Spend Time With Family Novels & Stories

“Basahin mo maigi ang mga nakasulat sa rules, failed to follow at least one of that, I’ll end the contract.” Hinawakan ko ng maayos ang folder at binasa ko iyon sa isip ko. When we are with my family or relatives, you have to be sweet to me. When we have family gatherings, you have to be there too. You have to free up all your time because any time mom or any of my relatives may come to visit me or want us to go to them. When mom wants to see you, you have to accompany her wherever she wants to go.

O kaya naman ay sabay namin silang hinahatid at susunduin sa kani-kanilang eskuwelahan nila. May itinalaga rin kaming schedule para pantay pa rin kaming magkaroon ng oras sa dalawang bata. Pagkatapos naman sa trabaho ay sinisiguro kong masusundo ko sila para sabay-sabay rin kaming uuwi at kakain ng hapunan. At ang isa sa pinakamahalagang bagay na dapat naming gawin ay ang paglaan sa araw ng linggo bilang panahon para sa family bonding namin.

( ͡ಥ ͜ʖ ͡ಥ) Para bang mas maganda ng sayangin ang oras kasama ang tatlo. At uuwi rin ako agad upang bigyang oras naman ang pamilya ko...kahit na hindi ko alam kung ano ba ang bonding time namin? Madalas kapag kumakain sa hapunan at minsan nasa mood manood ng tv sa gabi habang nag-aasaran lang kaming mag kapatid. Ang simple lang. Hindi na kailangan lumayo pa't gumastos. Nasanay na kami sa gano'n.

“Ay wait. Masyadong marami ‘yun.” “What do you mean?!” Natawa muli ako dahil doon. “Sabi ko nga, makipag bonding ka.” “I’ll just chat from time to time then.” Tumango ako. “Bye-bye.” “Goodbye.” Maganda na rin ‘yung magbabakasyon sila para magkaroon naman siya ng time para sa pamilya niya. Sa gabi na lang kasi siya umuuwi sa kanila tapos matutulog pa. Saan sila makakakuha ng quality time kapag ganon?

Natutunan kong walang saysay ang tagumpay sa trabaho kung unti-unti namang nawawala ang pamilya mo. Kaya kahit gaano ako kaabala, sinisigurado kong may oras ako para kina Sebastian at Conrad. Tuwing umaga ay sabay-sabay kaming nag-aalmusal. Tuwing gabi ay sabay kaming naghahapunan. At tuwing weekend ay may nakalaan kaming family activity. Minsan ay simpleng movie night lang sa bahay. Minsan naman ay picnic. Minsan ay simpleng pamamasyal sa mall.

Siguro sakto na ang isang linggo para maspend ko with them. May isang buwan pa akong paghandaan ang bagay na ito kaya I will make sure na walang maging sagabal sa plano kong yun para sa pamiya. Susulitin ko ang panahon na iyon para makasama sila sa ngayon ay pag iisipan ko kung saang bansa ko sila dadalhin. Sa Switzerland ko naisip na dalhin nag pamilya ko paniguradong makapag bonding kaming pamilya doon. Maganda ang place at calming sa pakiramdam bigla akong na excite ah. Uutusan ko mamaya ang secretary ko para e booked kami ng flight buong pamilya. Habang malakas pa ang mga magulang ko susulitin ko ang panahon na ito upang makasama sila.

"Honestly, naisip ko lang, Tangi. Magkakapamilya ka na, magiging abala ka sa kanila, naisip ko lang na sa mga oras ba na hindi ako okay... pwede pa kita matawagan? Para makausap? Y-You know..." Suddenly, I felt this fear, na baka nga maging mas limitado na ang oras namin na dalawa dahil aware ako na hindi madali maghandle ng pamilya. Mas magiging priority na 'yon, and soon... ako rin naman. Parang ngayon pa lang nami-miss ko na ang bonding namin na dalawa. Na lalabas at mag-a-out of town, mamimili, umaga hanggang gabi.

Lumapit siya at umupo sa tabi. “Thank you,” bigla niyang sabi. Nagulat ang mommy ni Adrian. “For what?” “For loving him,” sagot ni Celestine. “And for loving us.” Ngumiti ang babae. “Family is not just about blood. It’s about staying.” Samantala, unti-unti ring bumabalik sa normal ang buhay nina Celestine at Adrian. May mga interview, projects, business meetings… pero mas pinipili na nila ngayon ang oras para sa pamilya.

I realize that time really flies so past they are not getting any younger and I don't wanna miss their childhood days I want to witness it by myself and capture those moments with them. Gusto ko na mas lalo silang makilala dahil aminado ako as a single mother sometimes my time is not enough for me and them to have bond and get to know them. We rarely go out dahil kinakailangan kong magtrabaho kung hindi man ako magtratrabaho ay kawawa naman ang mga anak ko parepareho kaming mamamatay sa gutom.

“Oho, pero balak kong puntahan sila Ate.” “Huwag ka ng pumunta doon, aabalahin mo lang ‘yong pamilya. Kailangan nilang mag spend ng maraming time together para makabawi naman si Salvatore sa mga panahong nasayang.” “Kasalanan niya ‘yon!”