Simoun El Filibusterismo Drawing Novels & Stories

Suot ang salaming panangga sa init, inalis niya ito para ilagay sa ulo saka kinuha ang isang lumang larawan para itapat sa isang eskinita na malapit sa harap niya. " Bingo. " Mahinang sambit ni Simon nang makumpirma ang isang bagay. Inilabas niya ang dalang kamera upang kuhanan ng litrato ang eskenita nang may biglang humarang sa lente kaya naibaba niya ang kamera.

Pero habang binubuklat ni Liam ang mga huling pahina, biglang tumigil ang mundo niya. May isang drawing doon na hindi gawa ng isang limang taong gulang na bata. Isang charcoal sketch ito ng isang bintana na may tanawin ng garden. Ang shading, ang bawat linya, at ang detalyeng nakalagay doon ay gawa ng isang bihasang kamay. Sa ibaba ng sketch, may maliit na pirma: *C.A.* Nabitawan ni Liam ang drawing book. Ang tibok ng puso niya ay naging mabilis at malakas.

She looked so innocent that Lemuel could tell she didn't know anything about it. Tumikhim si Simeon. Inilapag nito ang hawak na kwaderno sa ibabaw ng mesa saka hinarap si Jossa. "Ako na ang humihingi ng paumanhin sa iyo, Jossa. Puno ng kalokohan ang dalawang ito pero masasabi ko sa iyong mabubuti silang tao." "I-I really don't mind, T-Tatay Simeon. May kasalanan ho ako sa nangyari kaya gusto ko rin makatulong sa pag-aayos ng bakod."

Gusto ko pa sanang magtanong ngunit nauna siyang magpa-alam. Umatras na siya at nagsimulang bumakbang paalis. “Mr. Serilio?” ngunit tinawag ko siya kaya lumingon siya muli sa’kin. “Salamat.” The story he told somehow helps me understand Simoun a little more. Ngumiti siya. “Walang anuman. Sinadya kong sabihin sa’yo ‘yon baka sakaling matulungan mo siyang maghilom.” Ngumiti rin ako sa kaniya.

Ramdam niya may taong gustong kumalaban sa kanya . "dalian mo boss dahil baka mamaya suss maagaw na ni Harison si ma'am Sophia" kitang kita na ni Brix ang pamumula ng mukha ni Zimon .Kaya minsan gustong gusto niya itong asarin dahil madaling mapikon . Dahil sa inis agad binato ni Zimon ng ballpen ang madaldal niyang assistant. Minsan walang preno ang bunganga nito kaya napapranning siya sa kakaisip .

Nang matapos magpananghalian ay nagkanya-kanya na silang nagsipagbalikan sa kanilang classroom. Tahimik na nakaupo si Simon sa sulok habang nagda-drawing sa kanyang sketch book. Namana niya sa kanyang Ama ang pagguhit ng mga bagay, karakter, hayop at iba pa. Buong klase ay nagguhit lang siya kahit pa may mga teacher na nagtuturo sa harap ng pisara.

Para siyang bumalik sa eksena ng mga teleserye, pero wala siyang mahagilap na tamang linya… Dahil hindi naman siya artista, at hindi siya marunong umarte! Pero sa isang iglap, may biglang lumitaw na imahe sa kanyang isip… Si Simon, nakatayo sa bintana, nakatanaw sa malayo, habang siya naman ay nasa ibaba, nakatingala sa kanya. Kung wala si Paris, kung hindi nito pinili si Paris, magugustuhan pa rin ba niya ito? O baka naman, ang talagang nagustuhan niya ay ang imahe ng isang batang lalaki sa malinis na school uniform noon, isang alaala ng panahon na puro at walang bahid ng kasinungalingan.

She sincerely admired the man in front of her! Sinalubong nito ang tingin niya, tumaas ang mga kita pero hindi maitago ang ngiti—wala itong ngiti sa bibig kundi nasa kilay. Kumalibit si Angelica sa trousers nito at inabot ang maliit nitong notebook. Pinakita ang drawing nito na parang isang ginto. "Para po ito sa inyo..." sabi nito sa baby voice. May painting ng cute na aso iyon. Abstract ang painting nito na tila hinugot mula sa kanya.

Ani Simon nang mapansin na para akong hindi mapakali. Nahilot ko nalang ang sintido bago marahang isinandal ang likod sa upuan. Mabilis namang pinasibad ni Simon ang sasakyan. Gusto ko ng makarating agad kami ng San Fernando. Although I only drink moderately ay talagang alam na ng mga tauhan ko ang dapat gawin. And part of that is they wouldn't let me drive basta nakainom ako, kahit kaunti pa man yan. And I just let them dahil kailangan kong ingatan ang sarili bilang nag iisang tagapagmana ng mga Villaroman. Lalo na ngayong, hindi ko pa nakakamit ng tuluyan ang hustisya sa pagkawala ni lolo.

turan ng babaeng hitad! Hindi niya ba nakikita na kumakain kami? Kagigil siya! Hindi pa sumasagot si Simon ay paladesisyon na niyang inilabas ang iphone niyang cellphone at saka tumabi sa gilid ni Simon at yumuko ng bahagya para kumuha na ng litrato kasama ang Simon ko! Wala ng nagawa si Simon kundi ang mapilitang ngumiti sa camera. “Ate, paki picturan naman kami oh..” aniya pa saakin!