Sickness Quotes Novels & Stories

“I’m sorry.” “No, it’s okay. But come to think of it, nakakainis kapag may isang bagay na pumasok sa isip mo pero hindi mo maalala.” Natatawa niyang sinabi habang nakatingala pa rin at nakatingin sa kisame. “They said, I’m sick. But trust me, I’m not.”

Hindi siya nagsalita at umiling lang ng marahan. "Naku, paano po kaya iyan?" parang bigla ay nag-aalala nang sambit ni Glad. "Gustuhin ko man pong ikwento sa inyo ang lahat, pero mukhang hindi pa po ito ang tamang panahon para sabihin sa inyo iyon. Baka lalo lang kayong ma-shock at mapabagal lang ang paggaling niyo—" "P-Paggaling? M-May sakit ba ako? W-What's my illness? A-Ano'ng—"

Si Jennnica ay palaging matigas ang ulo at malakas. Gayunpaman, gaano man kalakas ang isang tao, maaari pa rin silang masaktan. Ang pagiging malakas ay hindi nangangahulugan na sila ay immune sa sakit. Nangangahulugan lamang ito na maaari nilang tiisin ito nang kaunti kaysa sa iba. Si Jennica ay hindi estranghero sa sakit, siya ay may kaugaliang dalhin ang lahat ng pasanin sa kanyang manipis na mga balikat mag-isa. "Aubrey, don't worry about it. I am okay. Elijah is also out of danger. As long as I take good care of him he will recover soon enough. I'm such... a horrible mother..."

Kahit hindi ko man lingunin ay alam ko na kung sino ito. Ngumisi ako kahit nakatalikod ako. "I am not a pussy, Cayden." Sagot ko naman. "Refrain your words woman. I am just concern with your health." Sagot naman nito at halatang hindi nito nagustuhan ang sagot ko kanina. So he is sensitive with words? "I don't get sick with just this Cayden, trust me." Saad ko na kang dahil talagang hindi talaga ako nagkakasakit. Kelan ba ako nagkasakit dito sa Veneesha? Talo ko pa nga nakamulti vitamins.

aniya at may halo pang sarkasmo sa tono niya. "Wala nga akong sakit, kaya ko pa sumabak sa misyon. Bukas pa naman 'yon, eh." "Huwag ng makulit. Kilala kita, Ell. You're not feeling well. Just rest. Huwag matigas ang ulo." "Walang ulong malambot, Ash," qsik ko sabay tayo pero bigla akong nahilo, buti na lang at nasalo niya ako agad.

Gayunpaman, ang pangalawa at pangatlong tao ay lumabas. "Ang mga tao ay sinunog hanggang sa mamatay, ngunit ang kakaibang sakit ay nanatili. Parang untreatable.” Sa sandaling iyon, mapanlait na sinabi ng Pisces, "Ang kakaibang sakit sa marka ay isang sakit. Hindi ba mapamahiin ang pagtigil sa isang sakit sa pamamagitan ng pagsunog sa ibang tao? Sa aking palagay, ang panaginip ng Dakilang Elder ay walang kapararakan. Sa halip na paglaruan ang buhay ng tao na parang laruan at sunugin ang mga ito nang paisa-isa, bakit hindi ka humanap ng magaling na doktor na magpapagamot sa kanila?”

Laking tuwa ko nang dumating siya sa piling ko dahil may karamay ako sa hirap at kaginhawaan. “Mommy, can I request?” Tumango naman ako. “Huwag kang mapapagod na mabuhay. Maraming nagmamahal sa `yo. Hindi mo lang nakikita ang iba, sapagkat patago itong ginagawa. Ayon pa nga kay Albert Einstein, 'Life is just like a bicycle, to keep it balance, you need to keep on moving forward'.” Napangiti na lamang ako dahil sa mga ginamit niyang quotes mula sa mga tanyag na mga nilalang.

“Sakit sa pag-iisip.” “Ah…” Natahimik si Cassie. “Alam mo naman, kahit hindi physical illness, delikado rin ‘pag mental. Mas okay kung mas madalas siyang kausapin o aliwin. Lalo na sa edad niya.” Totoo ang tono niya, sa kabila ng pagiging prangka ni Donya Carol, nagustuhan niya ang pagiging masigla at palabiro ng matanda.

haplos na lang nito sa kanyang braso, "sabi nga nila, what doesn't kill you makes you stronger." Umakto pa itong parang lumalaban habang sinasabi ang mga katagang iyon. "Hindi ba kanta iyon?" natatawa niya na lang na saad. "Shut up, wag mo sirain ang moment." Pinunas na lang ni Paloma ang kamay sa kanyang mukha para pigilan siya sa pagtawa, "iyon na ang pinaka-magandang quotes na naisip ko para sa sitwasyon mo," pabirong batok na lang nito sa kanya.

Sa umaga lang naman ako hirap pero kapag naipahinga ko na ay okay naman na ako sa maghapon. “Hon sorry kung nahihirapan ka sa akin.” sabi ko kay Lucian but he dismissed the topic right away “Hindi ako nahihirapan, Hon. And one more thing, ito ang pangako natin hindi ba? In sickness and in health, remember?” napayakap ako kay Lucian matapos niyang sabihin ang mga salitang iyon “Sorry din kung sa kotse ka natulog kagabi.” nahihiyang sabi ko dito