Ah Ah Sakit Novels & Stories

Comment down below. Don't bother about the sickness, it just popped in my brain, it's not real. See you next time!!! Much ❤❤❤and

a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a a

God, parang gusto kong umiyak kapag siya ang nagsasalita minsan kasi hindi niya ako pine-pressure maging “strong girl.” Hindi niya ginagawang dramatic 'yung pain ko kundi pinapakalma niya lang. “You know what I hate?” biglang singit ni Ahmad habang nakasimangot. “Kapag ginagamit ng tao 'yung pagiging emotionally unstable as excuse para manakit.” Tumango si Kang agad. “Exactly.” “Kasi gets,” dagdag ni Miggy. “Pwede kang hurting pero hindi ibig sabihin okay lang mandamay.”

O sadyang may sakit na ako sa puso! 'Ano, umaatake lang ang sakit ko pagnandyan at ngumingiti si Harvey?!' "Bakit...gusto mo akong makasama, nuh! Aminin mo na kasi!" "Aba't ang kapal ng mukha nito! Asa ka! At anong aaminin ko sa'yo?! Na pang-"

I don’t bother to ask again. Dahil yata sa lumilipad ang utak ko samahan pa ng sakit ng ulo, n*******n ko ang sahig nang wala sa oras. Nabitawan ko ang tray na hawak, tumilapon lahat ng laman noon sa sahig. Natutop ko ang bibig nang makitang nagkalat ang kape sa Persian carpet ng opisina. I’m screwed. "M****a! Genessia, watch out.”

Bakit kailangan ko pa siyang makilala? Ang sakit sakit. Hindi ko alam kung makakayanan ko pa ba. Ito ang ikinakatakot ko eh! Minahal ko siya ng sobra na ang sakit sakit na. Please God. Ibalik niyo sakin.. kahit saglit lang. Gusto ko siyang makita!

Nakalarawan sa kanilang mukha ang matinding pag-aalala at pagtataka sa nangyayari sa akin. "A-Ang sakit ng buong k-katawan ko," nahihirapang sagot ko kay Asher, pagkatapos ay muli akong napasigaw ng malakas. Ngayon ay hindi lamang sakit ang nararamdaman ko kundi matinding init. Parang may azupre sa loob ng aking katawan at niluluto ang aking mga lamang-loob. "Ano ang gagawin namin, Hunter? Ano ang maaaro naming gawin para mawala ang nararamdaman mo ngayon?" tanong ni Sami na hindi malaman kung ano ang gagawin.

Akmang babangon na sana ako nang bigla akong mapaigik sa sakit sa bandang ulo ko nang napabalik ako sa higa pero hindi ko alam kung anong pwersa ang nangyari nang hilahin ang ulo ko pabalik at imbes na sa malambot na unan tatama ang ulo ko ay sa headboard ng kama tumama ito. "Aray! Gag* ang sakit!" Nasabi ko nalang habang sapo ang ulo. "T*ngina! Kapag minamalas ka nga naman!" nabulalas ko sa sobrang sakit at galit sa tinamaan ng ulo ko.

I asked, confused, wondering what was going on. "Since you need intensive care, your body is really..." He paused mid-sentence. "Really desperate for help." He let out a sigh and pressed his forehead. I could smell his pheromones, the ones that are different from the Sweet Tangerines. I think he seems a tad frustrated at the moment. "You get Hanahaki Disease, right?" The question caught me off guard, and I gave a slow nod as I processed it. "When did that happen again?" I'm not really sure I want to go into that. To be honest, this disease reminds me of some of the worst memories of my life. I'd rather not think about it anymore. I'd rather forget it, honestly.