Screaming Internally Mga Nobela at Kwento

I heard him moan and thrusted more. Napasabunot ako sa sarili ko at hindi na napigilan ang sariling labasan. "Sir! Oh God!" I screamed. Naitukod ang siko sa mesa at napaliyad ng todo. My hips moved on its own. Nanginig ang binti ko.

I whispered to myself. Bahagya akong napaigtad nang marinig ko ang pagbukas ng pinto sa katabi kong cubicle. Abot-abot ang kaba sa aking d****b at mas lalong niyakap ang aking mga tuhod. I'm literally trembling and the screaming from the people outside wasn't helping at all!

At piping nagdarasal siya na sana, madali lang na ma-realize ng apo ang lahat. Hungkag ang pakiramdam ni Craig habang nagmamaneho. Hindi alam kung saan tutungo. Masyadong mabigat ang kanyang dibdib. Hanggang sa tuluyang nangilid ang kanyang mga luha. "Fùck! Why am I crying?" Napatigil siya gilid ng daan ng tuluyang bumuhos ang kanyang luha. "Fùck! Fùck! Fack!"

"Wag niyo akong hawakan! LUMAYO KAYO SA AKIN!" "K-KAYONG LAHAT! MGA DEMONYO KAYO! PINATAY NIYO ANG ANAK KO!" I screamed through uncontrollable sobs. "LUMAYO KAYO! DEMONYO KAYO! LAHAT KAYO!" My hands trembled violently. The ringing in my ears got louder. My chest rose and fell rapidly, suffocated by the whirlwind inside my head. I covered my ears, squeezed my eyes shut, rocking back and forth, desperate to block out the voices.

Ramdam niya ang bawat paglabas masok nito at pagb*on nang malalim sa loob niya. Maingay na lumikha ng tunog ang magka-hugpong nilang katawan. "Arghhh! F*ck! Tight! So tight!" paulit-ulit na ungol nito. "Rowan! Sh*t! Diyan—uhhhh, more please!" Hindi na niya makilala ang sarili sa request niyang iyon. Kanina ay tinu-tulak niya pa lang ito, ngayon naman ay halos sakalin na niya ito sa mahigpit niyang yakap.

Hindi ko malaman kung saan ipapaling ang ulo ko. I can’t moan loud, scared that someone might hear me. He adds another finger and I moan under my breath. Naglabas-masok ang dalawa niyang daliri habang walang tigil ang kanyang dila sa ginagawa. I want to scream, gasp, and moan so loud I will lose my voice.

a moán escape from my mouth as he entered his inside me, kahit kanina pa siya naglalabas masok saakin ay nakakaramdam parin ako ng hapdi. "Yeah, scream baby!" bulong nito sakin at mabilis na gumalaw sa ibabaw ko. "u-ughhh!! uhhh! b-bilisan mo pa!" i don't know why i say that words basta nalang yun lumabas sa bibig ko,sa sarap? siguro.. siguro ganito talaga ang pakiramdam.. para kang mababaliw, sa sarap.

Walang bintana, ni butas man lang para sumilip. I was in deep thoughts when suddenly Andrea screamed. Napahawak ako sa dibdib ko dahil sa gulat. “Tangina mo, Scarlet. This is all your fautl!” she screamed so loud. Hindi ako nakapagsalita. Umawang ang labi ko sa gulat. What the hell? Nanlaki ang mata ko ng makita kong unti-unting nahuhulog ang mga luha niya. “Andrea what…”

Mahigpit niyang tinakpan ang bibig para pipigilan ang pag-iyak, pero dumaloy pa rin ang luha na parang walang tigil. Dahan-dahan siyang dumulas pababa sa pader, naupo sa sahig, hindi makontrol ang panginginig. Nakapikit ang mga mata, basang-basa ang mukha at likod ng kanyang mga kamay, at ang mga daing na mahinang lumalabas sa kanyang lalamunan ang tanging tunog. Sobrang sakit… sobrang sakit… Ano ba ang dapat kong gawin?

Inis kong ginulo ang buhok ko at basta na lang humiga sa sahig walang pakialam dahil mag-isa lang naman ako. And inside this room, I screamed until I was crying out of frustration and because of everything that is going on in my head. I want to end this suffering. Not knowing what’s the reason for my existence and what to do in life is worse than any punishment. This is such a torment.