Spirit Wolf Novels & Stories

Doon kasi sila mag-hohoneymoon kaya nagmamadali na silang umalis. Sunod na nagpaalam ay sina Peter at Akiko at kaming apat na lang nila Vladimir, Ayla at Nami ang natira sa lamesa. "Baby, umuwi na rin tayo, inaantok na ako." malambing na saad ni Nami. "Mauna ka na at ihahatid ko pa si Vladimir," Gaya ng plano ko, tagumpay ko ngang nalasing si Vladimir. Tulog na tulog ito sa kalasingan at ito na ang tamang pagkakataon para masolo ko si Ayla.

Mayroon lamang isang espesyal na silid na kung tawagin ay "Santuario ng mga Patay." Nasa dulo ng pasilyo ang isang pintong gawa sa marmol at umuusok dahil sa lamig. Itinapat ni Hogan ang bato niya at lumabas ang puting liwanag. Dumaloy ang liwanag sa mga bitak na nasa pinto na siyang nagpabukas rito. Pagpasok, bumungad kay Hogan ang isang patungang may maliit na plangganang gawa sa yelo. May laman itong kulay puting usok. Inilubog ni Hogan ang kamay niya rito at gumapang ang puting usok sa buong katawan niya. Naghilom ang mga bitak sa balat niya at nawala ang nararamdaman niyang sakit.

Isang sipa ang natanggap niya mula kay Rell, tumalsik at nasira ang pader. "Run your feet not your mouth." Malalim at madiing saad ni Rell. Bago mabilis na lumapit kay Theo at muli itong sinapa, sa pagkakataong ito ay dumura na siya ng dugo at napuruhan ang kaniyang tagilirang bahagi ng tiyan. "Hey, I can take both of you down. I'm a warrior." Ang labing dalawang taong gulang na si Rell ay nag palit ng anyo bilang isang werewolf.

But as for me. "Scappa e libera la mia La Tigra," I whispered to myself while smiling from ear to ear. Yes, she can now run wild and free. Because I know and I'm sure, that she'll come back to me... Always. I'm Matt Theodore Vitale and on behalf of my wife Laira Alastair Vitale... We would like to thank you all for having you all through our journey. And again... "Grazie e dio benedica" [THANK YOU AND GOD BLESS] ~THE END~ 09-23-22

Wala nang bakas na naiwan. Wala na ang fog, at pati na rin ang sumpa. Tapos na ang trabaho ni Wilbur ngayon. Ang spirit ang pinaka misteryosong parte ng katawan ng isang tao, ngunit ito rin ang pinaka maselan at komplikado. Ito ang rason kung bakit maingat talaga si Wilbur habang ginagawa ito. Sa totoo lang, pinapasalamatan niya ang sumpa dahil mabilis niya itong nasira.

wika niya sa diver kahit takot na takot na siya. Nakita niyang umalis ito palayo saka siya lakad takbong lumayo kay Greg, ang bulaklak na dala nito ay iniwan na lang sa tabi at hinabol siya. Sa sobrang taranta niya kahit sino na lang pinara niyang sasakyan. Isang rumaragasang sasakyan ng huminto sa harapan niya. "Get in!" boses mula sa loob.

I trained them well after all. Pinasok ko ang mansion and dumiretso sa kwarto ng nagmamay-ari nito. Pagkapasok ko ay narinig kong nag shower ito, kaya umupo ako at uminom ng whiskey doon. Ang nakatuka sa akin ay ang leader ng Bloody Wildflower.

Tinanong sila ng kanilang propesor, "May nakakaalam ba kung ano ang ibig sabihin ng lycanthropy?" Sumagot ang isa niyang kaklase, “Isang psycho who sees himself as a beast.” At nagtawanan ang iba nilang kaklase. “Ang lycanthropy ay isang mental disorder kung saan ang pasyente ay naniniwala na siya ay isang werewolf o iba pang mga hayop.”

Hush! At nang makarating siya sa kakahuyan, agad na nakakita si Darryl ng isang kulay puting anino na nagflash sa kaniyang harapan na parang isang kidlat. Nababalot ito ng kulay puting balahibo at may katawang punong puno ng spiritual aura. Nagliliwanag ding kumislap ang kulay dugo nitong mga mata. Isa itong Wind Spirit Wolf.

Pakiramdam ko’y nawawala ako sa sarili ko—sa pagitan ng tama at mali, sa pagitan ng takot at pagnanasa. Parang bawat hibla ng aking katawan ay alam na may mali, ngunit gusto pa rin. Nahulog kami sa buhangin, pinapahintulutan ang bawat sandali na ituro sa amin kung gaano kami kasumpong at delikado. “Kung may makakita sa atin…” mahina niyang bulong, puno ng takot at pangungulila. “Hindi pwedeng malaman ng sinuman,” sagot ko, halos bulong lang, ngunit ramdam ko ang init ng bawat salita.