How Much In Korean Novels & Stories

Huwag 'daw akong kill joy so in the end, wala akong nagawa kundi ang sumama na rin sa next destination nila. Masayang kasama ang grupo nina Yumi at masasabi kong na-enjoy talaga nila ang friday gimik na iyon. Matapos kasi nilang magkanda-maos-maos kaka-kanta ay nagtungo kami sa kabilang mall kung saan naroon 'yung paborito nilang korean food chain para mag-dinner. Buti nalang at may dala akong extrang pera dahil medyo may kamahalan ang mga pagkain doon. We spent three hundred and ninety-nine pesos, almost four hundred, dahil grill-all-you can ang lahat ng korean foods na nakahain doon. Take note, that is 399 per head at mabigat iyon sa katulad kong estudyante pa lamang. Medyo nanghinayang ng

Sa kalaunan, umangat sa 38 billion US dollars ang presyo. Sa huli, sinigaw ng British billionaire ang bid niya na 38.1 billion US dollars. Sa kasamaang-palad, hindi na niya kayang taasan pa ang bid. Samantala, patuloy na tinaasan ng Korean billionaire Lee ang presyo at nag-bid siya ng 38.2 billion US dollars. Namutla ang mukha ng British billionaire, naubusan ito ng kulay. Bumagsak siya sa kanyang upuan, natulala at nasira ang puso niya. Alam niya na natalo siya.

"Bet? For?" "Underground mix martial arts between the Korean and the Thai." Inirapan ni Lindsey ang kaniyang asawa. Isa pang pares ng diamond studded shoes ang isinukat ng donya. "One hundred milyon yen for the Korean." Sumenyas ang don. Isang bantay ang lumapit. "One hundred million yen for the Thai." Napatayo ang donya mula sa isang pabilog na couch. "I said, for the Korean not for the Thai."

tanong niya. Napangiti ako, as I remember those moments. "Masaya, actually hindi ko expected na magagawa niyang rentahan ang buong korean fast food para lang sa akin. Ang laki siguro ng gastos niya doon," ani ko. "Naku, pera lang 'yan. Mas mahalaga ka sa lahat ng aspeto. I'm happy that he's really treating you like a princess, you deserve it." Napangiti ako.

"Parang lahat ata ng empleyado ay binigyan niya ng pagkain." "Siguro. Kakahiya rin kung tayo lang ang bibigyan niya. Grabe ba, magkano kaya ang nagastos niya rito?" ani pa ng isang kasama niya na babae. "Ang galante. Mahal din kaya itong binili niya na Korean Food." "Libo rin uy. Sa dami ba naman natin dito. Baka lagpas pa ng twenty thousand ang nagastos niya."

Kami pala ni Andrius. Nang makarating kami sa subway kaagad na bumili ng ticket sa Andrius papauntang South Gate. Sa sobrang excitement na nararamdaman ko hindi ko na namalayang nakarating na pala kami sa destinasyon namin. Madali rin kaming nakapunta ng South Gate dahil sa map na mayro'n kami. Si Andrius pa rin ang bumili ng ticket namin. 59,000 won ang isang ticket, kung icoconvert mo siya sa peso ay pumapatak ng 2,486.27. Medyo may kamahalan pero unang tingin ko palang sa kabuuan ng Lotte World alam kong magiging worth it ang pinambayad ni Andrius.

Nakakatakot namang umorder dito, baka patayin siya kapag hindi siya nakapagbayad. "A penny for your thoughts?" tanong ng binata nang mapansing hindi siya makapili. "Is there something wrong?" "Nothing," sagot niya nang may mapait na ngiti. Mukhang sisimutin nito ang laman ng wallet niya, dahil sigurado siya na siya ang magbabayad. Ang pera malamang nito ay Korean won at hindi peso. Di bale, sisingilin na lang niya si Jasmine sa mga nagastos niya sa boyfriend nito. Siya na nga ang inabala, siya pa ang gagastos. "Aba hindi pwede yun!"

"Half-day lang naman po. Morning shift. Para may sense of normalcy pa rin ako." He considered this. "Fine. Pero hanggang bago ang kasal ay titigil ka na." Um-oo na lang ako. "Two," I continued, "I need five million in advance. Para makapag-start na ng treatment si Jenny sa Korea." "Two million," he countered. "The rest after the wedding." "Four million." "Three." His eyes narrowed. "Final offer." "Deal." I took another sip of wine. "And three... importante 'to..."

Talaga namang pinaparamdam niyang pinu-push niya ako sa apo niya. “Oo, seryoso ito, Irina. Hindi naman ako tatawag ng ganitong oras kung hindi ito totoo. Actually, gumising pa siya ngayong hatinggabi para ibigay sa akin ang card na naglalaman ng magiging pocket money mo.” Lalo akong nagulat. Card? Bakit card? “Sandali, card?” “Oo, card. Para swipe-swipe na lang doon sa Korea. May lamang two hundred thousand dollar ‘yan, Irina,” sabi pa niya kaya napatayo ako bigla, habang nagsusuklay ng buhok.