Sickness Quotes Novels & Stories

At sa kaibuturan ng kanyang isip, dumaan ang mga alaala ng lahat ng sakit na paulit-ulit niyang tiniis. Yung mga oras na hindi siya pinakinggan. Yung mga pagkakataong siya ang laging mali sa mata nito. Yung mga sugat na hindi nakita ng kahit sino. “Hindi na ‘to about fixing things,” marahan niyang sabi. “Jiang Shenghuai… pagod na ako.” Sandaling nanigas ang katawan ng lalaki. “Pagod?” paulit-ulit niya, parang hindi maintindihan.

"Kung mananatili ka rito, baka pareho tayong mamatay." May katotohanan sa sinabi nito, alam nilang pareho iyon. Sa isang lugar na walang gamot at walang katiyakan kung kailan darating ang saklolo, sapat na ang isang malalang impeksiyon upang kitilin ang buhay ng isang tao.

Dahil kung may mahala man sa isang tao ay Yun ay ang malusog na pangangatawan at katatagan ng isip at tulad ng sinabi ko kay,Lenlen "Aanhin mo ang maraming medalya kung sa mental din ang bagsak mo." Cause having a mental breakdown it's not a good for someone mental health dahil pwede kang maka gawa ng bagay bagay na hindi mo na mapag sisisihan dahil huli na... Mas maganda kung may taong pag sasabihan o nakakausap ka.. someone who can be your 911 anytime, anywhere.

Bago pa man ako makapagsalita, biglang sumabat ang chismosang babae kanina. "Ay, ate, naiintindihan kita," sabi niya habang nakatingin kay Jennie. "Pero huwag kang masyadong magpa-apekto! Sa edad natin, karamihan sa atin may high blood, diabetes, at sakit sa puso. Huwag ka nang magalit at baka makasama pa sakalusugan mo!" Biglang natigilan si Jennie at halatang na-offend siya sa mga sinasabi ng mga tao sa paligid.

Ngumiti ito at muling binalik ang tingin sa pag-aayos ng gamot. "Are you related to him?" Tanong nito ng hindi ako binabalingan ng tingin. "No, sir. A temporary assistant?" Sagot ko na patanong dahil hindi ko din sure. Tumawa ito. "Kaya pala," kumunot ang noo ko sa sinabi nito. Kaya pala ano? "Anyways, Miss Hira," he began, a hint of a smile playing on his lips. "You seem sick. We're not allowed to work when we're sick. We might either spread our illness to the patients or get infected by their illnesses."

“Tingnan mo, Joshua— Kalokohan na naman ang sinasabi ni Ms. Luna. Hindi matatag ang pag-iisip niya at inaakusahan niya ako ng pamemeke ng sakit ko ngayon." Maluha-luhang nagpatuloy siya, “Mayroon bang sinuman sa mundong ito na ayaw maging malusog? Bakit magpapanggap ang sinuman at sumpain ang kanilang sarili na may nakamamatay na karamdaman? Luna, alam kong sinasabi mo ito dahil wala ka sa isip mo ngayon, ngunit hindi ko maiwasang malungkot tungkol dito...

“Siguro kasi sobrang dami na akong pinagdaanan. Nasasaktan ako pero not that too emotional na. Nasaid na siguro ako. Nasanay kaya tumibay na ako.” “Sana ako rin. Sana maging kagaya mo akong matatag at matapang. Yung pagkasanay sa sakit, parang ayaw kong mangyari sa akin. Gusto ko pa rin makaramdam masaya man o malungkot na bahagi ng buhay.” “Okey lang naman ang umiyak. Hindi naman ‘yan ang sukatan ng pagiging matapang ng isang tao. Pwede mo namang ibuhos sa akin yung sakit para magiging okey ka na pagkatapos.”

Isipin ko palang na hindi niya magawa ang mga bagay na nagagawa ng ibang bata ay ako ang nasasaktan. Pero bakit nahahawakan niya ’yung bata? “I don’t know where that diseasé came from, but it passes from generation to generation.” Ibig sabihin namamana ang sakit na iyon. Pero kung mayroong ganoong klase ng sakit ang anak niya, ibig sabihin– “Ibig sabihin may sakit ka rin?” "just like what I've said earlier, WE have that disease, but even professional doctors can't even find or know what's the antidote for that fucking disease."

“Ano ka ba! Napakabata mo pa para mamatay! At sino magmamana ng lahat ng kayamanan mo!” “Bahala na silang maghati-hati!” “Naku, malaking gulo ‘yan! Anyway, Huwag mong isipin ‘yan. Magpagamot ang unang dapat gawin. Health is wealth. Kapag may sakit ka kahit gaano kadami ang pera mo, hindi mo pa din magagawa ang gusto mo. Lumaban ka, Nicole.” “Hindi ko nga alam na ganito lang kaiksi ang buhay ko. Napaka-unfair!”

Pilit kong pinatatag ang sarili ko at hindi nagpakita ng kahit anong kahinaan. "I know my condition very well. When you quit your job and return home. I knew that I can't get well. I'm afraid may die too early to wait for that day." Napakunot naman ang noon ko. Ano naman kaya ang sinasabi niya? "Which day?"