Novel & Cerita Sickness Quotes

Nang naramdaman niya ang sakit, hinimas niya ang sentido niya. "May iniisip ka na naman ba?" Pinagalitan siya ni Quincy habang tinutulak siya mula sa likuran. "Sinabi ko na sa'yo na hindi inaasahan ang virus sa katawan mo. Wag kang kikilos hangga't di kailangan. Hindi mo pwedeng ikilos ang katawan mo. Wag mo ring gamitin ang utak mo! Kapag aktibo ang utak mo, mas mabilis na kakalat ang virus sa utak mo "

Pagkasabi niya nito, tumutol si Aling Alicia, "Isang araw at isang gabi ka nang natutulog, pero hindi pa rin bumubuti ang lagnat mo!" Kumunot ang noo ni Zack. kung ganun ay masama parin ang lagay nito ngayon. "Pasensya ka na kung makikialam ako... pero kahit doktor ka, normal lang na magkasakit ka at magpasuri sa iba... tao ka pa rin!!" Pinigilan ni Zack na magpakita ng pag-aalala... pero shit, bigla siyang hindi napalagay ng malaman na may sakit ito.

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

Sinasamsam ang sakit at bigat ng aking nararamdaman. Ang Sakit. Nasasaktan ako. Ang Tanga-Tanga ko. Bakit agad akong naniwala sa mga kasinungalingan niya? Napakasakit. Gaya ng malakas na ulan ay walang humpay rin ang mainit na luhang dumadaloy sa pisngi ko. Mahal na Mahal kita Zik, bakit? --KINABUKASAN-- ZAK'S POV

saad ko. "I will babe, I'm sorry for worrying you. At isa pa kapag nagkasakit naman ako ay alam kung nandyan ka para alagaan ako." "Kahit na! Health is wealth, mas maganda pa din na wala kang sakit." singhal ko sa kanya. "Oo na, huwag ka na sumimangot diyan."

mariing mura n'ya at hinilot ang sintido ng maramdaman ang pagsigid ng sakit. "Shit! Ilang bote ba ang naubos ko kagabi?" tanong n'ya sa sarili dahil kahit s'ya ay hindi na matandaan ang nangyari. Inilibot n'ya ang kan'yang tingin sa paligid at nakitang nasa kwarto s'ya ng kan'yang condo.

Lalo na sa mga sakit tulad ng diabetes, na karaniwang tinatawag na undead cancer dahil talagang walang gamot para dito! Gayunpaman, sinasabi ni Charlie na magagamot ng medisina niya ang mga sakit na ito! Isa talaga itong himala! Nagbuntong hininga na lang ang lahat dahil isa talagang henyo si Charlie.

Sobrang sakit malaman na kung kailan nasa pinakamababa na siya ay dadating pa ang isang problema. Why? Why of all the people in this world, it has to be me? Bakit ako? “Von…” nanginig ang boses ni Agatha. “Ang sakit-sakit. Mas mabuti pa sana kung may malubhang sakit na lang ako, Agatha.” Nagtatagis ang kaniyang bagang. Sa pagitan ng kaniyang mga hikbi ay ang mga sumpang binubulong na lamang niya sa hangin.

"So now you're here?" Hindi ko inasahang inintindi niya ang aking sinabi pero tumango nalang ako sa kanyang komento. "Well, I guess so." "I envy you then, congratulations." Sarcasm ba to? Parang compliment na hindi ah. "Why is that?" "Because you could go out and not care about your health, of your upcoming death." "Umm... don't say that. I still believe you can do that someday. Just believe in your-"

Sa edad niyang iyon, ang pinakanatatakutan niya ay ang mawalan ng katuwang sa buhay—isang napakabigat na dagok. Ganito ang buhay—kahit gaano pa kalaki ang yaman at posisyon mo, hindi ka makakaiwas sa sakit at karamdaman. Ang kalusugan, hindi nabibili ng pera. Tiningnan siya ni Mike at pinilit magsalita. “Huwag… kang… umiyak… okay… lang… ako…” Tumango si Sandra, pinilit pigilin ang luha pero hindi niya mapigil ang pagbagsak nito.