Scp 012 Novels & Stories

Kumalam ang kaniyang tiyan at namamawis na nang tuluyan. “Uh, can you-” “What?” “Biscuit,” nag-iwas siya ng tingin sabay pamula ng kaniyang pisngi. Namilog na lamang ang mga mata ko at lalo pang napaatras. “Biscuit?” Nalukot ang noo ko at napabulong na lamang habang hindi pa siya nakatingin, “Is it a code or something? Perhaps he will going to attack any moment!”

--- Sa backstage, sa VIP Corridor. Lucas reached Room 1201 and pulled out a key card. Before he could swipe, the handle clicked from the inside. Caden arrived just in time to witness the door swing open. Talia stumbled out, halos muntik na bangga si Lucas. “Talia—” Lucas caught her arms quickly. “Finally. I’ve been looking—” But Talia didn’t let him finish. Her eyes were glassy, not from fear but from fury she was trying hard to contain.

4 – 1 – 7 – L – I – L The keypad flashed green. “Ano ‘to, Xavier… password para sa kasalanan mo?” The door slid open. Inside was a laboratory frozen in time: Dust on the scanners, cold metal tables, stacks of sealed folders — at ang pinaka-nakakabahala… Three medical pods. Two empty. One cracked. Aurora slowly walked toward the cracked pod. Nakaukit sa metal plate: SUBJECT 03: AURORA – PRIME Hindi siya lumanghap.

pagkukwento nito. "Ano naman 'to?" puna ni Louise nang makita ang isang maliit na pin sa balikat ni Dieosh. "SCF#09," basa ko sa nakasulat dito. "Sinama na nila ako bilang Serpent Camp Fighter." "Ano? Bakit hindi ka tumanggi?!" inis na sabi ni Louise saka mahinang hinila ang buhok ni Dieosh.

Kahit medyo may kalabuan ang video ay makikita naman ang numero sa tapat ng pinto. Room 1202. Kung ganoon ay nagsasabi nga ng totoo si Zia. Ngunit sa paanong paraan ito napunta sa suite niya na room 1203? Halatang may hindi tama sa nangyayari. Sigurado si Louie na may nagmanipula ng lahat! Matapos mapanuod ang video ay sinara na niya ang file at sunod na binuksan ang isa pang folder file.

Si Jane ay bumalik sa desk niya nang dahan-dahan, ang mga hakbang ay mabigat na parang bawat isa ay may dalang bigat ng limang taong sakit na hindi na niya mapagkakaila. Kinuha niya ang folder na may mga printout ng surveillance reports at impormasyon tungkol kay Teddy at Sophia na nakalagay sa isang plain brown envelope na walang label. Binuksan niya ito nang walang ingay, ang mga mata ay malamig na naglalaro sa bawat larawan, bawat timestamp, bawat note na nagsasabing “NO POSITIVE ID” o “SUBJECT NOT LOCATED.”

“We got the core.” Huminga ako nang malalim at nag-unat ng braso. “Ano ang nasa loob?” tanong ko, nanginginig pa ang boses. “Files. Lab notes. Names. There’s a manifest—’Seraph-01 replication cohort’. And...” tumigil siya, saglit na nagtama ang kanyang mga mata sa akin. “Isang video. It has Andres’ DNA tag.”