Screaming Internally の小説・ストーリー

Sumasakit ang ulo ko sa kakaisip sa maraming problema na kinahaharap ko. Napaintad ako sa malakas na tunog na nagsasabing mag tumatawag. Suminghap ako sa takot. Nanginginig ang katawan ko. Dumadagundong ng malakas ang kaba sa dibdib ko. Nahigit ko ang hininga sa pagpindot ng accept button. "Ta*****! g*nag*go mo ba 'ko?!" Ang pagbungad nito sa akin sa screen.

I screamed at the top of my lungs. I just stopped screaming ng napayuko ito, nagpipigil sa sarili, malalim na bumuntong hininga, kinalma ang sarili bago niya ko tinalikuran. Kasabay ng pagsarado niya ng pintuan ay ang pagbagsak ng luha sa mga mata ko.

Mukhang may tao sa loob so he better speed up. "Arrgh!" Nakarinig siya na may sumigaw sa loob ng cubicle na iyon. Sigaw? it was like someone was vomitting. [Flush...] Then he heard a flush.

Hindi ko kayang pigilan ang sarili ko dahil kusa na lang lumabas sa bibig ko ang pangalan niya. “Fvck! I love your voice, scream my name. And scream for more.. Fvck, ang sarap mo…Da—baby..” aniya sa akin. “A—Axel… ahhhhhh..” “Damn it! I’m coming…” “Me too….” Hiyaw ko. “Ohhhhhhhhh….” We both screamed when we reached our climax.

Ang tainga ay hindi tumitigil makinig sa maaanghang na salita mula sa likod. "Napicture-an mo?" someone whispered. Unti-unting nagtaas baba ang dibdib ko. Hindi ko na matukoy at mapangalanan ang nararamdaman ko. Kung takot, kaba, galit, poot o pagkamuhi ay hindi ko na alam. "Send gago," another one muttered in a small voice. My heart sank. It constricted a different kind of pain a million times. I was already internally hyperventilating.

I heard him moan and thrusted more. Napasabunot ako sa sarili ko at hindi na napigilan ang sariling labasan. "Sir! Oh God!" I screamed. Naitukod ang siko sa mesa at napaliyad ng todo. My hips moved on its own. Nanginig ang binti ko.

I whispered to myself. Bahagya akong napaigtad nang marinig ko ang pagbukas ng pinto sa katabi kong cubicle. Abot-abot ang kaba sa aking d****b at mas lalong niyakap ang aking mga tuhod. I'm literally trembling and the screaming from the people outside wasn't helping at all!

At piping nagdarasal siya na sana, madali lang na ma-realize ng apo ang lahat. Hungkag ang pakiramdam ni Craig habang nagmamaneho. Hindi alam kung saan tutungo. Masyadong mabigat ang kanyang dibdib. Hanggang sa tuluyang nangilid ang kanyang mga luha. "Fùck! Why am I crying?" Napatigil siya gilid ng daan ng tuluyang bumuhos ang kanyang luha. "Fùck! Fùck! Fack!"

"Wag niyo akong hawakan! LUMAYO KAYO SA AKIN!" "K-KAYONG LAHAT! MGA DEMONYO KAYO! PINATAY NIYO ANG ANAK KO!" I screamed through uncontrollable sobs. "LUMAYO KAYO! DEMONYO KAYO! LAHAT KAYO!" My hands trembled violently. The ringing in my ears got louder. My chest rose and fell rapidly, suffocated by the whirlwind inside my head. I covered my ears, squeezed my eyes shut, rocking back and forth, desperate to block out the voices.

Hinawakan ko ang kamay niya at pinasada iyon ng haplos sa hiwa na nasa pagitan ng dalawang dibdib ko. “I'll scream my lungs out for you, so you don't have to think about anything.” Inilapit ko ang katawan sa kaniya. Purposely rubbing my mound against his chest. “If the silence is making you go crazy. Then we only need to make noise, right?”