Slip My Mind Novels & Stories

Muli siyang nagdilat at ngayon buong atensyong nakatingin sa aking gawi. "You pushed me up When I'm about to give up; You're on my side when no one seems to listen And if you go, You know the tears can't help but show You'll break this heart and tear it apart; Then suddenly the madness starts" Ramdam na ramdam ko yung pagkanta niya sa bawat lyrics, iba ang dating sa akin... "It's your smile, Your face, your lips that I miss, Those sweet little eyes that stare at me

I fucking forgot it, dahil na rin siguro sa sarap ng ginagawa ko kanina. Oh mercy! Flinn, how stupid I am!

Kundi pagkakamali. Isang maliit na slip lang ni Heidi. Isang maling salita. Isang maling galaw. At dudurugin ko ang buong mundo niya. Hanggang isang umaga. Kagigising ko pa lang. Nakatihaya pa ako sa kama at nakatitig sa kisame. Pinapakalma ang isip bago sumabak sa isa na namang araw ng pagpapanggap. Biglang nag-vibrate ang phone ko sa bedside table.

Each time I think I'm close to knowing She keeps on growing Slipping through my fingers all the time Sleep in our eyes, her and me at the breakfast table Barely awake, I let precious time go by Then when she's gone, there's that odd melancholy feeling And a sense of guilt I can't deny What happened to the wonderful adventures The places I had planned for us to go? (Slipping through my fingers all the time) Well, some of that we did, but most we didn't And why, I just don't know

"After my accident six years ago, madalas na’kong bangungutin nang gano'n. I don't know why? Hindi ko na naman iniisip pa ang nangyaring 'yun pero madalas pumasok pa rin sa panaginip ko." "Oh, hindi mo naman maiisip kung hindi mo maalala ang kahit ano, hindi ba?" She sounded mysterious with that, tila may hiwatig ang kaniyang komento. Biglang kinabahan si Sapphire sa sinabi nito. Stupid of you Sappy! Watch your words, alright? May amnesia ka nga, 'di ba? "Maybe because your brain is working so hard so you could remember anything now. I think that's a good sign?"

Habang nag-scroll ako, may isang second lang na parang bumilis ang tibok ng puso ko. Wala namang espesyal sa nakita ko. Hindi ko alam kung bakit ako natigilan. Hindi ko alam kung bakit parang may gusto akong maalala. Pero wala. Blank. Nilock ko ang phone ko. Enough. If my mind erased something… maybe it was meant to disappear. And if there was someone connected to those missing memories, then she no longer exists in my present. At least… that’s what I keep telling myself.

Agad kong naramdaman ang isang malambot na bagay sa paanan ko. I saw those slippers. I was right. It wasn't a dream. I immediately put it on and almost run outside my room. Pero wala akong nakitang kahit na sino. Biglang bumagsak ang mga balikat ko. Dahan-dahan akong bumalik sa higaan at napaupo na lang doon. Napatingin ako sa digital clock na nasa sidetable ko. "Aish!" I frowned as I scratched the back of my head.

I recalled my mistake just weeks ago. I was on a debate when i was still in first year.The other team exactly knows what will be my answer and so they tripped with that.Ansel—made me feel the same.Ang kailangan lang ay mismong sa bibig ko dapat lalabas ang mga bagay na gusto niyang marinig .My body wanted to be careful and at my least expectation ,my mind throb hard knowing some familiar sequence and beat. It was a both pleasure and pain. "Why do you ask?"am i passionate about a new life? That i have blurted it out?Or maybe i got careless for a minute and forgot that the person infront is still ... A stranger to me.

sabi ko sa sarili. Kapag kinasal na kami ni Raven, hindi na ako babalik dito. Maya-maya ay nakaramdam ako ng sakit sa paa. Ilang oras na rin kasi akong naka-heels. Hinubad ko iyon, pagkatapos ay napatingin ako sa paligid para maghanap ng slippers na pwedeng masuot. Naglakad ako papunta sa pinto. May nakita ako roong slippers na kapareho ng slipper ko rito sa mansion noon.

Isa sa mga pinaka ayaw naming subject dahil puro memorization ang aming ginagawa. Grabe nakakadrain kasi 'to ng brains. Matapos ang mahigit apat na oras na klase sa dalawang subject ay nagsiuwian na kami. Hindi ako dumiretso sa bahay. Nagpunta ako sa Green Hills Amusement Park. Isa sa mga lugar na paborito kong puntahan sa tuwing may problema ako. Napakatahimik kasi ng lugar na ito sa mga ganitong oras dahil madalang na ang batang naglalaro.