Slowly Disconnecting In Tagalog Novels & Stories

Pagmulat ko— May malamig na tela sa noo ko. May mahinang tunog ng keyboard sa paligid. May boses na nag-uusap sa malayo. “Dehydrated siya.” “Kulang sa tulog.” “May pasa sa panga.” “BP niya ay mababa.”

Ungol ko “Faster, Misis ko.” Aniya “oh—h” Mabilis n’yang napagpalit ang posisyon naming dalawa ngunit hindi pahiga kun’di patayo at nakatalikod ako sa kanya habang nakapulupot ang isa kong hita sa balakang n’ya. Nakaalalay naman ang kanang kamay n’ya dahil nakahawak ito sa legs ko. At ang kaliwang kamay naman n’ya ay nasa kaliawang balakang ko. Maingat n’yang ipinasok ang kaniyang santadat sa loob ko mula sa likuran. Mabilis at madiin na umuulos.

masungit na Sabi ni ate Vida "Ate Vida,asan yung alaga ko bakit parang hindi ko siya nakikita" ng biglang may sumilay na nakakalokong ngiti. "Hintayin mo,wag kang masyadong magmadali at ba ka magyaya ka kaagad na umuwi" nakangisi nitong tugon. ----

Ngumiti naman ako sa kaniya nang mapang-asar. "Yes, it means Dyosa in tagalog, kung hindi mo pa rin naintindihan." Sagot ko at bumaling na kay Reigan. Ang boring makipag-usap kay Sabrina. Weak ma-mlastik, play victim pa sa harap ni Reigan. Halata namang nagpapansin siya sa tatay ng baby ko. "Pasok na, magpapahangin lang ako rito sa labas." Napaayos naman siya at sinulyapan pa 'ko bago pumasok.

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

"i can't forget that day when she said that the game was finally over and it's time for her to let you go coz you are finally happy with your family..that she already lost you.,masaya kana daw sa lalaking mahal mo, masaya kana daw sa pamilya mo" Umiling iling na ako. Ang lakas na ng iyak ko. Pinagtitinginan na kami ng mga tao. Nasasaktan na ako at hindi ko na kayang pakinggan pa ang iba pa niyang sasabihin. Baka tuloyan ko ng hindi mapatawad ang sarili ko kapag may narinig pa ako. Ayaw ko na..

sagot nito “May tama ka! Si Vernice nga lang pala ang pinagsasabihan noon ng mga kanyang lakad. Malabo na ipaalam niya sa atin. Suntok na yon sa buwan dahil si Vernice lang ata ang pinagkakatiwalaan niya sa ating lahat. Sayang nga lang yung ganda ni Vernice. Hindi napapansin ni Sir Raffy."

saad nito sa kasama nito "Wag susunod nako" bulong ko medyo umayos naman na yung boses ko "Madali kanaman palang kausap pinapahirapan mopa kami, oh ito kumain ka kung gusto mo pang mabuhay" saad nito at ibinato sa aken ang isang tinapay at hindi korin naman na napigilan na hindi ito kunin dahil sa gutom na nararamdaman ko pero pano nakatali ang mga kamay.

Uwi ka na, simba pa tayo bukas… Nang mabigat na ang mga mata ko kaya naman di ko namalayan napasandal na ako sa upuan at ipinikit ang mga mata ko. Nabitiwan ko ang hawak kong Ballpen na gumulong sa sahig at tumigil sa isang sapatos. When there is a motion, there is a gravity. Edi Wow Zhia. @Death Wish Hi sa lahat! Alam ako na ang makakapagbasa lang naman nito ay yung marunong umintindi ng tagalog. Ahahaha. So Nice to meet you all! Pa-REVIEW NA DIN PO.

Kaya unti -unti na niyang pinapakita ang aming kunwaring relasyon. Kung may ibang tao man na unang makaalam na may espesyal kami na relasyondapat itong mga kasama namin sa bahay. Kung mabanggit man sa labas o 'di kaya'y ibang tao na ang dapat makakita hindi na kami mahihirapan sa pagpapaliwanag. Mas maraming may makaalam ng maaga, mas mabuti.