Novel & Cerita Serene Weather

Sinamaan ko sila ng tingin para manahimik na sila. "God! Ang swerte mo naman, Dionne! Damn, Luther is a fucking God's gift to all women and gays. Lahat ay gagawin ang lahat tapunan niya lang ng tingin. Hindi ka na dehado sa kan'ya," nangingiting ani Kira. Umirap ako. "Magaling daw talaga iyan sa kama. Bukod sa malaki at mahaba ang kan'yang kaibigan ay nakakapanirik din daw talaga ng mata ang performance niya sa kama," si Jennisa.

"Ang aga namang nag-eemote ng panahon. Broken yata." Napatingala si Serene sa maulap na kalangitan habang niyayakap ang sarili dulot ng malamig na ihip ng hangin. Maya-maya pa lang ay nagsimula nang bumagsak ang maliliit na butil ng ulan sa kanyang mukha. It looks like she's going to be late on her appointment with her boss again. Mabuti na lang at considerate ito sa kanya. Alam kasi nitong napakabusy niya dahil may tatlo siyang part-time jobs araw-araw.

"I-I need to see her. I love her and our child so much. She's the reason I wake up with a smile on my face, and the thought of living without her is unbearable. Serene is my everything. Without her, my life would be meaningless, and I'd be lost. So please, tell me.. Nasaan si Serene?.." Napapailing itong napatingin sa akin,"I'm sorry Alas pero hindi ko talaga alam.."ani nito sabay talikod sa akin at pumasok sa loob ng bahay ni Serene.. Serene, baby.. I promise I'll fix everything.. SERENE SALUSTIA I woke up to a beautiful sunrise and for a full minute, I just stood there, staring at it as if burning it in my mind as warmth enveloped me. It had been so long since I watch a beautiful sunrise,

sang-ayon niya. “Dali mag wish tayo! Sabi nila kapag nakakita ka daw ng meteor, kahit anong hilingin mo dito ay matutupad... Dali mag wish tayo!” ani Serene na pinagsalikop ang kaniyang mga kamay at pumikit. Hiniling niya sa bulalakaw na sana, maging masaya si Angelo at mawala na ang ano mang suliraning pinagdaraanan nito.

Tahimik. Walang bala, walang sigaw, walang apoy. Tanging ang tunog ng hangin at mga abo na hinahaplos ng umaga. Ang compound ni Serena ay halos hindi na makilala — wasak, sunog, at puno ng abo. Ang mga pader na minsan ay puti ay ngayon ay kulay abo, punô ng dugo at alaala ng digmaan.

Walang mga bituin dahil sa liwanag ng buwan. Malamig ang hampas ng hangin sa mukha niya. Nasamyo pa niya ang amoy ng lumot at maalat na simoy ng panggabing hangin na mula sa malawak na karagatang nasa kanilang harapan. Napangiti si Jewel. Sitting in that place brought some silence to her. Because of the silence, sumagi sa isip niya ang ginawa sa nakalipas na mga taon.

"Hindi naman pwedeng lagi kong kine-claim ang title na gorgeous, so I'm sharing it with you." Serene scoffed. "Hindi ko ineexpect na ganiyan kalakas 'yong hangin mo, akala ko zephyr means light wind, bakit opposite 'yong meron ka?" Tumawa si Zephyr at saka inakbayan si Serene. "I know that you found me handsome the first time you saw me."

Napakurap ako ng sumigaw si Serene sa tenga ko kaya naitulak ko siya dahil sa sakit sa tenga ng kaniyang boses. “Ano ba naman Serene! Panira ka ng senti eh!” Nandito kami ngayon sa tabing dagat at nakatanaw sa malawak na karagatan. I love the view especially the moon above it. Nakaka-hypnotismo, napakaganda. I miss this, ‘yung nasa tabing dagat ka at nakatitig sa buwan. “Paanong hindi e, kanina pa ako salita ng sakita ‘dika naman nag-rereact!” inirapan ko nalang siya.

“Serene!” …

Obvious. Tila ba pareho pa sila ng pakay—may dala rin itong pagkain. Binagalan niya ang paglalakad, sabay obserba. Sa mga nakaraang araw na na-oobserbahan niya ito, laging maluluwag ang mga suot ni Serenity. Pero kadalasan ay lapat sa dibdib ang tela, tapos ay sobrang flowy pababa. She had that signature look—soft but structured, effortless yet precise.