Ah Ah Sakit Novels & Stories

God, parang gusto kong umiyak kapag siya ang nagsasalita minsan kasi hindi niya ako pine-pressure maging “strong girl.” Hindi niya ginagawang dramatic 'yung pain ko kundi pinapakalma niya lang. “You know what I hate?” biglang singit ni Ahmad habang nakasimangot. “Kapag ginagamit ng tao 'yung pagiging emotionally unstable as excuse para manakit.” Tumango si Kang agad. “Exactly.” “Kasi gets,” dagdag ni Miggy. “Pwede kang hurting pero hindi ibig sabihin okay lang mandamay.”

Sabi ni Papa at pinisil ang kamay ko na hawak niya. "Papa...ang sakit!" Naiiyak na sambit ko. Hindi ko na napigilan pang umiyak. Tumulo na talaga ang luha ko sa sobrang sakit na nararamdaman. Ito na ba iyong sinasabi ng OB ko? "Shhh!!! Malapit na tayo," sagot niya.

Bakit kailangan ko pa siyang makilala? Ang sakit sakit. Hindi ko alam kung makakayanan ko pa ba. Ito ang ikinakatakot ko eh! Minahal ko siya ng sobra na ang sakit sakit na. Please God. Ibalik niyo sakin.. kahit saglit lang. Gusto ko siyang makita!

I asked, confused, wondering what was going on. "Since you need intensive care, your body is really..." He paused mid-sentence. "Really desperate for help." He let out a sigh and pressed his forehead. I could smell his pheromones, the ones that are different from the Sweet Tangerines. I think he seems a tad frustrated at the moment. "You get Hanahaki Disease, right?" The question caught me off guard, and I gave a slow nod as I processed it. "When did that happen again?" I'm not really sure I want to go into that. To be honest, this disease reminds me of some of the worst memories of my life. I'd rather not think about it anymore. I'd rather forget it, honestly.

Akmang babangon na sana ako nang bigla akong mapaigik sa sakit sa bandang ulo ko nang napabalik ako sa higa pero hindi ko alam kung anong pwersa ang nangyari nang hilahin ang ulo ko pabalik at imbes na sa malambot na unan tatama ang ulo ko ay sa headboard ng kama tumama ito. "Aray! Gag* ang sakit!" Nasabi ko nalang habang sapo ang ulo. "T*ngina! Kapag minamalas ka nga naman!" nabulalas ko sa sobrang sakit at galit sa tinamaan ng ulo ko.

sagot naman nya sa akin Tanging "ahh" lang ang nasabi ko at bumaling nalang ulit sa pinanonood namin sa tv "Sabihin mo lang kung may masakit sayo ah" biglang sabi nya sa akin "As of now, wala namang masakit so kalma tayo" sagot ko sa kanya at pumeke ng tawa pero mukhang hindi bumenta Nanatili syang nakatitig sa akin ng seryoso hanggang sa bumaba ang tingin nya sa kamay ko kung saan nakaturok ang needle

Halik na puno ng sakit at galit na siyang labis niyang ipinagtaka. Nagpupumiglas siya at pilit na binabawi ang kanyang labi subalit mas lalo kong pinagdikit iyon. Nang magsawa ako ay kinagat ko 'yon dahilan upang mapadaing siya sa sakit. "Ouch! What the hell are you doing?" Galit niyang singhal saakin habang mariing hawak ang pang ibaba niyang labi.

Sinaksak niya ako sa parte ng aking tagiliran, nais ko mang sumigaw dahil sa sakit ay nagawa ko nalang ay mag ngitngit ng ngipin dahil sa sakit. ""Masarap ba?"" Tumango nalang ako. Tila nag iba ang ekspresyon niya. Dalawang saksak pa ang binigay niya sakin isang himala nalang kung bakit buhay pa 'ko ngayon.

Akmang lalapitan ulit ni mama si ate, pero mabilis na siyang nahawakan ni papa. "S-Sinadya man o hindi mama..." Tinuro ni ate ang parte kung nasaan ang kanyang batong puso. "H-Hindi pa rin noon matatanggal ang sakit dito." Kumikibot-kibot na ang labi ni Ate Kela.

Andrew inquired, his face flushed. "Starting now. What exactly are you doing? You're either repairing my door or destroying everything in here." Sarah was irritated as she looked at Andrew's injured hand. "Oh my goodness, look! You even caused yourself harm! How can you harm yourself if you're a doctor?" She mutters. "Doctors are humans, too, and when doctors get sick, they go to the doctor for treatment," Andrew protested, sarcastically.