Sorrow In Tagalog Novels & Stories

inis na tanong ni Kenzo at may pagpadyak pa ng paa. Bahagya akong huminahon ngunit kapag nakikita ko ang mukha niya ay talagang natatawa ako. Kanina kasi no'ng sabihin niya ang mga linyang 'yon, parang feel na feel njya talaga 'yong phrases na sinabi niya. "I'm sorry. Natawa lang ako."

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Ròisìn is not scared to lose me. Pinunasan ko ang luha ko gamit ang aking kaliwang kamay. Mga hagulgol ang lumabas sa aking labi habang pinagmamasdan ang dalawang nasa bahay. How dare you hurt me like this? It feels like hell. Pain, hurt...No! Sorrow.....is the correct term.

Bakit namaos yata siya? "I'm so sorry again," sabi ko ulit at kinuha ang pera pati na ang payong na nabitiwan ko. Nakayuko ako sa kan'ya at handa na sanang umalis sa harapan niya nang hinawakan niya ang braso ko. Ang init ng kamay niya at kakaiba rin ang hatid nitong pagkakahawak niya. May kakaiba. Nang tiningnan ko siya ay parang tumigil ang mundo at bahagyang gumalaw ang mga mapupungay niyang mata. Bakit ko 'to nararamdaman?

Hindi niya sinasadyang mapatingin sa kanyang harapan kaya nagtama ang kanilang mga mata. Sorrow? Iyon ang nababasa niya sa mga mata nito. But why? Hindi ba ito naging masaya sa ginawa nito sa kanya? Hindi ba siya masaya sa piling ni, Marga? Dahil sa mga naiisip biglang kumulo ang kanyang dugo. Hindi niya alam kung ilang beses siyang nagsalin ng alak at diretsong nilagok iyon.

Medyo naiilang siya kahit papaano. Natawa ito. “Don’t worry, magaganda. I just want to say sorry. Baka kung hindi dahil sa akin baka nagkatuluyan kayo,” biglang sabi nito sa malungkot na boses. “It’s okay. Hindi naman talaga kami para sa isa’t-isa ni Gael. Kayo talaga siguro ang itinadhana,”

Grace Lopez-Silvano THE MOST PAINFUL heartbreak for a mother is losing her child and i just lost mine. I felt like half of my heart was crashed. Ang sakit! Anong klaseng kamalasan ba ang nangyayari sakin? Bakit ako pinarurusahan ng ganito? “Hi, beautiful, wanna dance?”

Huminga siya nang malalim na tila hirap na hirap at tumingin ng matalim sa akin. "Gusto kong mag sorry kasi ang tanga mo." Hindi ko maiwasang mapangisi. "Oh, nagsisisi ka na? Wow naman, the ever wonderful Sayuri De Chavez has come to apologize to the pitiful little me. I feel so blessed and honored. Sa wakas nagising ka rin sa katotohanan. Ang hirap siguro ano?" She anxiously tap her foot repeatedly, sign na nagsisimula na siyang magalburoto.

"Naalala ko dati, nanonood kami ng balita, madaling araw na no'n nang mapanood namin 'yung sad news about sa'yo. We we're both crying in front of Television. Masakit, syempre" "Pero alam mo, super emotional ko noong time na 'yon. Umaga na, sikat na ang araw pero umiiyak pa rin ako at hindi na makatulog. Ilang araw lang ata 'yung lumipas, parang feeling ko may nagbago sa katawan ko. Nagcrave pa ako non ng singkamas na mayroong mustard sauce. Naiinis rin ako kapag nakikita ko si Angelo, pero namimiss ko naman s'ya kapag hindi ko s'ya nakikita"

Halos mapapikit pa ako dahil sa sarap at init non sa katawan. Tumango ako at tipid na ngumiti. "Salamat nga pala and sorry kung hindi kita kinakausap." "No worries. Alam ko naman na wala ka sa mood after ng nakita mo." Kaagad nagiwan ang goto ng bitter taste sa dila ko. "Alam mo yung feeling na parang tinutusok yung puso mo sa sakit? Alam mo yung sakit kapag nakita mo yung asawa mo na may ibang babae na kasama pero hindi ka makalaban kasi alam mo naman yung papel mo sa kaniya?"