Novel & Cerita Short Quotes On Time

“It must have cost a fortune to stay here.” Niyakap ko siya mula sa likod at hinalikan sa balikat. “Pera lang ’yon at puwede pang kitain uli. But time is something we can’t afford to waste. It doesn’t stop for anyone, may pera man o wala. I want you to remember that wherever you go.” If you love someone, tell them you love them every day because you never know when you’re going to see them again. If someone you love wants to spend time with you, drop everything off. If they simply wanted to talk, stop whatever you’re doing and listen.

"Ano?" "Ang effort at oras mo, Damiel," malumanay niyang paliwanag. "Gusto niyang makita na seryoso ka. Start with something simple. Huwag mong bigyan ng alahas o credit card. Bigyan mo ng mga bagay na magpapatunay na nakikinig ka sa kanya, at nirerespeto mo kung sino siya." effort? Oras? I’ve spent my entire life optimizing my time to make billions. Every minute of my day has a price tag. But thinking about Adrienne? For the first time, I felt like my time would finally be spent on something—someone—that actually mattered.

At higit pa roon, marunong itong makinig at matuto. Naging masyadong abala si Quinn sa pagrerepaso ng mga numero at kontrata kaya hindi na niya napansin ang mabilis na pagtakbo ng oras. Minsan ay hindi niya namamalayang ilang pahina na pala ang nalampasan niya. Nang tumingin siya sa wall clock, bahagya siyang napakunot-noo. “Seriously?” Mabilis na lumipas ang ilang oras.

Ni hindi ko alam ang dahilan. Ngumiti naman si Vander. "Because we forget time when we are together." Sagot naman nito. Napakunot naman ang noo ko. "Ganoon ba talaga yun?" Panigurado ko pa, kasi hindi naman nagiging mabilis ang oras pagklase namin. Pag klase, ang tagal matapos pero pag si Vander ang kasama ko ay sobrang bilis naman.

Pagpunta •• Sa pagkakataon naman na ito, ako naman ang naging abala ulit. OT sa trabaho tapos abala sa system namin. Doon ko na lang napagtanto na time is precious at time is gold. Daniel Elizabeth Valdez: Can we go for a street food date today? "Oh hala!" pagkabigla ko no'ng makita ko ang message ni daniel sa akin mga fifteen minutes ago.

Iba talaga pag nag tatrabaho ka! Ang bilis ng oras kapag papasok, pero kapag uwian ang tagal ng oras! Time is gold talaga kapag papasok. Wala akong magagawa dahil ginusto ko'to eh. Pagkababa ko galing kwarto naabutan ko pa si dad na nagkakape at nagbabasa ng newspaper. Tumingin ako sa paligid doon ko napansin wala pa din si kuya?

"Bahala ka!" Kinuha ko ang susi ng kotse dahil pupunta ko sa anak ko at kakausapin ko ng maayos si Sheena,hindi ko pwedeng hayaan na porket galit siya ay matatakot na ako,marami ng oras ang nasayang kaya naman hindi ko na hahayaang may masayang na naman,ngayon ko lang narealize na mahalaga nga oras ang kasabihan na time is gold. "Ano ba kasi talaga ang problema mo love ha? Kaya ko lang naman to ginagawa ay dahil kagabi...kagabi kasi nananaginip ka,at sinabi mo na-- namimiss mo na ang anak natin!"

I won't stoop down on her level. “Why? Are you threatened?” Walang emosyong saad ko pabalik. Ramdam kong natigilan ito at may sasabihin pa sana ngunit hindi ko siya pinagbigyan ng pagkakataon. Tinalikuran ko na kaagad siya. Masasayang lang ang oras at enerhiya ko sa kaniya. If you're busy, time is faster than you could imagine. If you're not, it is slower than a crawling turtle. Fortunately, busy ako masyado sa trabaho these past few days kaya siguro sobrang bilis ng oras. It's a good thing though!

Umiling si Charlie at sinabi, “Hindi ang kita ang pinakamahalagang bagay. Ang pinakamahalagang bagay ay kung paano natin malulutas ang mga kailangan natin.” Pagkasabi nito, sinabi ulit ni Charlie, “Ang pinakamalaking problema natin sa ngayon ay kulang tayo sa oras. Kahit hindi na sabihin ang isang taon o isang buwan, ngunit kahit isang araw o isang oras pa ito, kailangan nating subukan ang lahat ng makakaya natin para ipaglaban ito. Mas mahalaga ang oras kaysa sa pera.”

Hindi pa lumilipas ang isang segundo, nasagot ko na agad. “Hello, Misis ko. Ang bilis mo atang sagutin ang tawag ko. Wala pang ilang segundo,” swabeng sabi niya sa kabilang linya. “Hindi mo ba alam kung anong oras ngayon, Mr. Lee? Working hours pa. Hindi ba’t professional ka pagdating sa trabaho?” nakangiti kong sagot habang inaayos ang mga rosas. “I remember your motto, Mr. Lee. Time is gold. Mukhang sinasayang mo ata.”