Sanaysay Tungkol Sa Aking Pamilya นิยาย & เรื่องราว

Ngumiti siya at humarap ng diretso kay Isa. “Paumanhin kung hindi ko maaring sabihin sayo ang lahat. Masyado kasi itong kumplikado. Pero ang totoo niyan ay galing ako sa isang masayang pamilya. Arkitek ang aking ama at isa namang propesor ang aking ina. Kahit na nag-iisa lang akong anak ay madami naman akong mga pinsan na nagpasaya sa buhay ko. At alam mo ba kung kanino ako lubos na nagpapasalamat dahil sa pamilya ko ngayon?”

Manaka-naka pareho kaming napapa bunting-hininga ni Jaques kapag may naririnig kaming bahagyang pagtaas ng boses. Kinakabahan ako na 'di ko mawari. Siguro dahil hindi naman ako galing sa malaking pamilya at lumaki akong bihirang naririnig na magtalo ang parents ko. Perks of being a solo child. A part of me is also curious as to how the prominent family of the country settle their conflicts. Walang pamilyang perpekto 'yon ang napatunayan ko ngayon habang tahimik na humihigop ng kape.

Seryoso niyang sambit. Bahagya akong natigilan. Gustong-gusto ko sanang usisain kung ano ba talaga ang sinasabi niyang mabigat na dahilan na 'yon. Subalit muli ko na naman naalala ang pakikisabwatan ni nanay sa aking pamilya. "Sige ho, aalis na kami 'nay!" Paalam ko, matapos kong maisilid lahat sa maleta ang kaunting gamit namin ni Zoe.

sagot ko naman sa kanya Tumango naman sya sa akin. Alam na nya kasi ang ibig sabihin non. Sa kanya ko kasi madalas nabubuhos lahat ng nadarama ko nung mga times na may pinagdadaanan pamilya namin. Sa kanya ako umiiyak and shits "Ayan na si kuya driver" masayang sambit ko nung matanaw ko ang van namin di kalayuan

My family is in trouble and I am responsible for it. ************

Unable to hold it in any longer, I snapped, "Mom, I saw the message you sent." The line went dead silent for a second, but she recovered quickly. "I just sent it by mistake. Besides, we're family. Is there really any need to be so petty?" She said it so matter-of-factly that it made me look like the unreasonable one. I let out a bitter laugh. "Have you ever actually treated me like family? You call it a family dinner, but I'm always the one running around while everyone else just sits around waiting to be served. I buy everything based on what everyone else likes, but has a single person ever asked what I want?"

Tila isa akong tulisan sa sarili kong kaharian, ninanakaw ang sariling ari-arian at sinisira ang lahat ng mga nagpapatakbo nito pero ang masaklap ay hindi ko namamalayan pati pala ang aking pamilya, "Marami akong kinalimutan. Marami akong sinayang. Marami akong tinalikuran. Marami akong sinaktan." Dinala kami sa himpilan at nakulong ako sa rehas na nakikita ko lamang noon sa telebisyon, masangsang, masikip at napaka-init. Magkakatabi kami at halos di makagalaw sa aming kinauupuan,katabi ko dito ang mga taong nagdurusa sa mga sakit, mga sakit sa balat na sinumpa na mababasa sa bibliya tungkol kay job, tila isang sakit na walang lunas, mga nagkakabulok na balat at laman at tila mga buhay na pa

ani Sami habang marahang tinatapik ang aking balikat. Tumango ako at bahagyang ngumiti. Napakapalad ko dahil may mga totoong kaibigan akong loyal at nakahandang tumulong sa akin anumang oras. Wala na akong mga magulang kaya sila na lamang ang itinuturing kong pamilya. At ayokong magkasira kami dahil lamang sa makasarili kong hangarin.

"Its okay. That didn't really bother me. Yes, getting bullied is not fun but, it's alright. Beside, naiintindihan ko naman iyon. Wala naman kasing pamilya na gugustuhing magkaroon ng anak sa labas ang tatay nila. Masaya na ako sa suporta ni Papa, at sapat na iyon." Ni minsan ay hindi ko hiniling na makilala ng buong pamilya nila. Mas madali kong tinanggap ang sitwasyon ko at sinanay ang sarili ko sa ganoon. Matagal akong naging mag-isa, matagal na namuhay na walang kinikilalang pamilya liban sa nasa cafe, kahit papaano ay naging maayos naman ang buhay ko.

I know it's unfair to you, but we'll celebrate your birthday properly once we get to the estate. Why should I be the one backing off when Madeline was clearly the one stealing my identity? Must I suffer just because I was understanding? I smiled mockingly. "I wonder who here is your actual family? People might've thought Madeline is your biological daughter and sister instead. I shouldn't have returned if I knew this was happening." "I knew it—a child who wasn't raised by us would never see us as family." Mom started pointing fingers and scolding me as if she finally found a way to attack me.