Spoken Poetry About Self นิยาย & เรื่องราว

Nanunumbalik sa kanya ang mga pagkakataong pagharap at pagkausap niya sa sarili sa harap ng kanyang salamin. Mga pagkakataong nananatili siyang gising sa gabi upang pakiramdaman ang katahimikan ng kanyang silid. Mga pagkakataong nananatili siyang tago sa pamamagitan ng nakapaligid sa kanyang makakapal na mga pinid. Mga pagkakataong naging mag-isa siya’t walang kasama. Dumaan ang mga taong halos matuyo ang kanyang bibig. Hindi niya alam kung bakit, ngunit sa tuwing sinusubukan niyang magsalita’y parang pumupulupot ang kanyang dila.

How ironic that you have to experience the ugly side of life before you realize the beauty of it. Walang ibang katabi, kundi ang sarili. Mag-isang aawit sa dilim gamit ang mga liriko at ang sariling tono. Walang nakakaalam... na para bang lihim. Tanging ikaw lang ang nakakabisado. Ganiyan ang mundo. Pero kahit kailan... hindi ko ito kinasuklaman. Because the world has him. It has Hayes. Siya ang maiksing ligaya ko sa malupit na mundong ito.

May mga gabing ang mundo ay tahimik, ngunit ang isip ko ay maingay na parang bagyong hindi mapigil, doon ko natutuklasan ang mga salitang hindi ko nasasabi sa araw, mga damdaming hindi ko maipaliwanag kahit sa sariling anino. Ako’y manunulat ng mga kwentong hindi laging perpekto, ngunit totoo dahil doon sila humihinga, sa gitna ng mga sugat, sa pagitan ng mga pangarap, at sa mga pahinang puno ng mga tanong na walang tiyak na sagot.

nang hindi binibigkas ang mga ito. Naramdaman ko ang init ng kanyang balat sa bawat pulgada ng aking pagkatao. Ang aming mga puso ay nagkakarera, isang marahas na ritmo na tanging kami lang ang nakakaintindi. Sa gitna ng dilim, ang aming mga katawan ay nagmistulang mga tula—puno ng misteryo, sakit, at pag-asa. Nang magtagpo ang aming mga mata sa huling pagkakataon bago kami tuluyang lamunin ng antok, walang kailangan pang sabihin. Ang wika ng haplos ay sapat na para sa gabing ito.