Speak For Yourself Meaning Romane & Geschichten

“Iba pala talaga kapag ikaw ang nagluluto para sa sarili mo. Parang mas na-appreciate mo ang bawat bite.” “Saka, hindi lang ‘yun,” biglang seryosong sabi ni Isaid. “Masaya ako para sa ‘yo, Aika. Ngayon, kaya mo na ang sarili mo. Wala nang mag-uutos sa ‘yo na wala sa lugar, wala nang pipigil sa ‘yo sa mga gusto mong gawin.”

"Sapat na sa aming pinalaki, pinakaian, at kinupkop niyo kami. Pinag-aral at ini-turing na sariling dugo. We can stand on our own, pay our bills on our own, live on our own." "Tingnan mo iyang mga kapatid mo at nagsipag-alisan din nang makapag-tapos. Gusto ko tuloy isiping hinikayat mo sila." Muli niyang nilingon ang ina at nakita ang pag-nguso nito. Napangiti siya.

Puno ng pagsusumamo kong pahayag ngunit mas lalo lang siyang nanggagalaiti sa galit. "You know what? Gusto kong sabihin sayo na napakakapal ng pagmumukha mo! Sa awa ng Diyos, yung batang hindi mo inako ay napalaki ko naman ng maayos. Yung batang muntikan ng mawala sa akin dahil sa pagiging selfish mo ay maayos na maayos ang kalagayan ngayon.

Hindi na lang din ito nagsalita pa dahil sa ginawa ko. I didn't know someone would approach me like this! Hindi naman ako artista para sabihan ng ganoon. Saka, kung sinabi lang niyang ang galing kong magsalita sa TV, e 'di sana ay mas sasaya pa ako. Dagdag self-confidence din 'yon.

"You don't have to answer if you're uncomfortable. But I'd like to hear your side." Hindi ko inaasahan ang sinabi niya. Hindi niya sinabi... Explain yourself. Hindi rin... Defend yourself. Kundi... Your side. Parang sa unang pagkakataon... May taong interesado ring pakinggan ang kuwento ko. Hindi lang ang mga tsismis. Huminga ako nang malalim.

malamig niyang sabi. "Kung ang pagpili sa sarili ko ay pagiging selfish, sige. Maging selfish na ako. Hindi ko na kailangan ng kahit anong sentimo mo. Iwan mo na ang papel na 'yan, pirmahan mo, at huwag mo na akong gambalain pa."

Iba ang tadhana niya mula sa 'kin. Napakavocal kong tao. Sasabihin ko ang lahat ng gusto kong sabihin. Wala akong pake kung mao-offend ka man o hindi. Pero isang bagay lang talaga ang ayaw kong sabihin. 'Yon ay 'yong mga personal and silent battles ko. Ayoko 'yong sabihin sa iba. Ayokong isipin nila na mahina ako kaya hangga't maari, pinipili kong magmukhang matapang sa harap ng mga tao.

“Huwag mo akong gawing inutil na parang hindi ko kaya ang sarili ko. Huwag mo akong tanungin dahil hindi mo ako kilala.” “Yeah, I don’t know you. Why don’t you stand up and walk out of my door? Anggaling mong magsalita. Palagi mong sinasabing kaya mo ang sarili mo kahit hindi. Wala kang dapat patunayan. Muntik ka nang mamatay at nagagawa mo pa ring magmatigas.” “Huwag mo akong sermunan.”

I can be myself whenever they're around. "Ikaw lang ang makakapagpatawad sa sarili mo, anak." Marahan akong tumingin kay mama. "Ano pong ibig ninyong sabihin?" "Patawarin mo na ang sarili mo, para makapagpatawad ka na rin sa kapwa mo." Malambing niyang wika na hindi ko mai-sink in sa utak ko. Parang sarado iyon at ayaw maproseso.

Natawa din siya "Speaking of!" Nagpunas muna siya ng bibig bago magpatuloy sa pagsasalita "Itutuloy ko yun, gusto ko din kasi magkaroon ng sariling bahay.. well i have a condo but gusto ko ng bahay talaga kaya itutuloy ko yon at!" Bitin niya "I will let you to decide kung ano ang magiging design sa bahay ko" Napangiti ako