Sophisticated

The novel consists of several mini-stories about therapy sessions at a therapy clinic named "Soulmate", but the letters "m-a-t-e" were broken in a storm. Each mini-story is narrated by both the psychologists and the patients, describe the patients' worldview, why they do what seems "mentally ill" to us. We often say that the patients' head is abnormal, that their way of thinking is so weird. But is there any possibility that it's because they received different (whether right or wrong) information, so they react differently? Is that just because we "normal people" haven't got enough understanding about this world? Throughout the story, we could see that therapy sessions are a two-way arrow. While the experts are affecting the patient, the patient is also influencing them,“When you look deeply into the darkness, the deep darkness is also looking into you". The story does not make any conclusion about who is right or which world is real, maybe all of them are real, maybe they are all virtual, or maybe, it all doesn't matter. Isn't the world where we live? Wherever you live, that's your world.

คำโปรย... ก่อนจะเผลอใจรักใครต้องมั่นใจว่าเขาคนนั้นไม่มีเจ้าของเพราะในวันที่รักมันซับซ้อน มันจะร่ายล้อมไปด้วยความเจ็บปวด เส้นทางรักของสองชายหญิงเต็มไปด้วยขวากหนามและอุปสรรคมากมาย...และกว่าจะรักกันได้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะฉะนั้นอย่าตกหลุมรักใครง่าย ๆ (เพราะว่ารัก...มันมีอะไรซับซ้อนมากกว่านั้น) - วารินทร์ทิพย์-

- ผู้หญิงของฟีนิกซ์ - { ฟีนิกซ์ x โมเดล } ฟีนิกซ์ งอนบ่อย ๆ นะ เฮียชอบง้อ โมเดล เวลาเฮียดุมันน่ากลัวดี เดลชอบ>< "เฮียชอบเวลาหนูร้อง" "ทะ ทำไมเหรอคะ" "เพราะมันทำให้เฮียอย่างปลอบหนูแรง ๆ ยังไงล่ะ" "ป๊ายิกมีแปนเหย๋อก้ะ" "เยอร์ก็อยากมีแปน" คำหยาบ - เนื้อหารุนแรง - คลั่งรัก - พระเอกสายเปย์  เรื่องนี้ไม่มีการ 'นอกใจ' พระเอกคลั่งรัก นินายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจิตนาการของผู้แต่ง ไม่มีเจตนาพาดพิงถึงสถานที่หรือบุลคลที่ไม่เกี่ยวข้องแต่อย่างใด นิยายไม่ได้อิงจากความเป็นจริงทั้งหมด โปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน  ไม่อนุญาตให้คัดลอดหรือดัดแปลงเนื้อหาทั้งสิ้น! หากพบเจอจะดำเนินคดีทางกฏหมายทันที Thanks for following me 🙏

ยิ่งผลักไส ยิ่งดึงดูด… ความรักไม่ได้เริ่มจากความหวานเสมอไป แต่บางทีมันก็เริ่มจากการ "กัดกันทุกวัน" การพบกันของคนสองขั้วไม่ได้เริ่มด้วยความหวาน แต่เต็มไปด้วยการปะทะคารม สงครามเย็น และบทเรียนหัวใจที่ไม่คาดคิด ทว่าท่ามกลางแรงกดดันของการเรียนและชีวิตที่แสนเหน็ดเหนื่อย ทั้งคู่กลับค่อยๆ กลายเป็นแรงผลักดันให้กันและกัน

ชีวิตการเป็นเด็กฝึกงานของ “นับแต้ม” เหมือนจะไม่ง่ายซะแล้ว ในเมื่อคนประเมินการฝึกงานคือแฟนเก่าที่ตัวเองดันไปบอกเลิกนี่ซิ งานนี้แขวนพระองค์ไหนก็เหมือนจะไม่รอดเพราะเจ้ากรรม “ไนล์” เวรเขาแรงจริงๆ ค่า

“ทำไม! รังเกรียจพี่ขนาดนั้นเลย เธอไม่คิดถึงพี่หน่อยหรอกรีน พี่เห็นนะที่เธอร้องไห้ กรีนไม่ได้แพ้อะไรทั้งนั้นเรื่องแค่นี้โกหกพี่ไม่ได้หรอก เธอคิดถึงพี่ใช่ไหม..กรีนดูผอมเกินไปจริง ๆ นะ”

ในยุค 70 และพบว่ามีลูกถึงสามคน และถูกครอบครัวสามีเอาเปรียบเป็นอย่างมาก เธอจึงตั้งปณิธานอันแน่วแน่ว่าจะเปลี่ยนความเป็นอยู่ของพวกเขาให้ดีขึ้นให้ได้!

