Spoken Poetry About Self Novels & Stories

When it's so full of tricks I'll be toasting the gold lights of life The trail is cold and hard The course of the light of the child Slow messenger I'm in charge of the coal and the fire White noise calling on a sudden deluge I'm chased out of breath trying to come back to you I'm in arrest of the subtle hues I'm in the self sick solitude

Tumikhim mona ako bago ako nagsalita sa microphone. "Ang aking obra ay tungkol sa pag-ibig sa sarili," sabi ko sa mga bisita. "Ito ay tungkol sa pagtanggap sa ating mga pagkakamali at pag-aaral mula sa kanila. Ito ay tungkol sa pagmamahal sa ating sarili at sa ating mga natatanging katangian." Tumingin ako sa mga bisita at nakita ko ang interes at paghanga sa kanilang mga mata. Alam kong naintindihan nila ang mensahe ng aking obra.

Ang laki nito ay kakasya ang dalawang tao. "Oh! Hooooly mother of Siobe, magsu-swimming ba kami dito? Huwag naman sana papa G at baka dito kami magsisiran sa loob na dalawa ni Drake. Pero ayos lang naman sa akin, gusto ko din naman na masisid," parang baliw na sabi n'ya na agad ding kinastigo ang sarili ang maalala ang mga pinagsasabi. "Ay naku, ang harot natin self. Baka hanggang harot ka lang at hindi mo naman kakayanin," sermon n'ya sa sarili.

Mila sa stage: “Magandang araw po sa lahat! Ako po si Mila Montereal mula sa Montereal School… at ang talent ko po ay Spoken Word Poetry na may kaunting acting. Ang pamagat po ng aking tula ay… ‘Boses ng Batang May Pangarap.’” Nag-slow fade ang ilaw. Tumugtog ang instrumental sa likod (na si Liam ang nag-edit gamit ang cellphone app). Tahimik ang buong ballroom. "Sa harap ng maraming tanong, ako'y batang nagtataas ng kamay. Hindi para magreklamo, kundi para mangarap ng sabay. 'Di ako takot sa ‘Mali!’. Dahil bawat sagot, kahit may sablay, ay hakbang sa pag-unlad ng sarili." bigkas ni Mila.

Habang maingat na pinupunasan ang kanyang mga luha, marahang bumulong si Theodore na parang himig na sadyang nilikha para lang sa kanya. "That’s right... that is exactly who you are meant to be. Never be afraid to show the world your true self, because it is the most beautiful thing I have ever known. I will always be here, right beside you, cheering you on and loving every part of you, just as you are.”

Dion's POV "...You have a lot to say with your eyes. I'm particularly taken with your frowning expression. Unique and stunning that you stand out from the crowd." I read aloud the final stanza of my fourth poem. I've been writing since this morning, and my mind and hands seem to be working nonstop to create poetry. To be honest, I'm very productive right now. It's amusing how many ideas pop into my head. "Hep, hep, hep! And who's that lucky person you dedicate that poem to, huh?" Dad's sudden appearance behind me surprised me.

Hindi ko napigilan ang paninikip ng dibdib ko. "Putang ina, nagseselos ba ako?" tanong ko sa sarili ko. Sa talent portion, nagdala ng spoken word poetry si Safara, na pinag-usapan ang lakas ng loob at pagpapahalaga sa sarili. Ang bawat salita niya ay tumagos sa puso ng mga nakikinig, at sa dulo ng kanyang pagtatanghal, umalingawngaw ang malalakas na palakpakan.

I'll note it. modernongdyosaa I write when I can't speak. I write when all the thoughts caged inside my mind was wildly asking for it to be free. I write to speak up all the things, thoughts I can't even speak up for myself. I write to be free from all the judgments and pains from reality. They ask you and let them be. You're the only one who have the power, not anyone else. Your words will never be seen unless you show them. Camsy_Classy

"Grabe po, ang sophisticated at fresh tingnan!" Ang mga salitang iyon ay tumama kay Veronica na parang malakas na hampas ng hangin isang malakas na pag-gising mula sa matagal na pagkalugmok. Hindi siya nakaramdam ng anumang insecurities. Sa halip, naramdaman niyang ang mga papuring ito ay tila mga piraso ng puzzle na unti-unting bumuo ng bagong imahe ng kanyang sarili. Hindi na siya natatakot sa mga opinyon ng iba. Ang mga ito ay nagsilbing paalala na ang maliliit na hakbang ng pagbabago ay maaaring magbukas ng mga pintuan ng tiwala sa sarili na matagal na niyang ikinakahiya.

Nagsimula na siyang maglakad papalabas ng aking kwarto upang maisipan ko na bumangon at salubungin siya kaso bigla siyang nagsalita muli, kausap ang sarili. "Ayaw kong ganitong pag-uwi. Tulog na sila tuwing uuwi ako. Kung kaya't kailangan kong tapusin ang dapat tapusin at bigyan ng linaw ang lahat. Kailangan kong kilalanin ang sarili ko sa madaling panahon." **********