Philippine Short Story In English นิยาย & เรื่องราว

Ipinagtanggol siya ni Angela at binigkas pa ito sa wikang ingles. Kumunot ang noo ni Dulce. Napakabait at napaka sweet ni Angela. Palagi niyang pinagtatanggol si Jate laban sa kanyang ina. "Hintayin mo ako dito saglit." Sabi niya. "Kukunin ko yung E bike."

Pumasok ako sa loob at agad akong sinalubong ng halimuyak ng sariwang mga bulaklak doon. “Bonjour! Welcome to my shop,” bati ng isang ginang habang nakangiti. Teka, parang pinay siya. “Bonjour,” sagot ko, pero hindi ko napigilan ang sumunod kong tanong. “Filipino po kayo, ma’am?” Tila nagliwanag ang mukha niya. “Oo! Kamusta ka, hijo? Filipino ka rin pala.” “Opo. Mishon nga po pala. Ikinagagalak ko po kayong makilala.”

Pagkatapos ay tumigil ito, at muli akong tinititigan sa aking mga mata. "I have a business plan that I want to build in the Philippines, so I need a trusted person for the money I will allocate. I know it's hard to find that person, especially when it comes to money. Shikashi, watashitachi ga keiyaku o musubi, watashi no rūru ni shitagau koto ga dekireba, koko Firipin de watashi no bijinesu o kanri suru tokken o anata ni ataemasu (but if we can create a deal and follow my rules I will give you a privilege to manage my business here in the Philippines)" ang paglalarawan ng matandang hapon.

“What do you think makes a good citizen of the Philippines?” English ang tanong. Tumigil ang lahat, tahimik. Wala ni isang kaluskos sa paligid. Lahat kami naghihintay ng sagot niya. Pero mas lalo akong kinabahan kasi english. Pero sure naman akong english-era siya kasi anak-mayaman. Tumango si Khaliyah at ilang segundo pa siyang tahimik. Kita sa mukha niya na nag-iisip siya ng maayos. At nang magsimula siyang magsalita, parang huminto ang mundo.

huminga sya ng malalim bago kinuha ang chopsticks nya. "I'm fine, it's just that I'm....." Hindi nya matapos ang sasabihin. "Hey, I'mma kill you if you don't spill the tea." Pagbabanta nito sa kanya. "I'm assigned at tje Philippines." Pagtatapos nya sa gustong sabihin. "Eh?" Nag-angat ito ng paningin sa kanya. "I'mma kill you if you're joking." seryosong sabi nito sa kanya. "I'm not." Ipinakita nya dito ang papel na natanggap nya.

Insultong saad nito sa akin. Ngumisi naman ako. "Cheap country? Aren't you aware that your country's massive producer of Gold is Philippines? And also pearls? Just because our language is not english you will already insult our country. Why? Do you really feel too high because you're american? Aren't you being racist? For a person who works with Government, you are a fool and filthy and narrow minded being that can't think what's right and wrong. You have no difference from Homo Sapiens." Sagot ko rito. "You better quit your job and just work with all english people, or better be, a cavewoman. Dun ka naman magaling eh."

Kaibigan kase ng ama niya ang mga salvatiera, "Yes. And i heard mag-aaral na din siya dito sa pilipinas. Sa school nila rowy. " Bigla siyang napaubo at sa narinig. " You okay baby? " Her mother asked. Napatango-tango siya at pilit sinusupil ang ngiti sakanyang labi dahil sa nabalitaan. Nang matapos kumain nagpaalam siyang aakyat na sakanyang kwarto.

Abby's POV: The hotness of the wind is the one who welcomed me the moment that I got out of the plain. The noise of the people around me cannot distruct my thoughts that is flying. The smile in the faces of my kababayan are very natural and transparent. I miss this feeling. A feeling like finally, I'm home. "I miss you Philippines." mahinang sambit ko. "Na miss ka rin niya anak, huwag ka mag-alala." bulong ni mom na hindi ko namalayang nasa likuran ko lang pala.

Pagpasok nila ng unit nya ay pina-una nya itong pumasok saka sya sumunod at sinara ang pinto. "Come in... feel at home. Ako lang mag-isa dito. Dito ako nakatira while I'm here in Philippines." Kwento nya sa dalaga. Naka kalat pa ang mga bagahe nya sa sahig.. wala naman kasi sa plano nya na dalhin doon si Trixie... agad nya lang naisip iyon.

walang tigil na pagpapaumanhin niya. “Ayos lang ako,” nakangiting sabi ko at kinuha ang mga gulay na pinamili ko. “Clumsy talaga ako kahit kailan,” natatawa niyang sabi at binuhat ang mga pinamili niya. “I resided here in the Philippines for over 2 months only so I can’t put myself in a comfortable blanket. Sinasanay ko pa ang sarili ko, but I can talk tagalog faster and good because my grandparents are with me in San Francisco,” paliwanag niya.