روايات وقصص ضمن Short Story In Philippine Literature

Ibinalik nito sa pwesto ang upuan ko bago siya bumalik sa upuan niyang nasa harapan ko. "Baklita, kung hindi ako ang type mo. Edi wala ka palang taste kung ganon?" Natawa ito sa sinabi ko ngunit umiling nalang. The waiter came by, and we ordered our meals. As we waited, Rafael started talking about his experiences in the Philippines. Minsan ay inaasar niya rin ako sa nangyari noon. Wala akong magawa kung hindi ay irapan siya. Akala mo naman hindi nabaliw sa isang lalaki, pareho lang kami.

she answered while staring at the ceiling. “So you’re in the Philippines right now, huh? And you didn’t bother to tell me? Really, Chandria? Wala ka bang mga magulang na naghihintay sa ‘yong pag-uwi rito? Kung hindi ko nakita ang article na ilang linggo na pala ang lumipas, hindi ko malalamang na sa Pinas na pala ang nag-iisa kong anak?” mahabang lintiya ng kanyang ina.

sambit pa ng ama niya. She was hurt. Pakiramdam niya ay tinadtad ang puso niya. Nasanay na siya sa Pilipinas at sa pamumuhay roon. The Philippines was nice to her and that land made her heart felt love in the deepest. Doon niya lang napagtanto na kahit isa siyang assassin ay puwede pala siyang umibig nang tapat at totoo. Subalit, ngayon ay nandito na naman siya sa lugar kung saan siya planong ikulong ng kaniyang ama.

masayang kuwento ni mommy sa akin. "Sinasabi ko naman po 'yon sa 'yo, mommy. Hindi po 'yon ninakaw. Na-misplaced o nandito lang 'yon sa loob ng mansion natin. Hindi nga po ako nagkamali sa sinasabi ko sa 'yo. Nandito lang po talaga 'yon sa mansion natin. Nasa kuwarto n'yo lang pala ni daddy," sabi ko sa kanya. "Masaya po akong nahanap mo na ito. Hindi mo na sana pinahanap 'yon sa lahat ng mga pawnshops dito sa Maynila."

Marami kaming kasambahay, at isa ako sa pinagkakatiwalaan ni Sir Timoteo. Ilang lakad pa bago marating ang mansyon nilang pagkalaki-laki. Kwento sakin ay Isa itong pagmamay-ari ng ina ni Sir Timoteo. Isa sila sa pinaka mayamang mamayan sa Siargao at sa Laguna.

Napailing na lang ako at tinanggal iyon sa isip ko. Mabilis ang naging byahe. Hindi ko alam kung talagang mabilis ba o dahil lang subrang daming pumapasok ngayon sa isip ko kaya hindi ko namalayan. "This is my first time going here in the Philippines," nakangiting sambit ni Kirra, habang hila-hila ang maleta nito. "There's nothing special here, Kirra." "There is, Architect. Just like other people say, it's more fun here in the Philippines."

Not a good idea. Wala sa sariling tumayo ako. I see them stare at me. I want to sit back but my pride won't allow me. Ending, lumabas ako ng silid namin na hindi alam kung saan tutungo. Eleven-thirty pa ang break kaya hindi pwede itong ginagawa ko. Pero wala akong magagawa nakalabas na 'ko ng pinto. Three-storey building lang ang PhilPages, publishing house na pagmamay-ari ng Pamahalaan. Their primary purpose is to uplift Filipino literature, helping small writers to publicize their works.

malumanay na ang pag sasalita ni Miss Portia, pero naroroon pa rin ang lamig at authoritative sa aura nito. "Course and block." Isinulat ko ang mga iyon ng hindi nag tataas ng tingin. "And explain Philippine Literature. List down three Philippine writers, I don't wanna see Jose Rizal's name on your paper. There's a lot of underrated writer out there, if you love reading Philippine literature then this activity will be easy for you. This will serve as your first activity." Half an hour lang ang binigay niyang oras sa amin, at dahil tambay ako sa library at minsan na naming pinag aralan ang literature ay mabilis lang din akong natapos.

Who knew that the Philippine history is interesting? While I was standing infront of the ancestreal house a hand suddenly tapped me, in reflex I grab the hand and twisted it “Aw aw aw” I immediately let go of his hands “Why are you sneaking like that?” I said to the guy still enduring the pain “Sorry” he should be, I scanned him from head to toe, his muscles are in the right place but his messy hair and his glasses give all. Gwapo naman siya hindi ako nag sisinungaling, “M-Mag tatanong lang san ako kung saan ang daan patungong gym? Naliligaw kase ako” saad niya habang hawak hawak ang kanyang braso and wearing a faint smile. I looked at his eyes, hindi ko alam pero nakikita ko ang pangungulil

"Marahil ay may mga animnapung taon na ngayon, ang aking nunong lalaki ay nanirahan sa Maynila. Siya ay nag lingkod ng pagka-tenedor de libros sa bahay ng isang mangangalakal na Kastila." Ang nuno ni Claudio ay mag aanak ng isang lalaki. "Ngunit kung anong dahilan at ang pinagtatrabahuhan ng nuno ay nasunog. Sa isang iglap ay lumaganap ang apoy sa buong bahay. Ang halaga ng natupok ay malaki. Hinahanap ang may sala at ang aking nuno ay siyang isinakdal. Siya ay tumutol ngunit walang nangyari pagkat mahirap at hindi kayang bumayad ng mahusay na abogado. Siya ay hinatulang paluin at ilibot sa mga lansangan sa Maynila. Ang aking nuno ay itinakwil, maliban sa kanyang asawa. Siya ay ginapos sa i