Alam mo ba na maraming kantang pambata ang nagiging bahagi ng kolektibong alaala kaya madalas hindi malinaw kung sino mismo ang unang sumulat? Madalas kapag naririnig ko ang pamagat na 'Sampung Daliri', iniisip ko agad ang simpleng bilang-bilang at pagpapatugtog ng daliri na tradisyonal na nursery rhyme — at sa ganitong kaso, wala talagang iisang kilalang may-akda. Marami sa mga ganitong awitin ay nagmula sa oral tradition, kinaipon ng mga pamilya at komunidad, at unti-unting nairekord o naangkop ng iba't ibang musikero sa paglipas ng panahon.
May pagkakataon din na may modernong kompositor na gagawa ng sariling bersyon na pinamagatang 'Sampung Daliri', kaya makakakita ka ng iba’t ibang kanta na pareho ang pamagat pero magkaiba ang liriko at musika. Nakakaaliw na makita kung paano inaangkop ng mga lokal na tagapag-awit at guro para sa mga bata ang ganitong mga piraso — minsan instrumental, minsan lullaby, at kung minsan ay may simpleng sayaw na kasamang paggabay ng kamay.
Kung kailangan kong magbigay ng buod: kung ang tinutukoy mo ay ang klasikal at madalas ginagawang counting rhyme, kadalasang tinuturing itong tradisyunal at walang iisang naka-credit; kung ito naman ay partikular na awitin na may tiyak na kompositor, karaniwang makikita ang pangalan ng may-akda sa liner notes o sa credit ng pag-record. Masarap pa ring isipin kung paano naging bahagi ng pagkabata ng marami ang simpleng ideya ng 'Sampung Daliri'.