Serendipity In Tagalog Novels & Stories

I was smiling then. Just a smile and the rain is gone Can hardly believe it (yeah) There's an angel standing next to me Reaching for my heart Just a smile and there's no way back Can hardly believe it (yeah) But there's an angel calling me Reaching for my heart Napamulat ako ng mata ng nagstop ang bus. Hindi ko tinanggal ang head set sa tenga ko at patuloy parin na pinapakinggan ito habang pababa ako ng bus.

💜 -Iamawriter Epilogue Catherine's POV When they say ‘Love’, ang unang pumapasok sa isip ko ay ang salitang ‘Sweetness’ at ‘Pain’. Bakit sweetness? Kasi kapag nagmamahal ka, ipaparamdam niya ang tamis ng pagmamahal. Kahit na plastik lang ‘yung pagmamahal ng iba, kikiligin ka pa din. Sweetness is the best thing that you can feel when you are in love.

dagdag pa niya. Nalaman ko na ang New World ay ang mga lugar kung saan naninirahan ang iba’t ibang uri ng nilalang. Kasama roon ang lugar na pinanggalingan ko—ang Vampire City. Ang Vampire City ay isang malaking isla sa New World at tila iyon daigdig nilang sarili. Naipaliwanag na ‘yon sa ‘kin noong unang buwan ko rito. Kaya raw may mga lagusan at parang nasa ibang daigdig ang Vampire City dahil iyon ay nasa New World na tinatawag. Ayon sa paliwanag sa ‘kin ang daigdig daw ay nahahati sa gitna at mayroong harang na naghihiwalay sa New World at dito sa daigdig na tinutungtungan namin.

Gusto kong matawa ngunit pinipigilan ko dahil sisirain no’n ang mood na mayroon kami ngayon. “What do you mean?” Kunot noo niyang tanong. I smiled. “Noong huli mo siyang nakita, don’t see it as a nightmare. See it as a good memory dahil sa huling pagkakataon, hanggang sa huling hininga niya, naging payapa ang lolo mo na ikaw ang huli niyang nakita.” Tinitigan lang niya ako. “I mean, don’t see it as your memory. See it as your lolo’s memory. Naiintindihan mo’ko?”

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

Lovely At agad Naman akong nakaalis papuntang US. Sa tulong ni Joel at Mary joy. Pagdating ko doon ay sa condo ni Mary joy ako tumuloy. Dahil sa mayaman sina Mary joy at sarili niya Ang kompanya. Madali akong nakapasok sa kompanya niya. Mag iisang buwan na ako dito sa US. At mag iisang buwan na Rin noong iniwan ko si Kiel Kasama si Ara. Isa ako sa engineer sa kompanya nila Mary joy.

Mas ligtas. Masakit. Lalo sa dibdib. At alam kong hindi lang ito pisikal. Ito 'yung sakit na walang gamot. 'Yung alam mong mahal mo ang isang tao, pero hindi ka kailanman mamahalin pabalik. Tama ba ang desisyong tanggapin ang alok niya na bigyan ng pagkakataon ang pagsasama namin?

"Eh sa matanda ka naman na talaga bakit mo deni-deny?" "Baby, kalabaw lang tumatanda. Tigulang lagi pero paniti kay diba anagon pa ni." [A/N: I don't know how to explain this expression in tagalog but it's kinda, matanda nga pero masarap naman. Anagon is young corn 😂] Sa muling pag-atras ko naramdaman ko na ang pagtama ng pang-upo ko sa mesa nya.

Napa face palm si Grethel, “Hindi nyo ba pinaliwanag sa kanya?” Umiling si Rhei, “Si Dhirma ang nagbigay ng crest, akala ko ay siya na ang magpapaliwanag.”

Kabanata 46: 'ERED' Ered (to originate, to come from, to derive from of a river, to begin somewhere) Nakakita ako ng maraming dahilan para mabuhay, bagay na hindi ko inaasahan na makikita ko at mararamdaman. Ang daming naganap simula nung araw na magsimula ang aming paglalakbay, ang dami kong nakasalamuha at isa na roon ang mga nilalang na hindi ko inaasahan na makikita ko rito sa gubat.