Teka, heto ang isa sa mga sawikaan na madali kong ituro sa mga bata at palaging tumatagos: 'Kung may tiyaga, may nilaga.' Madalas kong i-explain sa kanila na simpleng paraan lang ang kailangan — kapag nag-ipon ka ng sipag at tiyaga, may magandang bunga ito. Ginagawa ko itong kuwento: gumawa kami ng maliit na proyekto na humahaba sa loob ng isang linggo, tulad ng pagtatanim ng halamang damo sa paso o pag-aalaga ng simpleng art project.
Habang ginagawa nila, paulit-ulit kong sinasabi ang sawikaan at kinukuwento kung bakit hindi pwedeng madalian ang proseso. Pinapakita ko rin ang kontra-example nang magmadali at nabigo, para mas tangible. Sa huli, pinipilit kong mag-reflect sila — ano ang naramdaman nang nagtiyaga sila at ano nangyari sa proyekto nila? Madaling tandaan ng mga bata ang sawikaan kapag may konkretong karanasan sila.
Mas masaya kapag may kantang maliit o chant para dito; nakaka-stick sa memorya at nagiging bahagi na ng kanilang araw-araw na salita. Para sa akin, nakatawag-pansin kapag nakikita kong ginagamit nila ang sawikaan sa sarili nilang mga laro — doon ko alam talagang natutunan nila nang totoo.