Scp-069 Novels & Stories

Habang pinaplano namin ang galaw, ramdam ko ang bigat sa dibdib ko. Every file we opened, every schematic of the Helix labs, parang mga piraso ng pagkatao kong unti-unting bumabalik. May mga pangalan ako nakikita—mga codename na parang bahagi ng isang nakalimutang kwento: Subject 009: Lyra. Subject 014: Leonora. Dalawang pangalan. Iisang katawan. “Hey,” bulong ni Drack habang tinitingnan ko ang monitor. “Focus ka lang sa ngayon. Hindi ‘yung mga multo ng nakaraan mo.”

Napangisi si Wilbur at sinagot ang tawag. "Kamusta." "Mister Penn?" Sabi ng isang boses. Kumunot ang noo ni Wilbur. "Sino ito?" "Si Orin Campbell." "Oh, Mister Campbell! Paano kita matutulungan?" "May humihiling sa iyo mula sa Northseecher. Gusto mo bang makipagkita sa kanila?" "Northseecher?" "Oo. Ito ang pinuno ng Department of Paranormal Research and Defense."

May mga notes mula sa mga psychologist: "Subject shows unexpected neural activity when in proximity to Female Asset Paola. Heart rate increases by 20%. Cortisol levels drop. Subject refuses to execute terminal protocols if Asset is present. Paola is the only remaining link to the Subject's humanity. Recommendation: Eliminate Asset to complete the Prototype."

“Dahil hindi ito ginawa para sa Legacy.” “Para saan?” “Para sa iyo.” Napatingin ako sa p***o. “Sa akin?” Tumango siya. “Ang buong sistema, ang mga identity, ang mga memory transfer… nagsimula lahat dito.” Lumapit ako. May scanner sa p***o. Biglang umilaw. SUBJECT 06 DETECTED. Napaatras ako. “Subject 06?” Sumagot si Aurelia.

Tumalikod na ako at lumabas sa kan'yang unit. "Zen!" Hindi ako lumingon.Pagkapasok ko sa elevator, agad ako dumiretso sa sixteen floor. Pagdating sa sixteen floor, dumiretso ako sa unit ni Kenzo.Sinubukan ko ang password na sinasabi niya sa akin, ang 6969.Hindi nga ito nagbibiro dahil bumukas naman ang p***o. "Kenzo?" Sinarado ko muna ang p***o at pumunta sa kusina.

“His code name will be Tres.” Next was a boy a little taller than the rest. He wore glasses, but there was nothing soft about him. His gaze scanned me like a puzzle needing solving. “Khalil Sivistico, fifteen. Member of the Sivistico Clan. He was kidnapped while we were stationed in Japan, recovered a year later through satellite triangulation. He specializes in data systems, encryption, and digital warfare.” “His name is Kwatro.” Then Grandpa turned to the last one—her presence made the room feel lighter.

bulong ni Javi, habang dahan-dahang inilalagay si Gabriel sa damuhan para harapin ang kalaban. “Ako ang kinabukasan, Javi,” ani ng impostor habang itinutok ang kaniyang baril sa ulo ni Mira. “Sofia, ibigay mo sa akin ang coordinates ng cryo-chamber ni Maria, o papatayin ko ang huling obra maestra ni Ricardo Valdez.” Ngunit bago pa makasagot si Sofia, ang katawan ni Gabriel sa damuhan ay biglang nagliwanag ng kulay ginto. Ang bata ay dahan-dahang tumayo, ang kaniyang mga mata ay dilat, at sa isang boses na hindi kailanman narinig ni Javi, sinabi nito: “Target Lock: Impostor. Protocol: Eradicate.”

Tumahimik naman kaagad ang lahat at nakinig. "The suspect's name is September Sixteen Sobejana. She is here because of her killings. Years ago, napag-alaman naming siya ang may kagagawan sa pagkamatay ng labing anim na biktima ngunit hindi naparusahan dahil sa pagtakas at pagtago. Ngayon ay muli na naman niyang inulit ang kasalanang ginawa. Three years ago at Carranza Hospital, ten of their doctors and nurses were killed and later on in our hospital, McNamara Hospital. She killed our nurses and doctors."

Nang marinig niya iyon ay mabilis na tumalikod si Carter at humakbang patungo sa silid ni Shirley. Gayunpaman, habang papalapit si Carter sa silid, lalong bumilis ang tibok ng kanyang puso na may pangamba sa segundo. Ang produksyon ng AXP69 ay orihinal na inilaan para sa Madeline. Naglalaman ito ng nakakatakot na sangkap na magkakabisa at magmu-mute kapag nakapasok sa katawan ng tao.

Nakaupo pa rin ako sa upuan, pero unti-unti kong ibinaba ang ulo ko, pinipilit ibalik ang sarili ko sa karakter na gusto nilang makita—yung babaeng unti-unti nang nawawala sa katinuan. “Patient 610,” tawag ng nurse habang papasok, may kasama pang dalawang staff na parang mga gwardya. “Time to go back to your room.” Hindi ako sumagot. Instead, tumingin lang ako sa kisame, saka ngumiti ng walang dahilan, yung tipong ngiti na kahit ako alam kong nakakainis tingnan. Pinagalaw ko pa ang ulo ko nang bahagya, parang may kausap na iba, kahit wala naman. Kita ko sa peripheral vision ko kung paano sila nagtinginan—perfect. They’re buying it.