya pero bago pa niya mailingon ang kaniyang mukha'y isang malakas na braso ang tumulak sa kaniya patungo sa kabilang parte ng kalsada. The part of the road which is a bit safer

huhuhu …….. Maghahating-gabi na. Sa gitna ng liblib at madilim na kagubatan, ilang off-road na sasakyan ang pilit na bumabaybay sa mabatong daan sa bundok. Dahil wala nang madaanan ang mga sasakyan, bumaba ang mga lalaki at nagbukas ng mga flashlight na tila may hinahanap. Sa itaas nila ay naglalakihang bangin, at sa ibaba naman ay walang katapusang gubat at ilog.

Gusto nilang pareho kami ron. But instead, I chose a different path. Instead of following what thet wanted me to do. I invested in a small golf course and slowly turned it into a thriving business. It's doing better than I ever imagined. It took years of hard work, hindi ako tumigil because I genuinely love what I do. Naalala ko pa ang sinabi ng matandang yon years ago. Sinabi nito na babalik din daw ako kapag naubusan na ako ng pera, na hindi ko raw kakayanin mag-isa. He hated being proven wrong.