Slipping Through My Fingers All The Time นิยาย & เรื่องราว

Siguro dahil totoo. Minsan, ganoon nga ako. Kapag masyado nang maraming tao sa paligid, masyado nang maingay ang mga boses, o masyado nang magulo ang takbo ng isip ko, kusa akong lumalayo. I slip out before anyone notices. Mas madaling huminga kapag walang nakatingin, walang nagtatanong, walang pilit na sumisilip sa kung anong tumatakbo sa utak ko. It was easier to disappear for a while than stay and let myself feel too much all at once.

I am tired of this place, I hope people change I need time to replace what I gave away And my hopes, they are high, I must keep them small Though I try to resist I still want it all I see swimming pools and living rooms and aeroplanes I see a little house on the hill and children's names I see quiet nights poured over ice and Tanqueray But everything is shattering and it's my mistake Humarap ako sa bintana nang makaramdam ako ng sikip sa dibdib ko. Kainis na shuffle playlist 'to, nananadya. Pakiramdam ko tutulo na ang mga luha ko pero sinusubukan ko pa ding pigilan.

I just hope that we could stay like this forever… Iyon nga lang, mukhang totoo ang kasabihan ng mga matatanda na madalas kong naririnig noon. Na lahat ng labis na kasiyahan ay laging nauuwi sa malagim na kalungkutan. I was in the middle of play fighting when I suddenly slipped out of our bed. I lost my balance, causing me to fall out of bed, slamming my body real hard on the floor. Una ulo.

Hindi ko alam pano aalisin ang init na ito, kung ililigo ko ay mawawala ang masahe saakin at ang oil para sa pag performance ko mamaya "Shit" i make a long moan when my middle finger insert inside, parang akong maiihi sa ginagawa ko, gusto ko sumigaw at parang maiihi sa tindi ng nararamdaman ko, how much more if he's fucking me with his finger, how does it feel

I was fvcking dreaming this. "Ohh," a moan came out of my mouth, his lips raised up. He slid one more, then another one and another one. Mas lalo lamang itong sumarap, after that finger fvcking me ay halos mabaliw ako nang pumaibabaw siya sa akin and tease my entrance.

Kanina lang, halos hindi siya mapakali, tapos ngayon parang walang nangyari? Napangiti ako sa isip ko. Hindi pwedeng ako lang ang na-distract kanina. Dahan-dahan kong ini-slide ang kamay ko pababa sa gilid ng aking upuan. Maingat kong iniusod ang kamay ko sa ilalim ng mesa, hanggang sa maramdaman ko ang tela ng slacks ni Fin. Marahan kong idinampi ang mga daliri ko sa gilid ng kanyang hita.

“Hmm,” “My finger will enter you now baby,” napayakap ako sa kaniya ng ipasok niya ang kaniyang daliri sa loob ko. “Hmm!”” “Hmm!” He trust his fingers in and out. Nanigas na ang binti ko sa pagka overwhelm. I can’t even utter a word puro ungol lang naming dalawa ang maririnig sa apat na sulok ng kwarto. Napaliyad ako ng idiin niya ang kaniyang daliri.

Sobrang traffic at pakiramdam ko’y bawat segundo ay sinasadyang humaba, parang pinaglalaruan ang kaba at takot na unti-unting kumakain sa akin. Hindi ako mapakali sa upuan. Paulit-ulit kong sinisilip ang oras sa relo ko, na para bang kapag mas madalas ko itong tinitingnan ay mapapabilis ang pag-ikot ng mundo. Ngunit hindi. Lalong bumibigat ang bawat sandali.

“It was my husband who knew everything. And yes, there were times I thought memories were coming back… but when I woke up, they slipped away again.” That always happened to me back then. Memories would flicker in my mind like shadows—images, voices, fleeting scenes—but the moment I woke up, they were gone. They slipped away from me like water through my fingers, leaving me with nothing but the ache of knowing I had seen something important, something that belonged to me.

Ito na ba ang epekto ng tatlong taong hindi pagkakakita sa kanya? I bit my lip in frustration, twisting the key again. Then, because the universe clearly hated me, the key slipped from my fingers again and fell to the ground with a soft clink. Akmang pupulutin ko na sana ulit nang hawakan nya ako sa magkabilang siko para pigilan. "Ako na," aniya sa naglalarong boses.