Spoken Poetry About Self Novels & Stories

"Cause I have seen a thousand things, A thousand minds and what they bring to this world and to this home but where I stand well I don't know. And people come and people go, people I will never know but if I did and if I could I wonder when and where I stood" Kung kailan nakasama ko na ito at kung kailan ayaw ko na ito mawala ay saka naman ito babawiin muli sa akin. My baby will be with her angels. Ang sakit lang kasi ayaw ko pa sana itong bitiwan. Ayaw ko na mawala ito. Yes I am.selfish per wala ako magawa.. she needs freedom.. "Cause I have seen a thousand things,

Tahimik ang lahat. Ramdam ang bawat salita. “What matters,” dagdag niya, mas mahinahon ngayon, “is who you become when no one is there to define you.” Dahan-dahan niyang hinigpitan ang hawak sa mikropono. “I built myself,” diretso niyang sabi. “Not for validation. Not for revenge. But because I refused to stay where I was underestimated.” Ang mga salitang iyon ay parang direktang tumama sa mga taong kanina lamang ay nagdududa.

I sighed in frustration. "Looking at the beautiful sea. Holding a can of beer to ease my anxiety. I realized that I Still cannot see the real meaning of things that put through my shoulders. Although the sky reflects the tranquility, even the ocean waves tried to reached the sand. My eyes saw the visibility of a raging waves having the shadow of the sun. I am lost cause I felt the chain attached to me and I will never be free."napatulala lang ako lalo habang binibigkas ang sarili kong poem na nagawa sa pagmamasid sa paligid at pag iisip. "How to escape this kind of destiny? If my mind is troubled with uncertainty." I continued.

At kasabay ng pagtayo ko mula sa madilim na sulok na ito ay ang pag-asa na unti-unting maghihilom ang sugat dito sa puso ko. Enrique drove me home. Tahimik lang ang biyahe but we sat in comfortable silence. Hanggang sa binuksan niya ang radio. Parang nang-aasar ang Universe. Hindi awit ang bumungad sa radio kundi isang lalaking nag-de-deliver ng makabagbag damdaming spoken word poetry. Ipinakilala niya ang titulo ng kanyang piyesa, Mga Basang Unan.

Ang talent ko, ang boses ko, ang sarili kong gusto—hindi na kailangan manatiling sikreto. Minsan pala, ang tunay na rebellion ay hindi sigaw. Minsan, ito ay isang awit. At sa unang beses, kumanta ako para sa sarili ko. --- Pagkatapos ng open mic night na ’yon, pakiramdam ko parang may parte ng sarili kong nabuo. Hindi dahil sa palakpakan, hindi dahil sa stage—pero dahil sa wakas, may ginawa akong bagay na hindi nakasulat sa “perfect daughter manual.”

Let's move on, self. Here are the lists of what I want to do: List number one: paint naked. I will free myself from everything that burdens and hinders my growth. As I am painting my pain, I will remove everything. I will free myself from self-doubts, regrets, heartaches, and bad memories. What will matter from this day onward is just myself and the little angel. Matapos tuldukan ang sinulat ay namili siya ng kanta mula sa cellphone na palagay niya'y babagay ang ritmo sa ipipinta niya.

sagot ko sa kanya. “I’m Gavril, I already introduce myself to you earlier.” Sagot niya. Napailing-iling naman ako at natawa sa sinabi niya. “That’s actually a poem by Emily Dickinson. That poem means that it is actually nice to be nobody than to be somebody. People think that being alone means loneliness but being alone means that you just have more time for yourself and it is better to be that way.” Sagot ko. Napangisi naman niya sa sinabi ko.

At tinadyakan ko ito sa likod ng tuhod niya pagkauwan ay siniko ko ito sa likod ng leeg nito dahilan para mapaluhod ito. Ningisihan ko lag ang harapan ko na ngayon ay may bahid na galit at nandidilim ang mukha. Inilipat ko ukit ang tingin kay Black o kung sino man siya. "Gaya nga ng sinabi mo hindi mapagkakatiwalaan ang nasa paligid ko..." saad ko rito na ngayon ay umiimpit sa sakit. Akma na sana akong tatalikod ng may maalala ako. "And by way, you don't know me will...the way I don't know myself either...kaya wag mong pangunahan ang sarili ko."

Inilapag ko na ang bote sa gilid at ang paa ko ang pinakiramdam ko ngayon. "A-Aray. . . " Wala sa sariling saad ko at natawa lang din ako. "Dios ko naman, self. Maglalasing na nga lang napilayan pa. Haha, ang tanga!" Tawa kong mag-isa. "Paano na ako tatayo nito?" Sabay tingala ko sa langit. "Pinokyo. . . Lift me up, baby ko!" Open arms ko sa sarili.

Para itong nag-pe-perform. "Each word that comes out from our mouth, can make a phrase. And it can turn out as a simple but authentic poetry," malalim, at buong puso nitong litanya habang nananatili ang hitsura na para bang live na nagtatanghal. "Poetry is a-" "Okay, okay, Miss Sisil. I understand, what is poertry now," gumuhit ang isang na pipilitang ngiti sa labi ni Troye para putulin ang mukhang mahaba nitong salaysay.