Sad Love Story Tagalog 소설 & 이야기

saad ni Leonardo. Ang kirot sa aking puso ay nakikipagsabayan sa talas ng bibig n'ya. Hindi ko s'ya masisisi dahil sinasabi n'ya lang ang totoo. "Mas magaling pang patayin na lang s'ya para naman kahit papaano makapagbigay tuwa pa siya sa marami hindi 'yong puro problema ang hatid n'ya." "Kung ikaw ang patayin ko para ako naman ang matuwa?"

I was losing myself there and all I want to do is to cry. "I despise him. Sana siya na lang ang namatay!" dagdag na sabi ko. Sobrang lalim ng sugat sa puso ko at sobrang galit ang nararamdaman ko kay Brandon. Sana ay siya na lang ang nawala at hindi ang baby ko!

" Saad ko habang masuyo pa ring hinahaplos ang aking tiyan. Hinding-hindi ko hahayaang makalapit sila sa'tin lalong lalo na ang walang kwentang lalake na 'yon. Kakalimutan ko siya mula sa kaibituran ng puso't isip ko. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Thank you for reading and supporting my stories ❤️

nakiusap siya sa akin at marahang naglakad na papalapit. Walong taon s'yang nanirahan sa ibang bansa kaya marahil hindi na siya sanay magsalita ng tagalog pero siguro naman naiintindihan niya pa rin kung tagalog ang sasabihin ko. "Wala na tayong dapat pag-usapan, wala na si mama at wala ka na ring babalikan pa, simula ng iwan mo kami kinalimutan ko nang may ama pa ako." matigas kong binitawan ang mga katagang iyon saka nagpasya na akong talikuran sila, patakbo ulit akong naglakad pabalik sa taas dahil ramdam ko ang pangingilid ng luha ko na hindi ko na makayang pigilan pa.

Hayop sila. Galit na galit ako. Inis na inis ako dahil akala ko magkakaroon na ng magandang takbo ang lovestory ng pinakamamahal kong best friend pero shit lang! Alam niyo ‘yong feeling na sobrang saya ka na para sa kaibigan mo dahil masaya itong nagkukwento tungkol sa pag-asang mahal na rin siya ng taong sobrang mahal niya, and then biglang boom!

"Tapos na kasi ang birthday ko noong magkakilala tayo kaya hindi mo alam. Sa October 3 kaya lang ay nasa Singapore ako noon. Pag-uwi ko na lang. Okay lang ba?" "Sure! Sure! Mahihindian ba naman kita?! Basta huwag mong kalimutan ang pasalubong ko!" natatawang wika ko. "Oo na! Hindi mo ako matatanggihan dahil guwapo ako!" "Saan banda?! Sa talampakan?" pambabara ko sa kaniya. "Sa lahat!" "Yabang!" Nagtawanan na lang kaming dalawa sa kalokohan namin.

Hawak hawak niya ang kamay ko habang ako'y naghihintay sa eksplenasyon niya. "Emerald is my ex-girlfriend. Nakapangako akong ikasal sa kanya tulad ng nakaugalian sa pamilya namin. Kahit wala na kami ay hindi nagbago ang gusto ng Lola ko kasi gusto niyang lumago ang hacienda namin. May malaking lupain ang mga Santillan sa Biliran at gusto iyong makuha ni Lola sa pamamagitan ng pagpapakasal sa aming dalawa. Three years ago, umurong ang pamilyang Santillan sa kasal dahil palubog na ang hacienda namin at ayaw rin nilang lumubog tulad namin. Naging masaya ako dahil 'yong mga panahong 'yon kinukulit na kita. Sabi ko, wala nang sagabal, pwede na ko ulit magmahal. That's why I pursued you."

“Hindi mo pa rin ba kwenikwento?” “Pagtatawanan nila ko. Alam kasi nilang saming magkakaibigan, ako ang pinaka-idealistic. Gusto ko kasi iyong love story na parang sa fairy tale. Makikita ko si prince charming. Love at first sight. Tas happy ending.” Huminga siya ng malalim at malungkot na tumingin dito, “Pero sa case nating dalawa, ngayon pa lang alam na nating walang happy ending na mangyayari!” lumagok muli siya ng beer saka may pait sa mga labing nagsalita, “Ang sad naman ‘no?”

Ako sana ang magliligpit ng mga iyon pero hanggat maaariay ayaw konb yumuko. As I sat alone, munching on kakanin and watching the Taiwanese movie "Man in Love," tears welled up in my eyes. The story's depth and the characters' emotions struck a chord with me, resonating deeply with my own experiences and struggles. Scene after scene, I found myself overwhelmed by a wave of emotions, tears streaming down my cheeks uncontrollably. Grabe sobrang tagos sa puso ang kwento ng movie na ito, marami kang matututunan na aral.

3rd Person POV Sino nga ba hindi pangarap na maikasal?. Ang maikasal sa lalaking pinakamamahal mo. Ang magsuot nang puting gown at belo habang naglalakad papuntang altar. Kung saan sa dulo noon ay naghihintay ang taong pinakamamahal mo. Kasabay nang musikang malumanay na sumasabay sa bawat mong hakbang. Habang ang oras ay nasa inyo lamang dalawa. At ang mga mata nyo ay nakatitig lamang sa isa't isa. Ang atensyon nang mga tao ay pawang sa inyo lamang rin dalawa. Hindi ba't ang sarap sa pakiramdam?. Ang saya'y walang paglagyan. Dahil sa wakas ang pagiisang dibdib ninyong dalawa ay masasaksihan rin ng lahat. Hindi lamang sa mata nang madla. Kung hindi, lalong lalo na sa mata nang Panginoon.