Sadness Quotes About Death Novels & Stories

she asked, a smile is still resting on her lips. Binaba ko ang tingin ko. Well, I don't know. I think there are some people who feel exactly like hers... and I think that's still normal. Para sa akin. It's her feelings after all. "I don't know, but I think it's normal. I think it's not your responsibility to sorrow on someone's death. Even if it's your parents'," I answered while looking at her side profile. Kinagat ko ang labi ko nang nakita ang luha galing sa gilid ng mata niya. "But why are you not sad about their death, though? Did they hurt you?"

Kailangan kong tatagan ang loob ko. Napuno ng iyakan ang buong paligid. Magang-maga na rin ang mga mata ko sa walang-tigil na pag-iyak. Hindi ko pa rin makakayang tanggapin na wala na sila. Iniwan nila ako. “Today, we gather to bid you farewell, to honor the beautiful souls you were. Though my heart is heavy, I want to celebrate the love and joy you brought into our lives.” I turn to the gathered mourners, my voice filled with conviction. “Let us remember Britney and my Dad not with tears of sorrow, but with smiles of gratitude for the time we had with them. They may be physically gone, but their spirit will forever live on within us.” I walked towards the casket, gently placing a bouquet be

Ang kamatayan ay hindi bago sa akin. Nakita ko ito sa mga taong napatay ko, Minsan ay naranasan ko na ito, pero hindi ako natuluyan, dahil tuwing ipipikit ko ang aking mga mata ay may maliwanag na ilaw akong nakikita, tila hindi ko pa oras. Ang naging sanhi nito kung minsan, ay nakontrol ko, sapagkat may panahon na pagod na pagod na ako sa pagluluksa, hindi sa sarili ko kung hindi sa mga taong napalapit na sa akin. Sa isip ko, mabuti pa sila malaya na namumuhay sa mundo at masaya, samantalang ako nananatiling nakakulong sa dilim. Kaya sinasabi ko nalang sa aking sarili na balang araw, malalagpasan ko rin ito, hindi man ngayon, baka bukas.

Nakangiwing ani ko. Kumunot naman ang noo ni Skyler sa akin. “It’s always our topic. Simula ng mawala ang mag– uhm…” he cleared his throat. Maybe he thought he shouldn’t say that. “I’m sorry..” “Nothing wrong with what you said,” I said tranquilly. “Please continue.” I said that with pure honesty. Tama naman ako diba? I don’t get it when people tend to feel sad or guilty whenever they accidentally mentioned someone’s death. Siguro ganoon talaga. I haven’t been in that situation so I don’t understand.

Baka kung anong gawin nito sa sarili! "My wounds is burning. I can't endure it." He's sobbing. Hinaplos ko ang likod nito. "Ssshhh, everythings gonne be fine." Malambing kong sambit. "It's hurt when our love ones go away with a smile in death. It's torture me as I cann't imagine. It's like i'm in hell. "He sighed. "I fucked up,"mapaklang dagdag nito.

It was painful but I guess death is a part of life. Tumayo ako at ngumiti. "Ma, Pa, anak ko. Kung nasaan man kayo ngayon sana masaya kayo. Masakit man para sa akin na wala na kayo, pero napagtanto ko na may rason ang pagkawala ninyo. At simula ngayon ay tatanggapin ko na po talaga na wala na kayo, but your memories will remain forever. I promise I will be stronger this time."

I tried to raise my head, pero hindi ko kinaya at ako na mismo ang kusang lumihis ng tingin. "I told you before right, dying is for someone, what?" I tried to explain what is running in my mind right now, but that question stopped me. Kunot noong tumingin ako sa kanya, para lang malaman kong seryoso ba siya sa sinasabi niya. Pero, kahit na ganoon, I still tried to answer his question. "Umh, dying is for someone...someone already did their purpose in life." Iyon naman palagi ang sinasabi niya. Iyon naman palagi ang lagi niyang sinasabi kapag tinatanong ko ang kamatayan.

"Did we do something wrong again, boss? Sinusunod na po namin ang lahat ng mga inuutos nila sa amin. Ano pa po ba ang gusto niyo? Halos wala na kaming tulog. Pinagdadamutan pa nila kami ng pagkain. Balak niyo ba kaming patayin?!” Umiling si Miss Quinn. "Death is an easy route for escape, Vida. Hindi matutuwa ang kaibigan ko kung mamamatay kayo agad." Kumunot agad ang noo ni Vida. “Kaibigan?"

Napapalakas at Galit na si Rosalia. " Hindi Ako patay, Buhay na Buhay Ako at Hindi matatapos ang Buhay ko sa ganito lang , kailangan na gawin Kong miserable Ang Buhay mo at ng pamilya mo, ayoko na kayo lang ang magiging masaya, Hindi Ako papayag, pahihirapan ko kayo, pahihirapan ko kayo!." nanlilisik na mga mata ni Angela.

Utos nito sabay pinagsusuntok niya ako ng ilang beses, ngunit walang luha ang pumatak kahit sinusubukan ko at wala rin akong maramdamang sakit. "Shit! Di nawala mga emosyon mo. Ang nawala sa iyo ay isa sa mga pakiramdam mo." Saad naman ni Death na pinagtaka ko. "Anong ibig mong sabihin?" Takang tanong ko sa kanya. "Nawala ang pandama mo ng sakit. Bale kahit anong dakit ay hindi mo na ngayon mararamdaman." Sagot naman ni Death na nagpanganga sa akin.