Sinong Pumatay Kay Magellan Novels & Stories

sagot ni Donya Sophia na magkahalo ang pakiusap at diin. “Hindi si Mang Teodoro ang totoong nakapatay kay Papa. It’s unfair lalo na para sa atin na all this time ay hindi pa pala natin nakuha ang hustisya.” “Minsan may mga bagay na ‘di na dapat nating binabalikan, Jasper dahil masasaktan ka lang.” “Bakit Ma? May bagay ba na hindi ko dapat malaman?” Natigilan ang kanyang ina. Nakita niyang napalunok ito. “Hindi mo na dapat-.”

May selective memory ako kaya mas napansin ko talaga ang someone na binanggit niya. "That someone wrote all the knowledge of the different tribes before he died." "And? Sinong nakakuha ng notebook? How is it that you knew about it?" nagtataka kong tanong. Andaming lapses sa kuwento niya. It's hard to believe that those are facts. "The captain found it at the north's shore, My lady," he answered. "Then tell me, did that someone died naturally or... was he killed?" "Gavin, time to change positions."

Look at me, oh, I’m shivering. Ah, now that you’re focused on me again, let’s continue. Magellan was very focused with what he was going to do, and that’s why his name is still remembered today. Will anyone remember your name? Oh, look... my skirt’s sliding down my stockings. Oh, I’m standing here before you in my underwear. Oh dear, my white lacy bra and silky panties are all that I have hiding my nakedness from you. Will this keep your focus on me or do I have to get completely naked for you. Oh, I see you nodding your head vigorously and grinning. I’m going to test your attentiveness, before I go any further. Are you ready?

sigaw ko dito "Syempre mag sasalita ako lalo nat hindi kita kilala malay ko bang mamamatay tao ka pala please lang pakawalan mo na ako wala akong alam na atraso sayo at mas lalong wala akong kaalam alam sayo ang gusto ko lang naman ay umuwi ng pilipinas para makita ko na si ate at makapagpahinga" agad kong pinunasan ang luha ko. "PLEASE-"

pag-mumura ng isang lalaki. "Hanapin natin. Maghiwalay tayo." a deep voice answered. Sabay na nanlaki ang mata namin nang marinig ang yabag na papalapit sa aming tinataguan. Pigil ang aming hininga ng maramdaman ma papalapit na ito. I was silently praying na hindi sana kami mahuli dahil marami pa akong pangarap sa buhay na hindi ko natupad dahil namatay nga ako ng maaga. I can't afford to die again. I haven’t fund the answer why am I here.

Halos mamatay sila sa kakatawa habang ako naman hinahampas 'yung braso niya. “Bastos ka talaga.” sabi ko pa. “Eh totoo naman!” pamimilit pa niya. “Pero sige,” sabi ni Miggy na natatawa rin. “Ano nangyari?” Napakagat ako sa straw ko. “He asked me if I still wanted to call him Eros.” “Ay pota,” sabi ni Kang habang hinahawakan dibdib niya. “Main character a****a.”

But now they're taking it, giving us a time limit before they will finally dominate. "We're wrecked.." si Tito Piolo. "This is impossible..." Halos lahat sila nadidismaya. Ako lang itong di alam ang magiging reaksyon, lalo na't kanina ko pa nakikitang nagagawi sa landas ko ang paningin ng binatang Trimarco. It was as if he was staring at something really amusing. Hindi ko matukoy kung ako ba iyon at ano namang nakakatuwa sa akin.

Pagod na pagod ang mga ito kaya sumakay na din kami parehas ni Tatay Matty. Nasa shotgun seat ako nakasakay para daw madali na lang akong makakababa kapag itinigil niya ang sasakyan sa kainan. Ngunit tatlong kainan na ang nadaanan namin hanggang sa makababa ako sa camara ay wala kaming nakita. “Matti, magpababa ka na lang sa mga fast food chain na madadaanan mo. Gabi na din kasi kaya sarado na ang mga kainan dito.”

Umalis nga ako sa Cebu, pero nakatagpo naman ako ng kalayaan dito sa Misamis. Nawala ang mga iniisip ko nang makita ko si Diego na nakahilig sa gate ng bahay nina JM. Humina ang paglalakad ko at napataas ng kilay dahil naninigarilyo siya sa labas. Nakapikit pa siyang nagbubuga ng usok nito, nakapiit ang sigarilyo sa dalawang daliri niya, at sobrang galaw kung makahilig sa may metal. What a fucking drunkard.

“Pero mabuti na lang at ligtas tayo parehas.” “Oo at dahil yun sayo kaya maraming salamat..” aniya saka ito nawalan ng malay. Agad silang natarantang dalawa dahil sa nangyari. Tinignan kaagad ni Euphie ang kalagayan ni Matteo at mukhang nawalan lang ito ng malay dahil sa mga sugat na natamo niya at dahil na rin sa pagod. “Maari mo bang ipaliwanag sakin kung paano napunta rito ang mga militar?” tanong niya naman kay Diego habang akay akay nito ang katawan ni Matteo.