Sino Korean Numbers 1-1000 소설 & 이야기

Hulaan niya na hindi magandang babae ang kanyang ina. Parang napakataas ng standards ng South Korean na ito. Ang babae ay kailangang maging napakaganda noong siya ay bata pa. Sa halip, sinabi lang ni Jordan, "Huwag mong sabihin sa iba ang tungkol dito. Iwan mo sa akin ang iyong numero ng telepono. Pagkatapos kong makuha ang larawan ng aking biyenan, tatawagan kita para makipagkita sa South Korean na iyon!"

Pinarurusahan ba ako ni God? [Lia POV] Wala akong ibang magawa kundi ang manuod ng koreanovela, pampalipas ng oras at para hindi maisip lahat ng problema sa buhay ko. "Saglit!" Bulyaw ko ng may mag door bell. Tatlong beses siyang nag door bell. Hindi ba siya makapag antay.

"Going once, going…" May isang tumaas ng numero, umabot na hanggang 100,000 hanggang 500,000. Nagsimula na ang bulong bulongan, umabot na ng isang milyon, hanggang limang milyon. "Hala anak, ang laki naman ng bidding ng koreano, ayaw ata umatras. Sino ba yan nak?" "Ewan ko ma, parang hindi naman ata siya ang nag bibid, meron itong kausap sa telepono."

sabi ko sa ate ko tinanguan na lang niya ako. "I-roaming mo ang number sa cellphone na ito mag-ingat ka sa Korea kung ano ang hindi pwede wag mo gawin ah?" bilin naman sa akin ni ate at tumango naman ako wala akong alam sa Korea ngayon lang ako pupunta doon.

Iyon nga lang, kung alam niya lang na mararanasan niya palang pumunta sa South Korea, nagpaturo sana siya ng mas maraming basic Korean words sa mga ito. Pumatak na mahigit twenty thousand won ang lahat ng mga pinamili nila. Inihiwalay ng cashier ang pinamili ni Marion at sa dalagita kaya naman parehas silang may hawak na malaking plastic bag nang makalabas sa store. Dahil sa sigla at ngiti ng dalagita, pakiramdam tuloy ni Marion, naging good samaritan siya noong mga oras na iyon.

"Bet? For?" "Underground mix martial arts between the Korean and the Thai." Inirapan ni Lindsey ang kaniyang asawa. Isa pang pares ng diamond studded shoes ang isinukat ng donya. "One hundred milyon yen for the Korean." Sumenyas ang don. Isang bantay ang lumapit. "One hundred million yen for the Thai." Napatayo ang donya mula sa isang pabilog na couch. "I said, for the Korean not for the Thai."

tanong ulit nito. “ Nae.. ” sagot ko sa kanya sa hangul na salita ulit. Nakita kong napangiti na ito. ‘ Ahhh! Ang pogi pag nakangiti. Lalong naniningkit ang mga mata niya.’ ( An interesting tip worth noting is that because 예[ye] was the original word for “yes” in Korean, the older generation tends to use it more. On the other hand, the younger generation tends to use 네[ne]... so it’s good to know both!)

Tumango ang waiter at naglakad palayo. “Ang galing mo mag-Korean, pwede paturo minsan” puna ko, impressed. “Sige ba,” sagot niya. “Madali lang matuto ng Korean basta samahan mo lang ng tyaga” “Talaga?” tanong ko habang sinisipsip ang kape. “Here’s my number and my f* account, para if mo ng kausap,” nakangiting saad niya saka niya inabot ang phone niya at relaxed na sinapo ng palad ang tasa ng kape.