Smile Good Vibes Quotes の小説・ストーリー

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

Alam niyang binibiro lamang siya nito dahil sa itsura at paraan ng boses nito nang sabihin iyon sa kanya. "Are you a low-key basher of sunrise?" inis na turing niya rito which made Trick chuckled. She loves this kind of moments. Tipong simple lang ang kanilang pinag-uusapan na may halong asaran at pikunan. Small talks matter. Minsan sa mga ganoong usapan maiintindihan mo ang tao at mas makikilala. "I'm not," sabi nito at hinigpitan ang kanyang yakap. "Sunrise brings joy, happiness, a new start vibe and hope. Does sunrise brings sadness then?" dagdag na tanong nito.

Napaka-fulfilling lang talaga niyang gawin, nakaka-excite. "Ano kaya kayo, little Olivias or little terrors? 'Wag kayong gagaya sa daddy ninyo na palaging galit sa mundo, ha? Dapat palaging mag-smile kahit maraming problema! Kasi ang simpleng pagngiti ay palatandaan na kaya natin ang problema, malalagpasan din. Smile is a symbol of hope, may peanuts..." Kung may makakakita lang sa akin ngayon ay talagang pagkakamalan akong baliw na nagsasalita habang haplos ang sariling tiyan. "Pupunuin ko kayo ng pagmamahal, mga anak ko... Kapit lang kayo Kay Momma, ha?" Naantala ang pag-e-emote ko nang may tumawag sa akin, nandito ako sa may garden, nagpapahangin.

Minsan nga, hinihiling ko na lang na sana hindi na lang sila nag-anak kung papabayaan lang rin nila at ipapamigay basta sa kung sino. Oo nga at kilala ako ng mga taong nakapaligid sa ’kin bilang isang babaeng walang preno ang bibig kung magsalita. Kilala ako bilang mataray at matapang na babae. Pero totoo nga talaga ang kasabihang, ‘there’s a pain in every smile’. Magaling lang talaga akong magtago ng mga emosyon. Hay, jusko. Naiiyak ako. Mabilis kong pinigilan ang mga luha ko at binuksan na lang ang youtube app ng Ipad. Baka makita pa ako ni Vish na umiiyak ng walang dahilan.

“Ang sabi sa internet ang smiling emoji ay death smile.” Nanigas si Evan. “Nababagabag pa din ba siya dahil sa pagyakap ko?” Naging malamig si Evan at nagtext. Evan: [Anong problema?] Inassume ni Caroline na maganda ang mood niya dahil sumagot siya. Kaya dumiretso siya sa punto. Caroline: [Gusto ko iwan mo sa akin si Axel bukas at sa makalawa. Gusto ko siya isama para magsaya.]

"It taste good, parang luto ng Mommy mo" Napangiti ako "Pinag aralan ko talaga yung mga niluluto niya, masaya ako nagustuhan mo" "I like it" "Huh?" "I like it when you smile, mas lalo kang gumaganda" Uminit ang pisngi ko sa sinabi niya Di ko akalaing sasabihin niya yon "Sa...Salamat" Napangiti ako, mas lalo din naman siyang gumagwapo kapag mabait siya.

God salamat po dahil pinagkalooban nyo ako ng mabuting kaibigan. "Salamat Lily." "Wala yun, Okay, kung ano man ang mangyari mamaya, eto ang lagi mong tatandaan narito lang kaming lahat, isipin mo lang kami pag pinanghihinaan kana ng loob pag pakiramdam mo na papatak na ang luha mo ngumiti ka lang, because Smile is the best revenge, I mean weapon," natatawa pang sabi nito. Napatawa na rin ako at napayakap sa kanya, tinugunan nya ang yakap ko at mas hinigpitan pa ito.

Mweheh ang chismosa ko talaga diba? "Smile po kayo." Grabe naman maka po si Kuya di pa naman kami ganon ka tanda hutanginang nang-gigigil po ako sayo. Nag smile naman ako, di ko pinatigil sa pag picture si Kuya hanggang sa umabot talaga ng 500 photos. Mweheh alam nyo na remembrance, minsan lang mag pa picture si hubby sakin kaya lulubos-lubusin ko na.

" I flashed my smile, hiding all the rage that I wanted to explode now. I saw how her eyes widen, but I kept on smiling. I turned to Louis' parents and I saw how their lips rose, smiling on me. My rage suddenly vanish when I saw how their sweetest smile flashes, they can really give comfort in just their smiles. "Uhm, excuse me, I need to take the bathroom." We simply smiled to her, gave the permisson. When she's gone, the other people that are in us suddenly talk ills about her. She really has this attitude, that explains. Matapos na mag-usap ng iba pang kasama ng magulang ni Louis ay saka naman sila tumingin sa akin, at dahil malapit sa akin ang Mommy ni Louis ay hinawakan niya ang kamay k