Sorrow In Tagalog Novels & Stories

Bakit naman kasi masyado akong assuming? “Okay ka lang Mutya?” nag-aalalang wika ni Jodie. Hindi ko alam kung paano magrereact. Parang gusto kong maiyak. Ngayon ko lang naramdaman ito. Bakit parang ansakit sa dibdib. Nang tumingin ako sa dalawa kong kaibigan ay kitang kita ko ang pag-aalala sa mga mata nila dahil sa itsura ko ngayon. Ramdam ko ang pamumuo ang aking mga luha ngunit ayaw kong makita nila yun. Kaya sumubsob ako sa lamesa at pumatak ang aking mga luha.

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

Another word would break her down. Umiling siya and she needed to hold a hand over her mouth to stiffle a sob. "I'm sorry," walang anu-ano'y niyakap siya ng binata. "I'm sorry---" She cried in his arms and she could swear, it felt familiar, it was like coming home. Gano'n na gano'n ang pakiramdam ng nasa mga bisig ni Rain... The feeling was so the same... "I'm sorry If my presence had to remind you of him..." He held her tight as if wanting to ease some of her pain.

saad ko habang ang aking luha ay ayaw magpaawat. Nanlalabo ang aking paningin ngunit ramdam ko ang mga ngiti nila sa akin. "Utang na loob ko sa inyo ang padalawang buhay ko. Huwag kayong mag-alala, pagbubutihan ko ang aking ensayo kasama kayo."

She knelt in front of her father, weeping. "P-Papa, I'm sorry. S-Sorry po sa nagawa ko," she cried. "What's this about, Maris?"

Doon na bumagsak ang aking mga luha dahil sa sobrang samang loob. Sandali itong natigilan at sa huli ay humakbang ito palapit sa akin at walang pasabi akong kinabig para yakapin, "I'm sorry, I shouldn't said that.." Ilang beses nitong hinalikan ang puno ng aking buhok at mas mahigpit akong niyakap. "I'm sorry, hindi ko dapat ginawa 'yon.." I murmured as I hug him much tighter.

Napatango na lamang siya at tinuon ang sarili sa harapan, sa mismong bangin na ilang hakbang na lamang ay mahuhulog na ang kanilang kotse. "Sorry, dahil sa katangahan ko muntik na tayong mamatay. Salamat din dahil napigilan mo ako." "So, sino na ang tanga ngayon? Ahahaha ano ka ba wala iyon, ayaw ko pang mamatay ano. Saka sayang naman kung mamatay ka na hindi mo pa siya nakikita. Kaya dali na! Pupunta pa tayo sa S.A. remember?"

Sabi ko sabay haplos sa makinis na mukha nito. "Maniwala ka na. Kayakap mo na nga ako di ba." Nabigla naman ako sa pabirong sinabe nito, pero expressionless parin ang mukha. Natuto ka nang magbiro ngayon ha. Improvement to. Kinurot ko naman ang tagiliran nito. "Oo na nga! Pero seryoso. Di ko lang talaga inaasahan na mangyayari 'to. "

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

she sobs "I'm sorry. I'm really, really sorry. My tears fell out. To be honest, ayoko naman talaga. Pero mas ayokong nakikitang naghihirap sila. They means a lot to me. I love them so much. Ito na ang oras na ako naman ang tumulong sa kanila. Sawa na rin akong makipagtalo kay Dad. Nang dahil sa akin pati si Mom inaaway na niya. Ayoko na nang gano'n.