Novel & Cerita Spend Time With Family

But this time, sabay ang dalawang outlet kaya siguro sobrang busy n'ya na rin But that's just fine. Kahit naman kasi busy s'ya, hindi pa rin naman s'ya nagkukulang ng oras sa'min ng anak n'ya. And one more thing, sinisiguro n'ya rin na meron pa rin akong "me time" para i-enjoy naman ang sarili ko outside our family affairs.

We just kissed him goodbye and promised that we will visit him if we got time. Umuwi kami ni Ade na may ngiti sa mga labi namin. We have some quality time with our brother and sisters together with their families and also with Dad. Do some random things inside the mansion, eating together during breakfast, lunch, and dinner, doing a picnic in the nearest park, and talking together with my siblings and Dad at night in Mom's and Dad's room. It was another unforgettable moment of my life. Being together with your family again, was very heart whelming for all of us.

"Minsan, kailangan ding maglaan ng oras para sa mga simpleng bagay at sa mga taong mahalaga sa atin." Habang abala sa pag-aalaga sa mga gawain sa bahay, nagkaroon siya ng ideya kung paano mapapalakas ang ugnayan nila ng kanyang pamilya at ng kanyang partner na si Ram. Nagpasya siyang maglaan ng oras para sa isang weekend getaway, kahit na simple lamang, upang magpahinga at mag-enjoy kasama ang pamilya.

hindi ko na mapigilang mapahalakhak kaya natawa naman kami pareho ni Daddy. Agad naglagi ang mata ni Mommy sa akin. "Manang mana ka talaga sa daddy mo Seferene! May araw ka rin sakin!" sabay binalingan si daddy at inirapan ito. Nawala bigla ang dinadala kong problema. Minsan pala talaga kailangan mo rin ng bonding sa pamilya. Kase minsan, lagi mo lang maiisip na walang oras ang pamilya mo say'o which is ikaw naman mismo ang walang oras sa kanila. Spending time with your family is one of a kind of bliss. Kahit pa sabihing hindi kompleto o sira na kayo, dapat nandoon pa rin ang pagmamahal at pagpapahalaga sa pamilya. Dahil at the end of the day, sila pa rin ang matatakbuhan mo kung may mabigat

"Bakit? Hindi mo ba nakakasama ang pamilya mo sa pagkain?" "They are always busy." "Then, mas mabuting ikaw na ang mag-adjust o maghanap ng time para makasalo sila. Hindi 'yong overtime ka nang overtime sa trabaho." "I'll think about it." "Bakit pag-iisipan mo pa? Tandaan mo na ilang taon mo lang makakasama ang mga magulang mo kaya sulitin mo na ang bawat oras o araw. At hindi mo rin masasabi kung gaano kahaba o kaiksi ang ilalagi mo rito sa mundo."

Natutunan kong walang saysay ang tagumpay sa trabaho kung unti-unti namang nawawala ang pamilya mo. Kaya kahit gaano ako kaabala, sinisigurado kong may oras ako para kina Sebastian at Conrad. Tuwing umaga ay sabay-sabay kaming nag-aalmusal. Tuwing gabi ay sabay kaming naghahapunan. At tuwing weekend ay may nakalaan kaming family activity. Minsan ay simpleng movie night lang sa bahay. Minsan naman ay picnic. Minsan ay simpleng pamamasyal sa mall.

I had so much fun spending my dinner time with them. Marami akong mga nalaman na kaganapan sa pamilya na ni minsan ay hindi ko pa naririnig noon. The laughter around the table, the little stories, the teasing between uncles and aunties—it all felt like home. It’s been so long since I’ve felt this kind of warmth and familiarity, and being surrounded by them made me realize how much I truly missed this kind of atmosphere.

"They didn't accept our proposal." "Tss, paepal naman." Walang gana akong sumubo ng kanin. Kasabay kong mag-hapunan sila mommy at daddy. It's our commitment in our family, my house is separated to them but we're having family dinner two or three times every week. "Levi, your words." Mahinahon akong tinignan ni mommy. "What did I say? Be kind to everyone, even in secret. Beauty and kindness."

"Wala iyon, you two are my obligations too." "Pagkatapos nating kumain, umuwi ka at gawin ang dapat, hindi lang dapat sa lahat ng oras nakatuon ang sarili natin sa trabaho dapat may oras ka rin sa pamilyang naghihintay sa'yo na mabigyan mo rin sila ng oras at panahon."

Ang ibig niyang sabihin ay kapag ang isa sa amin magkakapatid o isa sa aming pamilya ang nawala sa isang family dinner, hindi pinapapunta sa bahay o kaya naman ay hindi pinapasama sa lakad ng pamilya sa loob ng dalawang buwan. Sabi ni Dad, minsan lang naman na raw kami magkaroon ng ganitong dinner o kaya ay minsan lang kami makumpleto, dapat daw ay makapunta na ang lahat kahit ano pa ang gagawin. I have nothing against it naman since may point si Papa. "Fine, fine. I'll free my sched later, is that all? I'm currently driving right now," tanong ko pa sa kapatid ko kasabay ng pagsuko na pupunta mamaya.