Novel & Cerita Spirit Wolf

That girl must be very lucky to have a mom like hers. I shook my head and followed Freiya upstairs. I found her sitting on her bed, facing her laptop. She glanced at me and signaled for me to come over. I walked toward her and watched as she searched for the situation I was in right now. "Now I understand why you’re like this. It’s called Astral Projection. It’s a phenomenon where your soul, or your 'Astral body,' leaves your physical body and gains the ability to travel outside it," Freiya explained.

Hinawakan niya nang mahigpit ang kanyang espada habang nagsasama ang animnapung Soul Sword at naging isang malaking espada! Itinaas niya ang kanyang kamay at inatake ang lobo! Ang Destroying the Void ay naging isang liwanag habang nilalabanan niya ang lobo sa ere. Hindi man lang lumingon ang one-eyed frost wolf habang nakatingin ito sa liwanag. Biglang umilaw nang asul ang maya nito. Isang yelong palaso na kasinlaki ng isang palad ang lumabas. Isa itong natural na atake ng lobo!

“I still didn’t properly introduce myself, did I?” My eyebrows furrowed when I noticed something from his walk. It’s familiar. I waited for him to get near me and soon extended his arm towards me. “I am Ferdinand Cristobal, the spy of Alejandro Verlian.” I just look at it but didn’t accept his hand. Soon after, Matthew went near us. “He’s been with me and he’s the person who help me to reach this far,” he said. I just rolled my eyes and was about to go out when he stopped me.

Pinisil niya ng mahina ang kamay ko at tinignan niya ako sa aking mga mata. "Walang makakapagpabago ng nararamdaman ko sayo Ayesha." he said, ngumiti ako sa kanya. "She have a disorder, it's called psychotic depression. Ngayon tatanungin kita, hindi parin ba mag babago ang pag tingin mo sa kanya?" napalingon kami kay Dreana nang mag salita ito. Gisisng na pala siya. "Like what I've said, hindi mag babago pag tingin ko sa kanya." Lawrence answered. Tinaasan siya ng kilay ni Drea at saka ito lumapit sa pwesto namin na nag hihikab.

Kung nananaginip nga siya ay hiling niyang hindi na magising pa. Hindi niya alam kung papaano ngunit namalayan niya na lamang ang pagdantal ng kaniyang likuran sa isang malambot na kama. Namamanhid ang katawan niya dahil sa epekto ng alak, ngunit hindi niyon maparam ang kirot sa kaniyang puso. “Bakit mo ako iniwan?” biglang tanong niya sa pagitan ng mga halik ni Franco. Doon na niya binuksan ang kaniyang mga mata na tigmak ng luha. Doon niya nasilayan nang maigi ang mukha ng lalaking kailanman ay hindi nawaglit sa kaniyang puso’t isipan.

Ngisi niya sa akin. " Madam? " Sabi naman ni Solana. " Oo, iyon palagi ang tawag niya sa akin. " " Anong gusto mo? Queen? She's scary, Solana. Hindi bagay ang pangalan niyang Xanthia, dapat little devil " Napahalakhak naman si Solana dahil sa sinabing iyon ni Axel. " Ah, you're right! Nagsisimula pa lang tumubo ang sungay ng babaeng ito."

"Maging ako ay naaalala sila tuwing mapapatingin ako sa kalangitan. Naalala ko pang mahilig maglatag ng tela ang Ina sa kanlurang bahagi ng hardin upang mahiga roon at pagmasdan ang mga ulap sa tuwing aalis si Ama." His father was killed by a wolf with a silver arrow. It's tail has similar to red colored stone and black feathers. He believe it was made by the demon who killed his Mom. Ang ngiti sa labi ng kaniyang Ina habang nakatarak sa kaniyang dibdib ang isang pilak na espada ay isa sa kaniyang mga bangungot. His Mom's eyes is begging him to run away, save his life, and save the future of the Pack.

pang-aasar sa akin ng kapatid kong si Ara. "Ay, hindi naman shitzu, poodle naman." pangagatong naman ng best friend kong si Maureen. Kaagad ko silang sinamaan ng tingin pero sa huli ay nagtawanan na lamang din kami. Nakauwi na rin ako.

MAX. Napahilot siya sa sintido,he wanted to asked her kung may problema ba ito but he can't,he felt so weak and scared na baka iwasan siya nito,the Aurora he knows is clingy,malambing and attention seeker, ngunit ibang iba na ang Aurora na kilala niya ngayon.

The rest, pinagsisisihan ko na. Kahit pagod na ako, pinilit ko pa ring maligo para mawala sa sistema ko ang halik ni Sol. Hanggang ngayon kasi, nararamdaman ko pa sa labi ko bawat galaw niya. Lalo akong naiiyak kapag naaalala ko. Ang sama kong tao. Hindi ko akalain na magchicheat ako. I'm so sorry, Leo!