Novel & Cerita Sorrow In Tagalog

The pain is tearing me apart, Sobrang sakit sa loob. “AAAHHHH! I WISH DI NALANG AKO NAPUNTA SA INYO! DIYOS KO NAGING MABUTI NAMAN AKONG ANAK SA KANILA PERO BAKIT GANITO ANG KAPALIT?! KUNIN NIYO NA AKO NGAYON!” I cannot bear it now, until the sky turns dark and the heavy rain goes down and the forest goes dark. Dumaloy ang tubig sa mukha ko hanggang nabasa na lahat ng suot ko. “AAAHHH!” I keep on shouting until my throat sores it will make me feel better.

Sa natitirang lakas ng tuhod ko, ginamit ko yun para makatakbo ako papalapit sa kaniya at mayakap siya. “Mama… sorry po… sorry po talaga sa lahat. Hindi po totoong sanay na akong wala kayo, na masaya naman ako kahit mag-isa kasi kahit gaano pa kaganda ang America, yung puso ko ay gustong umuwi at gusto kang makasama. Wala pong katulad ang Pilipinas mama dahil nandito ka, kayo ni ate. Sorry at nagtampo ako sayo. Sorry at naglihim ako… Sorry at pinagdududahan kita. Sobrang sorry mama. Mahal na mahal po kita.”

“G-Gusto mo umiyak din ako? Hindi ako magaling d'un… sorry…" Pinahid ko ang mga luha ko at saka siya tiningnan. Ang kaninang nagsusungit niyang ekspresyon ay napalitan na ng matinding pag-aalala ngayon. "Sorry kung may kasalanan man ako sa'yo… hindi ko alam, basta sorry…” Mariin kong kinagat ang labi ko at muling pinahid ang lumabas na namang luha mula sa mata ko. “Sorry din… Sorry din kasi—"

“Hindi ako magpapaka-plastik sa’yo, anak. Bilang ina mo, ang masaksihan ang kalagayan mo ay masakit. At sigurado akong si Jared ay nasasaktan din. Baka nga kung pwede lang, gusto niyang siya ang nasa kalagayan mo. Pero kahit ganon, hindi niya ito tinitingnan bilang paghihirap.” Nanatiling mabigat ang dibdib ko sa kabila ng mga salitang iyon. Hindi sapat ang pag-iba niya ng mga salita para mawala ang kirot ng katotohanan. "Masakit, oo, pero hindi mahirap," dagdag pa ni Mama habang hinahaplos ang buhok ko. "Dahil kapag mahal mo ang isang tao, walang mahirap. Ang sakit ay bahagi lang ng pagmamahal. Hindi laging langit ang magmahal, pero hindi ibig sabihin na mahirap ito. Nagiging mahirap lang k

agad kong pinahidan ang mga luha ko gamit ang likod ng palad ko. Ang sakit marinig na nasasaktan din sila kapag nakikita nila akong umiiyak. They witnessed me crying before,and that very moment I did a horrible thing. “Sorry,nak ha.Nasaktan kita at si Kuya Kyron mo.Sorry!” because of that at hindi ko na talaga mapigilan ang sarili ko na umiyak sa harap nila. “Sorry,dahil nasaktan ko kayo.Sorry dahil inabandona kayo ni mommy.Hindi niyo yun deserve.Sorry mga nak ha,sorry talaga.” Humahagulgol kong salita.

"Why?" Mukhang malapit nang maubusan ng pasensya si Dante. "Hindi porke kamukha mo ang mahal ko ay puwede mo na akong angkinin." Nabawasan ang inis na nadarama ni Dante at napangiti. Sinapo niya sa magkabilang pisngi ang kaibigan at inilapit ang mukha dito. "Kasing guwapo ko ba?" Mukhang naduduling na tumango si Troy.

nakiusap siya sa akin at marahang naglakad na papalapit. Walong taon s'yang nanirahan sa ibang bansa kaya marahil hindi na siya sanay magsalita ng tagalog pero siguro naman naiintindihan niya pa rin kung tagalog ang sasabihin ko. "Wala na tayong dapat pag-usapan, wala na si mama at wala ka na ring babalikan pa, simula ng iwan mo kami kinalimutan ko nang may ama pa ako." matigas kong binitawan ang mga katagang iyon saka nagpasya na akong talikuran sila, patakbo ulit akong naglakad pabalik sa taas dahil ramdam ko ang pangingilid ng luha ko na hindi ko na makayang pigilan pa.

ANG UNANG BUMUNGAD SA 'KIN AY ANG SUPOT NG DUGO! Muli kong isinirado ang pinto saka pinakalma ang sarili. Bakit ko ba nakakalimutan na nasa ibang mundo ako?! I hate myself! Hindi naman puro dugo ang nasa ref, may prutas, karne, wine at bread din kaso bubulaga talaga iyong dugo. Anong klaseng dugo kaya iyon? Naiimagine ko tuloy iyong isang scene ng bampira na ginigilitan sa leeg ang tao na parang baboy.

Pilit kong pinakalma ang aking sarili maging ang mga alaalang pilit manumbalik sa ulo ko. "I'm sorry, baby," mahinahon niyang bulong sa akin habang pilit niyang tinutuyo ang mukha ko. "God, I.. I'm sorry. I'm not supposed to cry but I.." I couldn't speak clear, ni hindi ko nga natapos ang sasabihin ko nang maramdaman ko ang palad ni Lazarro sa batok ko at buong ingat ako na sinubsob sa dibdib niya.

Saglit na natahimik si Shun na parang may gusto na sabihin ngunit muling tinikom ang bibig, “hindi naman ganon yun, to be honest I feel really sorry for you.” “Bakit naman? Hindi mo naman kasalanan na nagkaroon ako ng issue, wala kahit isa sa inyo ang may gusto sa nangyayari sakin ngayon kaya hindi nyo dapat maramdaman ang ganyan.” Sa mga oras na iyon ay gustong yakapin ni Shun ang dalaga, kung alam lang nito ang totoo ay hindi alam ni Shun ang magiging reaksyon ng dalaga.