روايات وقصص ضمن Slogan About Hope

Ang rupok rupok mong gumawa ng isang bagay na hindi mo inisip ang magiging resulta. "Basta! Wag mong idamay ang baby, hindi ako papayag, Avi. Magiging ninang ako nyan!" may diing tugon ni Hope, wala akong ibang magawa kundi ang mapaluha na lamang. Pero tama si Hope, hindi ko dapat idamay ang bata sa kagagahan ko. I need to be responsible enough with my reckless actions. Napahawak na lamang ako sa aking tyan, hindi ko pa ramdam ang paglaki nito physically, pero ramdam ko na sya emotionally. At hindi ko din talaga kayang patayin ang munting anghel na unti-unting nabubuo sa sinapupunan ko. Hindi ko pa alam ang dapat gawin, pero isa lang ang sigurado ako, hindi ko ito ipapalaglag kahit anong man

ang pagkawala ay daan upang matagpuan natin kung saan tayo tunay na nabibilang. At minsan... ang pinakamagandang mga bagay ay dumarating pagkatapos nating malampasan ang pinakamalalaking unos. Hindi man natin kontrolado ang tadhana... we can always choose to love. We can choose to forgive. And we can choose to rise again. Because after every heartbreak... there will always be hope. And at the end of every journey... there's a place waiting for us to call home. And finally...

nakatingalang wika ni Hope. Kahit papaano ay nabawasan ang sakit na nararamdaman ni Maya dahil sa anak niya. ‘Makakayanan mo ring lampasan ‘yan, Maya. Ilang taon ka rin namang nabuhay sa mundo nang wala ang isang Gavin Kirk Thompson. Hindi malayong makaka move on ka rin sa kaniya lalong-lalo na at naririyan naman sa tabi mo ang anak mong si Hope. Kaya mo ‘yan, Maya! Lalaki lang ‘yon. Mas matimbang pa rin dapat ang pagmamahal mo sa anak mo at sa sarili mo sa kahit sinong lalaking darating sa buhay mo. Fighting, Maya! Laban lang self! Laban lang…’ piping wika niya sa kaniyang sarili.

Napaka tindi ng kabang nararamdaman ko nang mga oras na iyon. Pero ayos lang, naranasan kong mag alaga at mag asikaso.. Kung sakali mang magkaroon ako ng pamilya sa future handa na ako. Hindi na ako mangangapa. "Hayaan mo siyang matulog. Para mabilis lumaki. Gabi na, Hope." paalala ko. Kinarga niya naman si Luhan at hinele. Pinanood ko siyang gawin iyon. Kahit bagong panganak, maganda pa rin si Hope at halos walang nag bago sa kanya.

Head over heals! "Baby boy ako ng lola ko. Kung gusto mo ako, palakas ka muna kay lola." I smiled at what he had said. The dawn came and I slept peacefully, with a smile on my lips. It made me hope na baka may chance. Someday, I'm gonna hold your hand and call you mine. My naive and young heart was hopeful that maybe... Maybe there will be an us.

Ang tagumpay natin ay tagumpay din nila, kaya utang natin ito sa kanila. Mula rito, haharapin natin ang kanya-kanyang landas, at hangad ko ang tagumpay para sa ating lahat. Sana’y makagawa tayo ng pagbabago sa lipunan, at sana’y makalikha tayo ng isang mundo na mas ligtas, patas, at kapaki-pakinabang para sa susunod na henerasyon. Tungkulin natin na bumuo ng isang magandang hinaharap para sa kanila. Ipakita natin sa mundo na kaya natin ito, at patuloy tayong susulong. Binabati ko tayong lahat. To God Be The Glory!"

Itinaas ni Bruce ang kanyang malaking kutsilyo at ang talim ay kumikinang ng maliwanag. “Gagawin ko ang lahat. Kukulayan ko ng dugo ang mga kalye kung hindi mo sila pakakawalan. Kahit pabagsakin mo ako, kakaladkarin ko ang lahat ng makakaya ko. Alam kong maraming powerhouse ang Hopeless City, ngunit hindi ko hahayaang patayin mo ako ng ganoon kadali. Magkakaroon ako ng sapat na oras para patayin ang kahit ilan sa iyong mga tao."

“Malaki ang paniniwala namin sa ‘yo. At ang pangarap mong makuha ang hustisya para sa tunay mong mga magulang, palagi naming susuportahan ng daddy mo. Tutulungan ka namin. Makukuha natin ang hustisya.” And perhaps, hope is still out there... sa oras ng unos ng buhay ay hindi natin makita ang liwanag pero hindi ito nangangahulugang wala ito. Maaaring natatakpan lamang ng ulap ng pagluluksa, hirap, at lungkot. Pero aandar ang oras at muli rin itong magpapakita. Light will show up at the end of the tunnel. Justice will prevail. The truth will come.

ulit niya, mas madiin ngayon ang bawat salita. ​Tinaas ko ang baba ko at diretsong sinalubong ang mga mata niya. "Wala akong maibibigay sa inyo. Nasunog ang birth certificate ni Hope nung lumipat kami ng apartment apat na taon na ang nakakalipas."

Nagtinginan ang dalawang bata at pinagmasdan nila ang babaeng nasa kanilang harapan, pero bakit tila tumigil ang mundo nila at agad silang sumama rito ng bigla silang yayain nito na pumunta sa kakaibang lugar na may malawak, maaliwalas, malinis at maraming mga bulaklak na nakapaligid dito, marami rin iba’t ibang pagkain ang lumantad sa kanilang harapan. “ Wow! ang ganda ganda rito, maraming pagkain, tiyak mabubusog ako ng sobra sobra at pwede ko pang uwian sila Inay ng masasarap na pagkain.” Sabi ng isang batang lalaki. “ Oo nga masaya dito Kasi walang makikialam at magbabawal sa atin na maglaro ng maglaro,Yun bang masaya lang tayo.” Sabi ng isa pang batang lalaki.