Novel & Cerita Sobrang Sakit Ng Ngipin

Aradhiya's p.o.v I wake up from my sleep with a slight pain in my head. I can not even open my eyes. Everything is feeling dark. I felt like I am lying on any kind of floor with small pebbles which are poking my back and I am feeling pain in my back.

It’s a fact I know but for the life of me hindi ko maigalaw ang mga paa ko. Hello pasa, sukong bulong ko sa sarili sabay pikit. Hiyaw ng marami ang narinig ko kasabay ng mainit na bisig na pumulupot sa bewang ko. Narinig ko ang tunog ng pagtama ng bola sa katawan ng tao pero wala ang sakit na inaasahan ko. Instead, I felt odlly hot. Safe.

Nanatili kasi sa hangin ang inuupuan ko kaya kita ko ang ginagawa niya. Ngunit naputol ang labis kong pagkamangha at napalitan ng malakas na sigaw ng biglang bumaba ang inuupuan ko. Nakagawa ng malakas na kalabog ang pagbagsak nito sa sahig dahilan para mahulog pa ako sa pagkakaupo. Napadaing ako sa sakit. Ameee! Nakakaasar ang mokong na ito! Ano bang problema niya!?

Masaya na 'ba kayo? ""Oo, mabuti nalang nandyan ka. Stress reliever ka kase namin!"" Humalakhak sila. Napaka sakit ng aking panga, alam kong may pasa na ito hindi na kakayaning tumanggap pa ng mga suntok sa susunod. Tiyan naman siguro ang gagamitin ko.

singhal niya, halos pabulong ang boses. Nagkatinginan ang mga lalaki, saka nagsipagtawanan. Bago niya maunawaan, inangat siya ng dalawa, at isa pa ang sumapak nang malakas sa kanyang tiyan, dahilan upang mapasigaw siya nang pilit. Humahagilap siya ng hangin nang ibinagsak siyang muli sa sahig, ang sakit ay parang apoy na lumalamon sa kanyang katawan.

Bakit kailangan ko pa siyang makilala? Ang sakit sakit. Hindi ko alam kung makakayanan ko pa ba. Ito ang ikinakatakot ko eh! Minahal ko siya ng sobra na ang sakit sakit na. Please God. Ibalik niyo sakin.. kahit saglit lang. Gusto ko siyang makita!

seryoso kong sabi. "Huwag ka nang magalit. Gusto ko lang naman pagaanin 'yang loob mo." sabi nito. Paano gagaan ang loob ko? E kung sa bawat pagmulat ng aking mga mata ay puro problema ang sasalubong sa akin. Napapagod na akong umiyak, pagod na rin akong mag-isip. Sobra na 'tong parusang nararanasan ko. Kailan ba 'to titigil? Kailan ba 'to mawawala?

Kitang-kitang niya ngayon kung gaano rin ito nasasaktan sa nangyayari sa kaniya. Mabuti na lamang at may ina siyang mapagmahal. "A-ayaw ko po na mamroblema ka rin kasi relasyon naman namin 'y-yon. Ayaw ko rin po na mag-alala ka kasi kaya ko naman kahit..." halos pumiyok na siya sa kakasumbong sa mama niya. Pakiramdam niya ay bumalik siya sa pagkabata. Umiiyak sa isang bagay na nakasakit sa kaniya ng sobra. "kahit sobrang sakit."

Napahawak ako sa dibdib ko para pakalmahin ang mabilis na pagtibok ng puso ko. "I'm sorry. Does it hurt? Come with me and I'll treat your wound." Napalitan ng pag-aalala ang mukha nitong kanina lang ay hindi maipinta. Hindi ko mapigilang mapaikot ng mga mata. "Ang OA ha? Hindi naman nasugatan. Namula lang pero mawawala din iyan mamaya." "But still, we should atleast put an ointment." Giit nito. "Hindi na nga. Ang kulit naman. Diyan ka na nga at may gagawin pa ako." Sambit ko ng bumalik na sa normal ang tibok ng puso ko.

sabi niya saka niya ito tinalikuran. “May sakit ako.” Bigla siyang napahinto sa sinabi nito. “I have this kind of Neurodegenerative disease. S-Sakit siya sa utak. N-Nalaman ko lang ito nang madalas na sinusumpong ako ng matinding sakit ng ulo ko. We thought na isang simpleng sakit lang ito. K-Kung maalala mo lang sana noon na madalas akong sinusumpong ng migraine ko. Akala ko simpleng sakit lang siya kaya hinayaan ko. I thought mawawala lang siya sa iniinom ko na gamot. I thought hindi malubha ang sakit na ’yon na tumama sa akin.” He frowned and turned his head on her.