Slip My Mind Novels & Stories

Dapat na ba akong kiligin? At nakalimutan ko na naman ang misyon na iignore ang charm ng amo. Mission Failed!

𝘴 𝘰𝘶𝘳 𝘴𝘩𝘰𝘳𝘵-𝘵𝘦𝘳𝘮 𝘮𝘦𝘮𝘰𝘳𝘺 𝘭𝘰𝘴𝘴. 𝘈𝘯𝘺𝘸𝘢𝘺 𝘵𝘩𝘢𝘵'𝘴 𝘮𝘺 𝘦𝘯𝘵𝘳𝘺 𝘧𝘰𝘳 𝘵𝘰𝘥𝘢𝘺, 𝘐 𝘥𝘰𝘯'𝘵 𝘬𝘯𝘰𝘸 𝘸𝘩𝘦𝘯 𝘐'𝘭𝘭 𝘧𝘰𝘳𝘨𝘦𝘵 𝘢𝘨𝘢𝘪𝘯, 𝘴𝘰 𝘐'𝘭� � 𝘵𝘳𝘺 𝘵𝘰 𝘸𝘳𝘪𝘵𝘦 𝘢 𝘭𝘰𝘵 𝘰𝘧 𝘭𝘦𝘵𝘵𝘦𝘳𝘴 𝘢𝘴 𝘮𝘶𝘤𝘩 𝘢𝘴 𝘐 𝘤𝘢𝘯.

But the question is, sino ang kumuha no'n at ayaw nyang bumalik ang memorya ko? Lutang ang utak ko habang naglalakad pabalik sa kung saan ako dumaan. Dahil sa pagmamadali kanina ay hindi ko na mahanap ang tsinelas ko kaya nakapaa lang akong pumunta sa garden kanina, kaya ang ginaw ng inaapakan ko. Napayakap ako sa sarili ko dahil biglang humangin sa harapan ko. "Have a slippers."

Genevieve sat across from Lorelei in their favorite coffee shop, her eyes clouded with a mix of emotions. "Lori, I keep having vivid dreams, but whenever I wake up, I forget the man's face. I just wake up with tears in my eyes," she confessed, her voice tinged with frustration. Lori raised an eyebrow in response. "It's vivid but blurred on the man's face? Are you even serious, my friend?" she asked, her tone a blend of curiosity and concern as she sifted through online clues related to Genevieve's past accident four years ago.

Hindi ko alam kung kailan. Pero darating iyon. At marahil iyon ang dahilan kung bakit sinusulit ko ang bawat sandali. Bawat tingin. Bawat ngiti. Bawat yakap. Bawat halik. Lahat ng iyon ay parang mga alaala na alam kong maaari kong panghawakan kapag dumating na ang araw na hindi na siya sa akin. Huminga ako nang malalim at pinilit kong ibalik ang atensyon ko sa meeting.

“Sorry. Hindi ko napansin." “Hindi napansin?” Inis na inis akong tumitig. “Eh tatlong beses mo nang ginawa.” Umiling lang siya, tapos ngumisi. "'Di sinasadya" Hindi sinasadya my ass. Patuloy akong nagwalis, pero bigla siyang sumirit ng tubig malapit sa paa ko. Napaigtad ako. "HIRO!" “Oops. Slippery.” Hindi man lang siya nagpakita ng guilt, nakangisi pa rin.

Mukhang nakalimutan na niya ako. A lone tear escaped from my eye while my heart clenched in pain. I slowly touched my swollen cheek where Ate Mia slapped me which woken me up, and made me realize something. I truly regret my decision. It was indeed a mistake that I pushed him away from me. Here I am feeling miserable about my foolish decision while he was having a great time with another Gemstone.

A heart slipping through my fingers. Tumayo ako at lumapit sa salamin. Tiningnan ko ang aking repleksyon. Namumula ang aking mga labi, at may mga marka sa aking leeg na iniwan ng aming "usapan" kagabi. Love was never part of the plan. Ang plano ay mabuhay, tumakas, at bumalik sa mundo ng mga Sandoval na tila walang nangyari. Pero paano ako babalik kung ang bahagi ng aking pagkatao ay tila nais nang manatili sa dilim kasama siya?

Mabagal ang mga hakbang ko na halos ilang segundo pa ang kailangang lumipas bago ako makakilos. I just can't stop thinking about what happened in the office until now. Hindi ko maitatangging nag-aalala ako sa posibleng mangyari, kahit may parte sa akin na nagsasabing maayos lang ang lahat. Wala pa namang imposible sa mundo. Everything could possibly go off the rails with just a single mistake. Kung bakit ba kasi nakalimutan kong dalhin o itago man lang ang cellphone sa loob ng aking purse? Kaka-one month ko pa lang sa trabaho, tapos magtatapos lang nang dahil doon.

Pero nakita ko ang sliding note—hindi perfect ngunit may sincerity. Ini‑pause ko. Nagtakbo ang memory ng magkabilang naghihalaman na chapters namin—fake apologies, secret riffs, pang gig rehearsals, midnight snack conspiracies. May dingding sa pagitan ng pamilya ko at ng sarili kong voice. Ngunit hindi nakikipag‑away—ito ay tugtugin ng chord na point of tension. Realize ko: parang classic jazz tune yan—may syncopation, may breaks, may unexpected bends. At doon, lumanghap ako: okay na yung sitwasyon. Naiintindihan ko ang tension, kay Ginoo Kong music.