Novel & Cerita Slip My Mind

Kitang kita ko ang gulat sa mata niya. "No you don't" matigas na sabi nito pero kaagad akong umiling. "Alam kong ikaw yan, Slander. Do you know how much I missed you? kahit panaginip pa ito or imagination ko, Hinding hindi kita makakalimutan. Sobrang miss na miss kita." naluluha kong sabi sakaniya. Pero hindi siya nagsalita.

Habang tumatagal, mas nabo boring na ako at nawawalan ng interes na makipag usap pa sa kanya. The thought that I might be missed, that I might be sought after, crossed my mind. The possibility that my absence might be noticed, that my disappearance might trigger a search—it was a faint glimmer of hope in the overwhelming darkness. But the hope was fragile, easily extinguished. The reality was that I was alone, isolated, forgotten.

Tumayo ito mula sa pagkaka-upo at walang lingun-lingong dumeritso sa malaking pintuan papalabas. Tahimik akong sumunod dito. "Oppps I don't have a slippers." Nakalimutan kong wala pala akong dalang sapin sa paa maliban lang sa suot kong high heels. "Wear this," matipid na sabi nito sa likuran ko nang akma ko ng isuot ang heels ko. Inabot nito ang isang pair of signature flip flop slipper. Tahimik na tinanggap ko iyon at isinuot sa aking magandang pares na paa.

This is my first time meeting his eyes and obviously, I don't like it Agad akong napaisip. My mind literally became chaotic. Did I do or said something wrong? I can't remember saying a wrong, I'm just silent here like him. Sinasabi ko na nga ba, matagal ko nang alam na ganito ang epekto ng tingin niya, kukwestyonin mo ang sarili mo kung may nagawa ka bang mali o hindi kaaya-aya. I bit my lower lip once again. Baka nasagi lang ang tingin niya sa akin at nagandahan. There's nothing wrong about being beautiful. Confidence!

Siguro ay ganoon na talaga kalalim ang aking mga iniisip na nakalimutan ko na kaagad kung ano ang kaniyang sinasabi. Mariin kong kinagat ang aking ibabang labi na nakakuha naman ng kaniyang atensyon. Hindi ko alam, pero parang nakaramdam ako ng hiya. Kaya mabilis akong napaupo sa kama. Bumalik naman ang kaniyang atensyon sa akin nang nagpakawala ako nang malalim na hininga. “Sorry. May iniisip lang.”

Sandali itong tumigil bago muling nagsalita. "Pero tandaan mo, hindi natin maaaring pilitin ang utak na maalala agad ang lahat. Minsan, kusa itong bumabalik kapag may nakikitang tao, lugar, bagay, amoy, o pangyayari na konektado sa nawawalang memorya."

May itinanghal itong mahika sa kabilang kamay at ipinadaloy niya ito sa aking ulo. Ilang sandal lang ay nawala sa isang iglap ang matalas na sakit sa aking ulo. Ngayon lang tumindi ang sakit ng aking ulo dito sa lugar na ito. Anong nangyari sa akin? The missing pieces of memories were crowding my mind a minute ago. Alam kong nawala ang alaala ko at ang tanging naaalala ko lang ay yung nasa labing-isang taong gulang na ako.

Para kasing may kulang. Napailing na lang ako sa tinatakbo ng isip. I could be slow at times. It only means one thing. I missed Fem.

Kahit simpleng konsepto lamang ay nagagawa niyang palawakin hanggang maging isang malaking proyekto. Isang araw ay napansin niyang nagtaka ako kung bakit halos bawat salita niya ay pinasusulat niya sa akin. Ngumiti siya. "You know, Shane, I have a condition." Napatingin ako sa kanya. "Condition?" "Stress-related memory problem. Parang short-term memory issue." Natawa pa siya nang bahagya. "Sometimes I say something important today then forget it tomorrow."

Nakapikit lang ako habang ramdam na ramdam ko ang dila nyang naglulumikot sa bibig ko. Nang tumigil sya ay nakapikit parin ako. Ramdam na ramdam ko ang paghinga nya na tumatama sa mukha ko. Ang daming bagay na tumatakbo sa isip ko at hindi ko alam kung anong gagawin ko! "Hey." tawag nya sakin. Dahan dahan kong dinilat ang mata ko at agad kong nakasalubong ang namumungay nyang mga mata. "B-bakit?" "Get out." ____________