นับดาว เด็กสาวกำพร้าที่ถูกเลี้ยงดูมาโดยป้าที่ติดการพนันงอมแงม จนต้องพาหลานที่แสนเกลียดชังไปแลกเงินก้อนโต ทำให้เธอโบยบินสู่อ้อมอกของพ่อเลี้ยงอัครา ชายหนุ่มผู้มีอิทธิพล เจ้าพ่อเงินกู้ที่แสนจะรูปหล่อ คราแรกเขาคิดแค่ว่าเธอก็แค่ของกินเล่น แต่พอได้กินแล้วก็อยากกินอีก เพราะติดใจความหอมหวานของสาวน้อยไร้เดียงสาแหละบริสุทธิ์ผุดผ่องจนไม่อยากให้ใครแตะต้อง

   ตริติณ อายุ25ปี เจ้าของร้านเหล้าและธุรกิจนำเข้ารถยนต์ ลูกชายสุดหล่อของติวเตอร์-มินนี่ มีน้องสาวฝาแฝดชื่อ มินิน หล่อ โสด เอาแต่ใจ ขี้หวง มีรักหนักแน่น   โฟกัส อายุ20ปี เรียนปี3 คณะสถาปัตย์ ดาวมหาวิทยาลัย โสดมากๆ เพราะหนุ่มที่ตามจีบหายวับใน 1 วัน ลูกสาวสุดที่รักของหนูมาย-นาย มีพี่ชาย 2 คน ชื่อ พี่เลนส์ กับ พี่ฟิล์ม เป็นฝาแฝดกัน สวย หุ่นดี ผิวออร่า ร่าเริง และดื้อกับบางคนเท่านั้น     เธอคือรักแรกและรักเดียว เธอคือคนที่ทำให้คนที่ไม่ชอบรอใคร แต่กลับรอเธอได้มานานหลายปี เพียงเธอคนเดียว                   #นิยายฟิลกู้ด #ไม่มีนอกกายนอกใจ นิยายเรื่องนี้แต่งจากจินตนาการของไรท์แต่เพียงผู้เดียว โปรดอย่าลอกเลียนแบบและนำไปตัดแต่ง ขอสงวนสิทธิ์เป็นไปตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ (ฉบับเพิ่มเติม) พุทธศักราช 2558      

รูปหล่อ สายเปย์ โอนไว ใจถึง แต่อาภัพรัก! "เป็นเมียเฮียจะเอาเท่าไหร่?" "ห้ะ!! ขอกันดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ อาเหี้ย" "อาเฮียจ้ะอีหนู ไม่ใช่อาเหี้ย..." "โทษที พอดีหนูขึ้นเสียงสูงไปหน่อย ว่าแต่ขอกันแบบนี้ก็ได้เรอะ" "อืม ขี้เกียจไปหาแล้วอะ จะมีเมียสักคนแม่งช่างยากเย็น" "ถ้าจ้างไปเล่นละครตบตาว่าเป็นเมียหนูโอเค แต่ถ้าจะให้เป็นเมียจริงๆ ไม่ไหวอะ เหี้ยดีเกินไป" "เอ่อ เฮียว้อย!! ไม่ใช่เหี้ย ถ้าเรียกแบบนั้นอีกทีจับจูบปากนะ" "แฮ่ ขอโทษค่า อาเฮีย" "จะเอาค่าจ้างเท่าไหร่ล่ะ?" "ห้าล้านบาทขาดตัว" "หะ...หา ห้าล้านบาท!! นี่มันกีทองคำเรอะ" "โห แร๊งงง! ไหนว่ารวย?" "เออรวยน่ะใช่ แต่อยากรู้ว่าจ่ายค่าจ้างห้าล้านบาทนี่ คือทำอะไรได้บ้างในระหว่างที่แกล้งมาเป็นเมีย" "นอนจับมือ มากสุดได้แค่นี้" "..."