Slip My Mind Novels & Stories

She looked outside the window and sobbed. “Slipping through my fingers all the time I try to capture every minute, the feeling in it. Slipping through my fingers all the time. Do I really see what's in her mind? Each time I think I'm close to knowing, she keeps on growing…” Mapait siyang ngumiti. “Slipping through my fingers all the time…”

Wala sila palagi sa isip ko kapag nagpupunta ako dati dito saka, focus lang ako sa ibang bagay at hindi sa kanila. Hindi na lang ako nagsalita at hindi ko pinansin si Tyler. "Ate!" tawag sa akin ng mga pamangkin dahilan para lumingon kaming lahat baliw talaga sila. Nasa itaas sila ng slide at mukhang gagawa sila tricks doon sinamaan ko sila ng tingin pagkatapos.

Naaalala niya pa rin ang mga bawat sandali na kasama ito noong escape nila at baon-baon niya ito sa bawat oras. Pilit man niyang kinakalimutan ito, ngunit sa ibang bahagi ng pagiisip niya, bigla pa rin niya itong naaalala. Tila wala na siyang iba pang nais makasama o bahagian ng mga kaganapan niya sa buhay niya ngayon kung hindi ito lamang.

, yumanig ata utak. "Sorry it slipped through my hands" sinamaan ko si'ya ng tingin at tumayo para linisin i'to. Lumuhod a'ko. Sayang naman, ano ba kasi pumasok sa utak ni'ya at hinulog ni'ya tuh. Napa tigil a'ko sa pagligpit at Napa angat ng tingin ng bigla ni'ya ako'ng ninakawan ng halik.

Inakala niya na kung bibigyan niya ng sapat na panahon, kusa ring mawawala ang atensyon ng mga tao at makakalimutan na rin siya. Kung nasabi lang ni Mike na nag leak ang kanyang travel itinerary ay sana nakapaghanda siya. Pero sa totoo lang ay hindi naman talaga niya inakala na ganito kadami ang darating at nag-aabang sa pagdating niya.

Kita ko kung paano umiinit ang paligid tuwing lumalapit siya. “Nakalimutan mo ata kung saan mo ako napulot. Nakalimutan mo ata kung anong trabaho ko.” “Alam ko kung saan kita pinulot. Alam ko ang trabaho mo, hindi mo ako kailangang paalalahanan dahil wala akong amnesia.”

Nag-apologize pa ito sa kanya na nakalimutan nito ang bagay na iyon. Arianna had a doubt that a Lawyer who she believed still had a sharp mind despite being in his senior years, would forget something important like that. Pero isinantabi na lang niya iyon. After all, hindi lang ang kanyang ama ang kliyente nito. And maybe, just maybe, it really slipped his mind.

“Maybe we’re friends before. Who knows?” Mariin niyang kinagat ang ibabang labi. Ramdam niya ang pagpapaligoy-ligoy nito na para bang hindi ito interesadong sagutin ang kanyang mga katanungan. Mas lalo tuloy siyang naguguluhan. “I see,” she replied and sighed. “If you are though, I’m so sorry if I can’t remember you. I am suffering from amnesia and I couldn’t recall anyone from my past. If you are one of them, please let me know.”

["Sige! Hihintayin kita." Nang maibaba niya ang tawag ay saka ko minadali ang pagpunta sa kanila. Dalawang linggo ko din siyang hindi makikita at maiisip ko pa lang ay para na akong mawawalan ulit ng malay. Speaking of... Nakalimutan kong itanong kung ano ang nangyari kahapon. Ang naaalala ko lang ay may biglang nagflashed na memorya sa isipan ko, then everything went black. Hanggang ngayon ay malabo pa rin sakin ang memoryang yun. Mukha lang ng babae at lalaki pero maging ang imahe nila ay hindi rin naging malinaw sakin.

I soon realized that I couldn’t remember any memories with Leandro inside his car—far from how my mind effortlessly remembered the scene where I accidentally hopped inside Liam’s car. Sinabi ko noon na ayoko nang magpaikot pa sa mga posibleng kasinungalingan ni Liam, pero hindi ko naman hahayaang samantalahin pa rin ng iba ang kawalan ko ng alaala ngayon. Ngayon nga ay dapat akong maging mas matalino gayong wala akong lubusang maalala sa huling apat na taon ng buhay ko. Kahit na sino ay maaaring manamantala sa akin—kahit si Leandro. Kung hindi ako naging maingat noon, ipinapangako kong hindi ko na gagawin ang kamaliang iyon ngayon.