Screeching Door Novels & Stories

"Sino ang... tinawagan mo?" Bago pa masagot ng babae ang tanong niya ay narinig ng lasing niyang diwa ang pagbukas ng tavern-style door ng bar and grill. It had a distinct sound caused by those rusty door hinges; at sa loob ng ilang oras niyang pananatili roon ay naging pamilyar na sa kaniya ang tunog sa tuwing bubukas at sasara ang pinto. "Sir, sarado na po kami––"

Inis na bulalas ni Krissy nang marinig ang makailang ulit na doorbell sa kanyang kwarto. Tamad siyang napatayo para buksan ang pintuan. Bumungad sa kanya ang naiinip na mukha ng kanyang pinsan. Halatang nairita ito sa ilang minutong paghihintay. "Mukhang kakagising mo lang ah? Malapit na dumilim o, panay tulog kana naman eh." Nakahalukipkip na saad nito.

The men crashed into the hallway outside seconds later. The door shook violently. Once. Twice. They were trying to break it down. My hands trembled as I backed away. “Marcus!” I screamed. No response. The door cracked under another hit. Then suddenly— A loud gunshot echoed through the apartment. Everything froze. Footsteps outside the door stopped. Shouting erupted in the living room. More gunshots. Then silence. Heavy silence. My breathing was loud in the dark room. Slowly… Carefully… The bedroom door handle turned.

“My war isn’t finished yet.” Then I pulled away. At sa likod namin… Nagbukas ang pinto. Mas maraming kalaban. Mas maraming baril. Mas maraming dugo ang paparating. Ngumiti ako. Cold. Deadly. “Good,” bulong ko. At doon nagsimula ang tunay na gulo. — “And behind the final door… I heard him scream.” Abangan ang susunod na kabanata…

Sumunod, isang mahimig na tunog ang maririnig. Ito ang doorbell sa kwarto ni Lord Moore. Dahil malaki ang suite ni Lord Moore, sa tuwing nasa opisina siya o bedroom, hindi niya maririnig ang kahit anong katok mula sa labas. Kaya, nagpalagay siya ng video doorbell sa labas ng kanyang kwarto.

"Oh ayan sure na sasama na lahat kaya cheers..! Nagcheers naman ang bawat isa habang nakatawa. Hapon na ng matapos kaming mag usap ng mga friends ko. Isa- isa na rin silang umalis at naiwan na ako. Ako na naglinis ng kalat namin. Habang papunta sa kusina ay may narinig akong ingay galing sa basement. Sinundan ko yun kung saan nanggagaling ang tunog. Binuksan ko ang pinto ng basement. Humakbang ako papasok. Mabilis kong binuksan ang ilaw dahil nga madilim ang paligid. Wala kasing bintana na magsisilbing tagusan sana ng liwanag sa labas kapag maaraw. Di ko na narinig yung tunog. Maya-maya ay nakarinig ulit ako ng ingay.

Ilang segundo na silang nakatayo sa tapat ng pinto ng unit nito per hindi niya magawang mag doorbell. Nagtatakang tiningala siya ng kambal. "Mimi?" Pukaw sa kanya ni Crayson. "Sorry." Nagpakawala muna siya ng malalim na buntong hininga bago pinindot ang doorbell. Hindi naman nagtagal ay bumukas pinto at ang gwapong mukha ni Craig ang bumungad sa kanila. "Dada!" Nag-uunahan ang kambal na magpabuhat sa ama ng mga ito.

Huwag niyang sabihin, hangang ngayun, tulog pa rin siya? "Mommy, hindi naman pala naka-lock ang door eh!" narinig kong sambit ni Scarlett! Pinihit niya ang seradura at napansin naming bukas nga iyun! Napasulyap muna ako kay Arnold bago ko itinulak ang pintuan at ganoon na lang ang gulat ko sa aking naabutan.

Iwinaksi na lamang niya ang bagay na iyon at inalala ang totoong pakay niya sa pagparoon niya. She carefully and quietly pushed the door and found nothing but an empty room and.. "Uh.. Give it up to me, Catriona. Blow it off, come on." Her eyes grew gazillion times in size as she overheard that familiar voice of Trever and he's moaning and rejoicing and fѷcking her name.

Babalik siya. Hindi na sumagot si Krim, pero alam kong pareho kaming may iisang iniisip. Ilang saglit pa at natagpuan namin ang isang lumang metal door sa dulo ng basement. Hindi ito basta-bastang pintuan at may keypad ito sa gilid at isang retinal scanner. Napatingin ako kay Krim, halatang may tinatago siya sa akin. "Ano 'to?" tanong ko, pilit pinapakalma ang sarili ko kahit ramdam ko ang kaba.