Gusto kong ibahagi ang isang bagay na madalas kong ginagawa kapag may nagluluksa sa aming pamilya: gumagawa ako ng tula na parang liham. Para sa akin, ang tula sa pamilya ay hindi kailangang magmukhang obra sa museo—pwede itong simple, totoo, at puno ng maliliit na alaala na nauunawaan lamang ng mga nagsisikap tumingin. Madalas kong sinisimulan sa mga batang alaala: amoy ng kanin, tunog ng tawa sa kusina, o simpleng pananalitang palagi niyang binibitiwan. Kapag ginawa ko na ang unang berso, sinusubukan kong gawing acrostic gamit ang pangalan ng magulang—lumalabas na mabilis, personal, at madaling tandaan sa libing o memorial.
Narito ang isang maikling halimbawa na nilikha ko na ginamit sa isang lamay: 'Sa Gunita'
Hindi nawawala ang iyong halakhak sa kusina,
Sa bawat silakbo ng hangin, ikaw ang hangarin.
Mga plato at kwento, iniwang busog ng ngiti,
Tutulay ng gabi sa araw na muling susumibol.
Ginagawa ko ring may halong panalangin at pasasalamat ang huling taludtod—hindi puro lungkot, kundi pasasalamat sa aral at sa pagmamahal. Para sa mga batang miyembro ng pamilya, pinapaikli ko ang berso at nilalagyan ng ritmong madaling ulitin. Natutuwa ako kapag nakikita kong ang mga anak ay bumibigkas ng simpleng linya sa harap ng mga bisita; nagiging parang tulang-pampamilya na pumapasa sa susunod na henerasyon.