Tila misteryo sa unang tingin, pero kung bubusisiin mo, malinaw ang setup: ang 'Diavolo' ang itinuturing na totoong pagkakakilanlan ng boss ng Passione sa 'Vento Aureo', at ang mahalagang twist ay ang pagkakaroon niya ng split personality — ang malambot at inosenteng 'Doppio' na madalas magpakita bilang ibang tao sa mata ng mga kasama. Sa kwento, hindi ipinakita ang isang hiwalay na birth name na malaya nating matatandaan; imbis, ang katauhan niya ay umiikot sa dalawang pangalan na parehong naglilingkod sa parehong katawan at isipan. Ang mas mabagsik at paranoic na persona ay si Diavolo, habang si Doppio ang tila naiwan at hindi ganap na may kontrol sa mga desisyon.
Ang kanyang stand na 'King Crimson' ay susi sa kanyang katauhan: ang kakayahang ‘‘i-erase’’ ang bahagi ng oras at makita ang hinaharap sa pamamagitan ng Epitaph ay literal na representasyon ng pagnanais niyang burahin ang anumang bakas ng kanyang nakaraan at itago ang sarili. Nakakabigla rin na siya ang ama ni Trish, na nagdagdag ng personal na stakes sa paghahanap ng Squadra at sa pagkakaharap nila sa kanya. Sa bandang huli, nakita natin na ang pagnanais niyang manatiling lihim ang tunay na identidad ay sanhi rin ng kanyang pagbagsak nang harapin siya ng kabang-yaman ng determinasyon nina Giorno at ng window na binigyan ng 'Gold Experience Requiem'.
Personal, tuwing inuulit ko ang mga eksena ng reveal, natutuwa ako kung paano inihabi ni Araki ang paranoia at duality—hindi lang simpleng ‘‘anak vs boss’’ na twist, kundi isang pag-aaral sa pagkakakilanlan na literal na nagbubura ng oras para magtangkang mabuhay nang walang bakas. Nakakakilabot at satisfying sa parehong oras.