Scarlet Speedster Novels & Stories

Tumalon agad sa isip ko ang imahe ng isang kartero na lumalakad sa kalsada bago sumikat ang araw: naka-kapote o payak na jacket, luma ngunit maayos na cap, at isang banyagang amoy ng tinta at lumang papel na sumusunod sa kanya. Makikita mo agad ang malasutlang mga palatandaan ng taong madalas nasa labas—kulubot na balat sa noo at sa mga kamay, bahagyang begon ng buhok sa gilid ng batok, at medyo lapad ngunit matatag na hakbang. Ang kanyang sako ng sulat ay hindi basta bag; parang may sariling bigat ng mga kwento sa loob—mga parihabang sobre, maliit na paketeng balot ng papel, at minsan isang postkard na may bakas ng isang lakbayin.

Madaling mapansin ang personalidad niya sa mga simpleng kilos: mahinahon kapag kausap, may maliit na ngiti kapag inuabot ang sulat, at may maingat na pag-iingat sa bawat papeles na parang mga alaala ang nakaimpake doon. Hindi siya palasigaw o palabirong uri; tahimik siya pero maalaga. Marunong siyang makinig—hindi sa pamamagitan ng maraming salita kundi sa mga titig at maiksing sagot. Kung may lumang kapitbahay na may problema, siya ang unang susulyap at nagbibigay ng impormasyon o simpleng pag-aalala.

May konting misteryo rin siya: minsan may lungkot sa mata na hindi ganap na nawawala, na tila may hinahanap o pinahahalagahan sa nakaraan. Pero higit sa lahat, ang kartero para sa akin ay simbolo ng pagkakatiwala—tapat, responsable, at palaging darating sa takdang oras. Kapag naroon siya sa kalye, parang mas ligtas ang umaga; kahit sandali lang, magaan ang pakiramdam na may isang tao pang nagdadala ng mga sulat na may mga kwento ng buhay. Iyon ang dahilan kung bakit napapansin ko siya—hindi lang dahil sa hitsura, kundi dahil sa presensiya niya sa araw-araw.