Spencer Novels & Stories

“Jas… please, ilabas mo ’ko. Hindi ko na kaya dito.” “OMG!” singit ng isa pang boses mula sa speaker—si Carlo, o mas kilala ng lahat bilang Caroline, ang flamboyant at witty nilang kaibigan. “Finally, darling! Akala ko kailan pa kita mahihila sa totoong buhay. Let’s party!”

"Kailan pa ako nagbibiro, Cloud Spencer?" "What!" ******* LMCD22

Bati ko sa kanya at isang kindat naman ang itinugon niya sa akin. Thanks, God he came! At least na-divert na ang usapan mula sa 'kin. I chuckled! Women could kill for that wink. Travis is a charming boy. Simple lang kung umatake ng babae hindi katulad ni Trayvon at Trevor na may dumaan lang na naka-mini skirt sa harapan nila ay nagkakandarapa na. Travis is different in his own way. Yes, he does fling but believe it or not, he's still a greenhorn and doesn't have all the bed experience that others do have.

WARNING: SPG ALERT 🔞 Abby's POV "Oh... shit! baby that's it! Faster Ughhh" Sagad na sagad na bumabaon ang malaki at matabang k*****a ni Senator Dominic sa loob ng bukana ko. Kasalukayang nasa ibabaw ako nito at nangangabayo.

Amoy mamahaling perfume at kaunting alak. “Uhm… h-hi,” nauutal na sagot ni Elian. Hindi siya makatingin nang diretso. “I’m Elian.” “Zara,” she extended her hand. “You look so lost here, Elian. Parang hindi ka bagay sa lugar na ‘to.” Elian scratched his head nervously. “Birthday kasi ng friend ko eh. Pinilit lang ako.” Zara laughed. “Aww. Ang cute naman. So… good boy ka?”

Natapos ang pagtugtog ni Spencer at ibinaba ang kanyang gitara, nakangiti kay Alex. “Ang labanan sa arena ay yumanig sa mundo ng martial arts, ngunit walang nagsasalita tungkol sa iyo. Alam mo ba kung bakit?" Humigop siya ng kanyang kape habang naghihintay ng sagot. Sumagot si Alex, “Hindi, sabihin mo sa akin.” “Una, isang kahihiyan sa kanyang mga tao ang pagkamatay ni Jacob,” sabi ni Spencer. “Pinatay mo ang isang master-level warrior na sikat sa loob ng ilang dekada, at nagdudulot iyon ng kahihiyan sa mga Ghosts." Sumimsim siya sa tasa niya bago nagpatuloy.

Oo, nabuhay nga siya, at hindi ko alam kung ano ang gagawin ko kung nawala siya. Umiwas ako ng tingin at pinilit na huwag maging emosyonal. Maya-maya, dumating si Spencer kasama ang sketch artist. Maingat akong kinausap nito tungkol sa itsura ng lalaking nakita ko. Inisa-isa ko ang hugis ng mukha, ang mata, ang ilong, ang buhok, at higit sa lahat, ang peklat sa right side ng mukha niya.

Namumutla si Spencer, mukhang nai-stress at basang-basa ng pawis na para bang galing siya sa isang matinding laban. “S-Spencer? Ayos ka lang ba? B-bakit parang natataranta ka?” nag-aalalang tanong ko habang kinukuha ang mga paper bags na inabot niya. Bumuntong-hininga nang malalim si Spencer, tila pilit pinapakalma ang sarili bago sumagot. “Miss Sylviea… w-wala po, binili ko na po lahat ng pwede kong bilhin, sana lang po magkasya sa inyo. Mauna na po ako bago pa ako tuluyang patayin ni Sir Niro.”

bulyaw ko pero hindi ko mapigilan ang hindi matulala sa malalapad niyang mga ngiti. Paanong ang lalaking 'to na nasa harapan ko at mala-anghel kung ngumiti, ay ang Liam Spencer na nakakatakot kung magalit. I wonder why what the people say about him is the opposite of what I see in his soul?

Imbes, napagod lang ang utak niya kakaisip kung tatanggapin niya ba ang alok ng amo niya sa kaniya. Magdamag siyang gising, pinag-isipan iyon nang matindi. Nang sumilip na ang haring-araw, tuluyan na siyang nakapagdesisyon—isang desisyong hindi niya tiyak kung saan patutungo. Sa kabilang panig naman, mabilis na bumangon si Thorne sa kinahihigaan nang makita niyang papalapit ang kaibigan niyang si Warren, na isang medical technologist sa Vermont Medical Center.