Novel & Cerita Sa Isang Sulyap Mo

saad ko bilang pang aasar. “Hoy! ang kapal ng mukha mo, ako nagluto nyan, nakakainis ka! pinaghirapan ko yan!” singhal niya na tila naiinis dahil sinisipa sipa niya na ang gilid ng kama ko. “Joke lang! masarap, ito na oh, kakainin ko na,” saad ko na kinapa ang kutsara at saka sumandok ng soup at saka kinain iyon.

Sarap na sarap na halinghing ko na parang may kung anong sasabog sa kailaliman ko. Hindi siya tumigil na para bang ito ang pagkain na pinakamasarap na natikman niya sa buong buhay niya. He doesn't want to stop licking and touching my pus*y. Buong- buo niya itong kinakain na hayok na hayok. "Oh babe, I'm fucking near I guess ahhhhh! Hanggang sa hindi ko na napigilan ang likidong lumabas sa akin.

Mas masakit sa utak yung math baka ayon pa ikamatay ko tangina "Ano bang pinagsasabi mo jan, amoy lupa?" Anong sabi niya? AMOY LUPA? AKO? AMOY LUPA? "Aba gago ka ha! Lux body soap ata sabon ko at Dove men naman shampoo ko tapos sasabihin mo sa akin amoy ipis ako!? Gago ka ba?" "Sabi ko amoy lupa, hindi amoy ipis" "Pareho lang yon, Amoy tae ka!"

sa asawa Ito naman ay lumapit sa kanya at Ilan hipla na Lang ang pagitan sa mga mukha nila. at ilan hibla na langa ay mahahalikan na siya nito dahil sa lapit ng labi nito sa labi niya. "Remember sweetie ang sabi ko sayo kapag may lumabas na bad world sa iyong bibig ay may kapalit na parusa. saad niti sa akin kaya na pakunot ang noo niya rito.

raph ang galing mo ang sarap mo aahh! "Masarap ba, gusto araw-arawin ko gawin ito sa iyo, lalo ako n*********n dahil sa mukha mo, ang sarap mo sophia, ang tamis ng laway mo, di nakakasawa halikan ka, tandaan mo akin ka lang naiintindihan mo ba ako."

Ngunit sa loob-loob nila: “Sht! Ang gwapo talaga…” Naiwang tulala si Madam April Ivy Lozano, mariin ang pagkakakunot ng noo at halos kumulo ang dugo sa galit. Nanlilisik ang mga mata niya, nanginginig ang mga kamay na para bang gusto niyang dagukan ang hangin mismo.

halos mamaos kong bulong habang ang ulo ko ay pabalik-balik na sumasandal sa sandalan ng sofa. Sandali itong napatitig sa akin, na para bang, ang bawat pagpilit at pagkagat ng labi ko ay satisfaction sa kan’ya. “You’re so beautiful when you moan my name, Sylviea…” wala sa sarili nitong saad habang patuloy akong nilalaro. “Niro… a-ang sarap…” tila nababaliw na saad ko.

parinig muli ni Mama sabay subo ng karne nang may kasamang maayos na sulyap. "Ang mansyong ito ay parang kulungan, Ma, at mas pipiliin ko pang matulog sa putikan sa La Union kaysa makasama ang isang lalaking bulag sa katotohanan," sagot ko nang buong lakas habang ibinababa ko ang bote sa ibabaw ng lamesa nang may lakas na lumikha ng tunog.

Ang kahirapan ay tumatagos sa bawat sulok ng iyong buhay, lumalason kahit sa pinakasimpleng sandali. Isipin ito: Bago pa man magsimula ang klase sa gym, natatakot na ako sa pangungutya ng isang guro na tinutuya ang aking sinulid at sirang sapatos. Hindi pa dumarating ang taglamig, ngunit abala ako sa pag iisip ng pagyeyelo sa buong panahon ng walang maayos na amerikana. Ang bawat araw ay nagsimula at nagtatapos sa matinding pagkabalisa kung paano magkamot ng sapat na pera para sa pagkain. Yan ang realidad ng kahirapan.

"Hmmp bahala ka, sabi mo yan ha. Pwede ko bang dalhin ang bote pagkatapos? I-display ko lang sa sala para naman makita ng mga ka soju ko." "What is ka soju?" "Ang boring naman ng buhay nyo, Mr. Robinson. Di kaba nanood ng Korean movie? Yan lagi iniinom ng mga bida, mura lang kaya yan sa grocery store. Masarap pa. Samahan mo ng maanghang na kanton, pati singit mo tyak iinit, pati nga bituka mo mamumula eh." "Oh, I see. I heard it before, but I haven't tried it yet."