Shined Bright Novels & Stories

Ang dalawa niyang nakatatandang kapatid nga ay palaging madamot kapag binibilhan siya ng mga gamit—ni hindi man lang umaabot sa liit ng brilyante ng ibang tao ang ibinibigay ng mga ito sa kaniya. Itinaas ni Lindsay ang singsing at itinapat sa sinag ng araw habang bahagyang iginagalaw ito nang paitaas at paibaba. Ang bawat anggulo ng hiyas ay naglalabas ng nakasisilaw na liwanag. "Fine shit! Totoo nga ito!" hiyaw muli ni Lindsay.

I wondered when I would finally feel that constant—when the noise inside me would stop, allowing me to just be. The moon doesn't try to compete with the sun. It knows the sun is brighter, fiercer, and capable of commanding the entire day, but the moon doesn't disappear in shame. Instead, it waits for its moment. It owns the darkness, turning the shadows into something beautiful and soft. It doesn't need to be blinding to be significant; it has its own spotlight, a gentle glow that guides people when the world goes quiet.

I love you to where the stars haven't even been discovered yet. This is not a goodbye, Shine. I'll will hold on forever to the hope that one day our paths we'll cross again.I will wait for you Shine. I will wait until you are ready. I will wait until you are healed. Please heal, my Sunshine. I will wait until the day I have glimpse of the fading sun with you, once more. Ford

Napatakip nalang ako ng mga mata sa pagod. I badly want to rest. Napapitlag ako nang tumama sa balat ang sinag ng araw. I peek under my arm and saw the bright sun. Umaga na talaga. Panibagong araw. Na hindi na naming tinuturing na kaibigan sina Mike at Shin. "S-shit."

Umakto pa akong nagpapaliwanag sa harapan niya kahit hindi naman niya ako nakikita. "You have no choice." "The situation leave me no choice! Once na dumating na ang araw ng pagkikita nyo ni Shine, 'manda kana dahil isasaksak ko sya sa lalamunan mo," saad kong may pagmamaldita.Iniangat ko ang tasa ng kape para uminom. "Surely, magugustuhan niya ang bunganga ko.Masarap nga ang labi ko,lalamunan pa kaya? I'll asked you since natikman mo na.Tingin mo?" May maharot pang tono niya sa dulo.

Ang tanging liwanag na natira ay ang malamig na glow mula sa screen ng iPhone ni Shelly na hawak niya sa kusina. ​"Oh my gosh!" napatili si Shelly sa matinding shock, muntik pang maibagsak ang kaniyang phone. "Gabriel! Ano na naman ba 'tong ginagawa mo?! Turn it on. I said turn it on! Are you trying to kill my business and my sanity at the same time?!"

Hindi niya alam kung nangingiti siya dahil sa tuwa o inis. --- “At ngayon wag na nating patagalin! Let’s give it up to JOHNICE!” Malakas ag hiyawan ng mga tao. Lahat ay kilig na kilig sa performance nila John at Alice kahit lip sync lang naman ito. Naghandog sila ng awitin para sa kanilang mga fans.

Billboard lights, malalaking TV screens, shops—parang gumagalaw ang buong paligid. “Wow…” bulong ni Calestine, halos mapanganga. Si Adrian naman? Hindi billboard ang tinitingnan—kundi siya pa rin. “You like it?” tanong nito. “Yeah,” sagot niya, nangingislap ang mata. “It’s… so bright. So alive.” “Just like you,” sagot niya. Bumuntong hininga si Calestine. “Ay naku, ikaw talaga.”

Pinadagdagan niya na rin ang mga yun ng maraming toppings pero syempre may additional na bayad para dun. "Yey!" Masayang hiyaw ni Bright ng makalapit sya sa table nila. Inabot niya kay Brighton ang ice cream nito tsaka siya umupo paharap sa kanyang anak. Masayang sumubo si Bright ng ice cream kaya natatawa siya dahil talagang nagha-hum pa ito ng nursery song kada subo.